News @ M-Media

Tag: AungTin

  • က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာမျဖစ္ခဲ့ဘူး (သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္)

    မတ္ ၁၉ ၊ ၂၀၁၄
    ေရးသူ- ေအာင္တင္
    know_yourself_logo.35115544_std
    ႏွစ္တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းနဲ႔ ထပ္တူ သက္တမ္းရွိတဲ့ မြတ္စလင္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းရဲ့ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာသမုိင္း မရွိပါ။

    လူမ်ိဳးေပါင္းစုံေတြနဲ႔ ေဒသခံ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံတုိ႔မွ ေပါင္းဖက္ဆင္းသက္လာတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းႀကီးကုိ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ ပသီ၊ ကုလား၊ ပသီကုလား၊ မုိဟာေမဒင္၊ ေဇတဘာဒီ၊ ျမန္မာမြတ္စလင္၊ ဗမာမြတ္စလင္လုိ႔ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္ အေခၚခံရေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာ သုိ႔မဟုတ္ ဗမာလုိ႔ ေခၚတြင္ခဲ့တဲ့ သမုိင္း မရွိဘူးပါ။

    ျမန္မာမြတ္စလင္လူမ်ိဳး၊ ဗမာမြတ္စလင္လူမ်ိဳးကုိလည္း ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ ဗမာလူမ်ိဳး အစၥလာမ္သာသနာဝင္ဟူ၍ မျမင္ၾကပါ။ သီးျခားလူမ်ိဳးအျဖစ္ႏွင့္သာ ျမင္ၾကသည္။

    အစၥလာမ္သာသနာကုိ ကူးေျပာင္းလာေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိသူမ်ားကုိပင္ ျမန္မာမ်ားက ဘာသာမတူမႈေပၚကုိ အေျခခံျပီး ျမန္မာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကုလားျဖစ္သြားျပီဟု ဆိုၾကျပန္ပါသည္။

    ဗမာကို ဗမာကသိေရးဆုိျပီး က်ေနာ္တုိ႔ မြတ္စလင္မ်ား ၾကိဳးပမ္းဖူးသည့္ ႏွစ္ကာလတုိေလး ရွိခဲ့ဖူးေသာ္လည္း လုံးဝ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ က်ရႈံးခဲ့ရသည္။

    ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္က သီးျခားတုိင္းရင္းသား အျဖစ္ ရပ္တည္မည့္အစား၊ ဗမာ(ျမန္မာ)အျဖစ္ ရပ္တည္ဖုိ႔ ဦးေဆာင္ဆုံးျဖတ္ခဲ့ေသာ ကာလတစ္ရပ္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဘယ္ျမန္မာကမွ ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကုိ မခံရဖူးပါ။

    အစၥလာမ္သာသနာဝင္ ျမန္မာမ်ား ဟုတ္ မဟုတ္ကုိ စဥ္းစားဖုိ႔ အခ်ိန္ႏွစ္မီနစ္ေတာင္ မလုိဘူးဆုိတဲ့စကားစုကုိ ဦးႏုက ႏွစ္စကၠန္႔ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ျမန္မာ့လူ႔အဖဲြ႔အစည္းတြင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ျမန္မာတစ္ကယ္ မျဖစ္ခဲ့ဖူးျခင္းသည္ သမုိင္းမွန္ျဖစ္သည္။

    လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးဆုိတာ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုမွာ ဓေလ့ထုံးတမ္းတူ၊ အမူအက်င့္တူ၊ ယဥ္ေက်းမႈတူ၊ သားေပးျခင္း သမီးယူျခင္းဟူေသာ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ကင္းကင္း ျပဳလုပ္ႏုိင္ေသာ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းဝင္ အခ်င္းခ်င္းကုိ လူမ်ိဳးတူလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ေသြးနဲ႔ လူမ်ိဳးကုိ သတ္မွတ္တယ္ဆိုတာ အသိဥာဏ္နည္းေသာ စကား၊ လက္ေတြ႔မျဖစ္ႏုိင္ေသာ စကား ျဖစ္ပါတယ္။

    မတူတာကုိ တူခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ၾကပါနဲ႔။ အတင္း မတူခ်င္ၾကပါနဲ႔။

    ကရင္တစ္ေယာက္သည္ ကရင္လူမ်ိဳးျဖစ္လွ်က္၊ ကရင္ကုို ခ်စ္လွ်က္ တုိင္းျပည္အက်ိဳးးကုိ ေဆာင္ႏုိင္လွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔ မြတ္စလင္လူ႔အဖဲြ႔အစည္းသည္လည္း ပသီျဖစ္လွ်က္၊ ပသီကုိ ခ်စ္လွ်က္ႏွင့္ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္ႏုိင္၊ အက်ိဳးေဆာင္ႏုိင္ၾကရပါမယ္။

    ** စာေရးသူ၏ အျမင္ႏွင့္ အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္။

  • တုိင္းရင္းသားေတြကုိ ဖုတ္စား၊ ျပဳတ္စား၊ သုတ္စားၾကသူမ်ား

    စက္တင္ဘာ၊ ၂၁
    ေဆာင္းပါးရွင္- ေအာင္တင္

    ခုတေလာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးဆုိျပီး ဝန္ႀကီးဦးခင္ရီခမ်ာ ထပ္တလဲလဲ ေျပာေနလုိက္ရတာ တေတြး(တံေတြး)ေတာင္ သီးေလာက္ေပျပီ။ မၾကာေသးခင္က တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးဆုိျပီး သူဘဲ အခုလို ထပ္တလဲလဲ ျမည္ခဲ့တာကုိ ေမ့သြားရွာျပီနဲ႔ တူပါတယ္။ မွတ္ညာဏ္က တုိသကုိး။

    ဒီေတာ့ တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳး ဘယ္ကရသလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ စစ္အစုိးရေတြက တုိင္းရင္းသားေတြ ဘယ္လုိ ျပန္႔ႏွံ႔ေနထုိင္ ဝတ္စားၾကတယ္၊ အသက္ေမြးၾကတယ္။ ဘယ္လုိ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၊ ဓေလ့ေတြ ရွိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆုိတဲ့ အေရအတြက္ကုိ ရခဲ့တယ္ဆုိျပီး တုိင္းရင္းသား ျပည္သူလူထုကို တင္ျပတာမ်ိဳး၊ ညွိႏႈိင္းတုိင္ပင္တာမ်ိဳး၊ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါ့အျပင္ ဘာေၾကာင့္ ၁၃၅ဆုိတဲ့ ဂဏန္းကုိမွ ေရြးခဲ့တာလဲ ဆုိတာက ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္တယ္။

    ေဒၚစုက ျမန္မာျပည္မွာ တုိင္းရင္းသားဆုိျပီး တိတိက်က် သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ေတြ မရွိတဲ့အတြက္ ရႈပ္ေထြးမႈေတြျဖစ္ေနတယ္။ တိက်ရွင္းလင္းစြာ သတ္မွတ္မႈေတြ လုိအပ္ေနျပီလုိ႔ ဆုိခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။

    တိုင္းရင္းသားပါတီ ခုနစ္ပါတီျဖင့္ စုဖြဲ႔ထားတဲ့ “ညီေနာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ဖက္ဒေရးရွင္း”ကလည္း ျမန္္မာႏိုင္ငံမွာ အဓိက လူမ်ိဴးႀကီး ရွစ္မ်ိဳးရွိၿပီး မ်ိဳးႏြယ္စုေပါင္း (၁၃၅)မ်ိဳးရွိတယ္လုိ႔ အစုိးရက ေျပာဆိုေနမႈကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း၊ ၂၀၁၃ခု မတ္လ(၂-၃)ရက္ေန႔က ျပဳလုပ္ေသာ ႏွစ္လတႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝးအၿပီးမွာ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။

    “လႊတ္ေတာ္မွာ လဝကဒုတိယဝန္ႀကီး ဦးဝင္းျမင့္က တိုင္းရင္းသား ၁၃၅မ်ိဳး နာမည္ေတြ ခ်ျပတယ္၊ နာမည္ထပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ရွမ္းမွာဆိုလွ်င္ ရွမ္း၊ရွမ္းႀကီး၊ တိုင္းလ်မ္တို႔ဆို တမ်ိဳးတည္းပဲ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စု ၁၃၅ မ်ိဳးရွိသည္ဟု သံုးႏႈန္းျခင္းသည္ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားလြန္း၍ တစ္မ်ိဳးစီ၏ အခြင့္အေရးအား သီးျခား ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ခက္ခဲသည္ဟု ႏိုင္ငံေရးအရ အေၾကာင္းၿပရန္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လုိ႔ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစိုင္းမိုးေအာင္ကလည္း ကန္႔ကြက္ ေထာက္ျပခဲ့ျပီးျဖစ္တယ္။

    တုိင္းရင္းသား(၁၃၅)မ်ိဳးကုိ လက္မခံႏုိင္ဘူးဆုိရင္ အဲဒီ(၁၃၅)မ်ိဳးကုိ ရယူခဲ့တဲ့ မူလအေျခခံ တုိင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳးကုိေကာ ဘယ္လုိသတ္မွတ္ထားခဲ့သလဲ။ ဘာေၾကာင့္ (၁၄၄)ဆုိတဲ့ ဂဏန္းကုိ ရခဲ့ျပန္တာလဲ။ ဒါကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။

    တေလာတုန္းက ဝန္ႀကီးဦးခင္ရီႏွင့္ ေရြးေကာက္ပဲြေကာ္မရွင္ ဥကၠဌ ဦးတင္ေအးတုိ႔ ထပ္တလဲလဲ ရြတ္ခဲ့တဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးကုိေကာ အခု ဘယ္ေနရာမွာ ေခ်ာင္ထုိးလုိက္ျပန္ပလဲလုိ႔ ေမးလုိပါတယ္။ ဇုိမီးအမ်ိဳးသား ကြန္ဂရက္ပါတီက ပါတီမွတ္ပုံတင္ေတာ့ ဇုိမီးလူမ်ိဳးဆုိတာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးထဲမွာ မပါဘူးဆုိျပီး ေရြးေကာက္ပဲြ ေကာ္မရွင္က ပယ္ခ်တယ္။ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရလက္ထက္မွာမွ ၾကားဖူးရတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး(၁၀၁)မ်ိဳးကုိ ဘယ္သူက ဘယ္တုန္းက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကုိ ေဘးခ်ိတ္ျပီး တိတ္တိတ္ႀကိတ္ သတ္မွတ္ခဲ့တာလဲ။ ျပည္သူကုိ တာဝန္ခံမဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာေသာ ျပည္သူ႔အစုိးရျဖစ္တယ္လို႔ ဦးသိန္းစိန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆုိခဲ့တာနဲ႔ မဆန္႔က်င္ေနဘူးလား။ ဒါဆုိ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးထဲက (၁၀၁)မ်ိဳးဘဲက်န္ေအာင္ တုိင္းရင္းသား(၃၄)မ်ိဳးကုိ ဘယ္ေခ်ာင္မွာ ဘယ္သူ႔အမိန္႔နဲ႔ လူမသိ သူမသိ သြားသတ္(GENOCIDE)လုိက္ျပီလဲလို႔ ေမးရပါမယ္။

    ဇုိမီးေတြက တင္းခံေတာ့ ဇုိမီးကုိ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ လကံၡလုိက္ရတယ္။ ဒါဆုိ တုိင္းရင္းသား (၁၀၂)မ်ိဳးျဖစ္ရမွာေပါ့။ မဟုတ္ရပါဗ်ာ။ ဇုိမီးကုိ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ လကၡံျပီးေနာက္ပုိင္းလည္း တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးက (၁၀၁)မ်ိဳးပါဘဲ။ တုိင္းရင္းသား(၁၀၁)မ်ိဳးထဲက ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ ဘယ္တုိင္းရင္းသားကုိ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္လုိက္လဲ မသိျပန္ဘူး။

    ေတာ္ေတာ္ လက္ယဥ္ၾကတယ္ေနာ္။ မူလတုိင္းရင္းသား (၁၄၄)က ထင္ရာျမင္ရာ ခုတ္ျဖတ္ျပီး (၁၃၅) လုပ္တယ္။ ေနာက္ (၁၃၅)ကေန ျဖဳတ္ခ်င္ရာ ျဖဳတ္ျပီး (၁၀၁)မ်ိဳး လုပ္ခ်လုိက္ျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မျဖစ္ေခ်ဘူး ျပန္ထဲ့ျပန္ထဲ့ဆုိျပီး (၁၃၅)ျပန္တုိး လုိက္ျပန္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ရွိေစ၊ ေပ်ာက္ေစ၊ ရွင္ေစ၊ ေသေစ၊ ျပန္ရွင္ေစဆုိတဲ့ အခြင့္အာဏာ သူတို႔ကုိ ဘယ္တုိင္းရင္းသား ျပည္သူက အပ္ႏွင္းထားသလဲ။

    ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ (၁၃၅)ဆုိတဲ့ ဂဏန္းက (၁၀၁)ဆုိတဲ့ ဂဏန္းကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ တန္းတန္းစဲြ ၿကုိက္သြားျပန္ရတာလဲဆုိတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း တစ္မ်ိဳး စိတ္ဝင္စားစရာပါ။

    တစ္ကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ေတြဟာ တုိင္းရင္းသားေတြ တစ္ကယ္ရွိတာ၊ မရွိတာ၊ တိုင္းရင္းသားဘဝ တုိးတက္တာ မတုိးတက္တာ၊ တရားတာ၊ မတရားတာေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ ဂရုမစုိက္ခဲ့ၾကဘူး။ သူတုိ႔နားလည္တဲ့ တုိင္းရင္းသားဆုိတာ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျပည္ေထာင္စုေန႔ေတြမွာ တုိင္းရင္းသူေခ်ာေခ်ာေလးေတြက သူတုိ႔ကုိ ကျပေဖ်ာ္ေျဖတာရယ္၊ ေခၚရင္လာ၊ ခုိင္းတာလုပ္၊ ေပးတာယူ၊ ျပန္မေျပာနဲ႔ရယ္နဲ႔၊ သူတုိ႔ရဲ့ တန္းတူညီမွ်မႈဆုိတာက ကရင္တစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္၊ ခ်င္းတစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္၊ မြန္တစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး တုိင္းရင္းသား အသီးသီးက တစ္က်ပ္စီ ရသြားတဲ့အခါမွာ သူတုိ႔က ခုႏွစ္က်ပ္တိတိကုိ သပိတ္ဝင္ အိတ္ဝင္ ရသြားတာဘဲျဖစ္တယ္။ ဒါ့ထက္ ဘယ္တုန္းကမွ ပုိ မသိဘူး။

    ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစာရင္း မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဘယ္လုိရွိခဲ့သလဲဆုိတာကုိ ေလ့လာၾကရေအာင္။

    ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ပုဂံေခတ္အထိ အဓိကက်တဲ့ လူမ်ိဳးအုပ္စုႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ရွမ္း၊ ရခုိင္၊ မြန္၊ ကခ်င္စတဲ့ အမည္ေတြသာ မွတ္တမ္းတင္ခံရတာ မ်ားပါတယ္။ ဂၽြန္း၊ ေတာင္သူ၊ ပ်ဴ၊ ကဒူး၊ သက္၊ တရုတ္(စိန္႔)၊ တရက္(မြန္ဂုိ)၊ ကုလား၊ ပသီ၊ ပန္းေသး(ပန္းသီ)တုိ႔ကုိလည္း ရံဖန္ရံခါ ေဖၚျပခဲ့တယ္။ ဒါေလာက္ဘဲ။ ဘယ္တုန္းကမွ တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆုိတာ မရွိခဲ့ဘူး။

    အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ လူမ်ိဳးအမည္အခ်ိဳ႕ကုိ ေဖၚျပခဲ့ေသာ္လည္း တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳး ရွိေၾကာင္းမွတ္တမ္း မရွိဖူးဘူး။ ေဒသိယဘာသာစကားအပါအဝင္ ဘာသာစကားေပါင္း (၆၅)မ်ိဳးရွိေၾကာင္းကို ၁၉၁၁သန္းေခါင္စာရင္းႏွင့္ တရုပ္ႏွင့္ အိႏၵိယစကားအပါအဝင္ ဘာသာစကား (၁၃၅)မ်ိဳးရွိေၾကာင္းကုိ ၁၉၃၁သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ေဖၚျပခဲ့ဘူးတယ္။

    လြတ္လပ္ေရးရျပီး ဖဆပလ၊ ပထစ၊ အိမ္ေစာင့္အစုိးရ ဘယ္ကာလမွာမွ တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုတာ နတၳိ မရွိ။ မဆလေခတ္ဦးမွာလည္း ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးဘူး။

    ပထမဆုံး တုိင္းရင္းသားစာရင္းကုိ မွတ္တမ္းမွတ္ရာနဲ႔ ေတြ႔မိတာက ၁၉၇၂ခု ဒီဇဘၤာ(၉)ရက္ေန႔ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၊ ျပည္ထဲေရးႏွင့္ သာသနာေရး ဦးစီးဌာနက ထုတ္ျပန္တဲ့ တုိင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳး စာရင္းျဖစ္တယ္။ (၁၄၄)ထဲမွာ ျမန္မာမြတ္စလင္(ပသီ)၊ ရုိဟင္ဂ်ာ၊ ေျမဒူး၊ ပသွ်ဴး(မေလး)၊ ပန္းေသးတို႔ ပါဝင္တယ္။ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းတာက လူမ်ိဳး(၁၄၄)ကုိ ၁+၄+၄လုပ္ၾကည့္ရင္ ၉ ဂဏန္းကုိ ရျခင္းဘဲ။ လူမ်ိဳး (၁၄၄)မ်ိဳးရွိလုိ႔ ၁၄၄လုိ႔ သတ္မွတ္တာလား။ ကုိးဂဏန္းရေအာင္ (၁၄၄)မ်ိဳးလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တာလား။

    ေနာက္တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆုိတာကုိ မူလ(၁၄၄)မ်ိဳးထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ အစၥလာမ္သာသနာဝင္ တုိင္းရင္းသား အမ်ားအျပားကုိ ျဖဳတ္၊ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္အဆက္ဆက္က တရုပ္ေတြျဖစ္တယ္ဆုိျပီး ဖယ္ထားခဲ့တဲ့ ကိုးကန္႔ကုိ တုိင္းရင္းသားလုပ္ အသစ္ျဖည့္ထဲ့ျပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေစာေမာင္က ၁၉၈၉ ဇူလိုင္ (၅) သုံးနာရီၾကာ မိန္႔ခြန္းမွာ မာရွယ္ေလာနဲ႔ ေၾကျငာသြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးထက္ မာရွယ္ေလာလူမ်ိဳး(၁၃၅)မ်ိဳးလုိ႔သာ ေခၚသင့္တယ္။ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ရျပန္တာက လူမ်ိဳး(၁၃၅)ကုိ ၁+၃+၅ ဆုိရင္ ၉ ဂဏန္းကုိ ရေနျပန္ျခင္းဘဲ။

    ေနာက္တခါ တုိင္းရင္းသား (၁၀၁)မ်ိဳးဆုိတာက ဘယ္လုိဂဏန္းမ်ိဳးျဖစ္လုိ႔ တန္းတန္းစဲြ ေနၾကျပန္သလဲ။

    ကမၻာ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ကိုယ့္ျပည္သူေတြ ေရတြက္ရလြယ္ေအာင္ ၁၀တန္၊ ၂၀တန္၊ ၁၀၀တန္ ေငြစကၠဴေတြ ထုတ္ေနၾကေပမဲ့ လူထုဒုကၡေရာက္တာကုိ ဂရုမစုိက္တဲ့ ျမန္မာစစ္အစုိးရ ေဗဒင္ရူး၊ ယၾတာရူးေတြက ထူးထူးဆန္းဆန္း ၁၅က်ပ္တန္၊ ၄၅က်ပ္တန္၊ ၉၀က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴေတြ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခုလည္း တုိင္းရင္းသား တစ္ကယ္ရွိတာ၊ မရွိတာထက္ သူတုိ႔ အာဏာသက္ရွည္ေရးအတြက္ ကိန္းဂဏန္းေကာင္းေကာင္းရျပီး ယၾတာေခ်ဖို႔ေလာက္သာ အာရုံရွိတဲ့ လူတစ္စုပါ။

    ဇုိမီးေတြကုိ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳး(၁၀၁)မ်ိဳးထဲမွာ မပါဘူးလို႔ လူသိရွင္ၾကား ျငင္းခဲ့တယ္။ ဇုိမီးေတြကုိ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ ျပန္လက္ခံျပီးေတာ့လည္း (၁၀၁)မ်ိုးဘဲဆုိခဲ့တာကုိ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ လူမ်ိဳး (၁၀၁)ပါး ခစားရတဲ့ ထီးျဖဴေဆာင္း ျမန္မာစၾကာဝေတးမင္းရူး ရူးေနၾကျပန္ျပီ တူပါရဲ့ဗ်ာ။ တျခား ဘာေရာဂါ ရွိအုံးမွာလဲ။

    ဦးခင္ရီတုိ႔ အခု ေျပာေနတဲ့ ဒီတုိင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးကုိဘဲ ဘယ္ေလာက္ မွန္သလဲဆုိတာ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ရေအာင္။

    လူမ်ိဳးအုပ္စုႀကီး ရွစ္စု(ဗမာ၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ရွမ္း၊ ကယား၊ မြန္၊ ရခုိင္)ဆုိတဲ့ အုပ္စုႀကီး ရွစ္အုပ္စုလုံး တစ္အုပ္စုမက်န္ အကုန္လဲြပါ။ မဆီမဆုိင္တဲ့ လူမ်ိဳးငယ္ေတြကုိ ဗရမ္းဗတာ ေပါင္းထဲ့ ခ်ဲ႕ကားထားတာက ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းပါဘဲ။

    ကခ်င္အုပ္စုမွာ ကခ်င္နဲ႔ ဂ်ိန္းေဖာ အတူတူဘဲကုိ ႏွစ္မ်ိဳးခဲြလုိက္တယ္။ ေဂၚရီ၊ ခခူ၊ ဒူးလန္းတုိ႔ဟာ ဂ်ိန္းေဖာ(ကခ်င္)ျဖစ္လွ်က္နဲ႔ ထပ္ခဲြထုတ္ျပန္တယ္။ တစ္ကယ္ျဖစ္သင့္တာက (၆)မ်ိဳးကုိ (၁၂)မ်ိဳးလုပ္ထားတယ္။

    ကယားလူမ်ိဳး (၉)မ်ိဳးမွာ ဇယိမ္း၊ ကယန္း၊ ပေဒါင္၊ ကဲ့ခုိ၊ ယင္းေဘာ္ဆုိတာ မ်ိဳးတူ အမည္ကဲြေတြျဖစ္တယ္။ ကယားလူမ်ိဳး (၅)မ်ိဳးရွိမဲ့ေနရာမွာ (၉)မ်ိဳးလုပ္ပစ္တယ္။

    ကရင္ကုိလည္း ကရင္၊ စေကာ၊ ပုိး၊ ဘဲြဆုိျပီး ကရင္ကုိ ကရင္အျဖစ္က ခဲြထုတ္ျပီး (၃)မ်ိဳးျဖစ္ရမွာကုိ (၁၁)မ်ိဳး လုပ္ျပန္တယ္။

    ခ်င္းလူမ်ိဳးကဲြေတြ သတ္မွတ္ပုံက တာဝန္အမဲ့ဆုံးႏွင့္၊ အက်ည္းတန္ဆုံးျဖစ္တယ္။ ခ်င္းလူမ်ိဳး(၅၃၀) မလုပ္ဘဲ (၅၃)မ်ိဳးဘဲလုပ္ခဲ့လို႔ သူတုိ႔ကုိ ေက်းဇူးျပန္တင္ရမလုိပါဘဲ။ ကာယကံရွင္ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း ပြင့္လင္းစြာ တုိင္ပင္ခြင့္ျပဳမယ္ဆုိရင္ ခ်င္းလူမ်ိဳး (၈)မ်ိဳးမွ (၁၀)မ်ိဳးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။

    ဗမာအုပ္စုကုိ ဗမာျဖစ္တဲ့ ေယာ၊ ထားဝယ္၊ ဘိတ္ကုိ အတင္းခဲြထုတ္ျပီး ကုိးနဝင္းေၾကတဲ့လူမ်ိဳး ကိုးမ်ိဳး လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ေရာ။ ငါရွင္ဘုရင္ ဘယ္ႏွစ္ပတ္ လွည့္ လွည့္ေပါ့။

    မြန္က်ေတာ့ မြန္ခမာအႏြယ္ဝင္ ဝ၊ ပေလာင္ေတြကုိ ရွမ္းအုပ္စုမွာ ထဲ့လုိက္ျပီး မြန္ကို တစ္မ်ိဳးတည္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ က်န္တဲ့လူမ်ိဳးေတြကုိ မတရားေဖာင္းပြခုိင္းျပီး မြန္က်မွ အထီးက်န္ျဖစ္ေအာင္ ထားခ်င္ဟန္တူပါရဲ့။

    ရခုိင္အုပ္စုထဲမွာ ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ခမြီးနဲ႔ ျမိဳကုိ ႏွစ္မ်ိဳးခဲြျပီး ထဲ့ထားတယ္။ ခမီြးနဲ႔ ျမိဳက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတည္းက မ်ိဳးႏြယ္ကဲြေတြျဖစ္တယ္။ ရခုိင္အုပ္စုနဲ႔ မဆုိင္ပါ။

    ရွမ္းေတြကုိလည္း အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ခဲြျခားျဖစ္တဲ့အျပင္ တိဗက္ျမန္မာ၊ မြန္ ခမာေတြကုိ ထဲ့ထားတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳး (၃၃)က (၂၁)မ်ိဳးေလာက္ဘဲ တစ္ကယ္ရွိေနႏုိင္တယ္။

    အေသအခ်ာစိစစ္ရင္ တုိင္းရင္းသား (၁၃၅)က လူမ်ိဳး (၆၀)ေလာက္ဘဲရွိမယ္။ ပါသင့္လွ်က္ ခ်န္ထားတဲ့ ေဂၚရခါး၊ ပန္းေသး၊ ပသီ(ျမန္မာမြတ္စလင္)၊ ရုိဟင္ဂ်ာ၊ ပသွ်ဴး(မေလး)၊ ေျမဒူး စသည္တုိ႔ကုိ ေပါင္းထဲ့ရင္ (၇၀)ေတာင္ ျပည့္မယ္ မထင္ပါ။

    တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းႏွင့္ ရပုိင္ခြင့္ျပသနာေတြကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ ပထမေျခလွမ္းအျဖစ္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရ အခုကိုင္စဲြက်င့္သုံးေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းႏွင့္ ပယ္ဖ်က္ျခင္း အာဏာကုိ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းလႊဲအပ္သင့္ပါတယ္။ ဒီအာဏာမ်ိဳးကုိ အစုိးရထက္ လႊတ္ေတာ္ကသာ ကုိင္တြယ္က်င့္သုံးသင့္တယ္။

    ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရက ပါတီစဲြ မရွိဘဲ၊ သမုိင္းအခ်က္အလက္ႏွင့္ တုိင္းျပည္တည္ျငိမ္၊ တိုးတက္ေရးကုိ အာရုံထားျပီး ဒီမုိကေရစီႏွင့္ ကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ကုိ လက္ေတြ႔က်က် ေပါင္းစပ္ႏုိင္တဲ့ တုိင္းရင္းသားေရးရာ ညီလာခံတစ္ရပ္ကုိ စနစ္တက် အလွ်င္အျမန္ က်င္းပေပးျခင္းျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ တက္သင့္တယ္။

    ဒီလိုညီလာခံမ်ိဳးကုိ အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ခဲြျပီး ျဖတ္သန္းဖုိ႔ ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္။ ကာလရွည္ၾကာ အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ့ မိမိကုိယ္ကုိ တန္ဖိုးျပန္ျမွင့္လုိမႈေတြ (Identity Protection or Reassertion)ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ လုံျခံဳမႈ၊ ကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ေတြ (Security and Self-determination)ကုိ အဆင့္တစ္ခုထားရွိ ျဖတ္သန္းေရးက ပထမအဆင့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ပထမအဆင့္ကုိ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရက အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမႈ၊ သေဘာထားႀကီးမႈ၊ သတၱိရွိမႈျဖင့္သာ ျဖတ္သန္းႏုိင္မယ္။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ တုိင္းျပည္က ဒုံရင္းျပန္ျဖစ္သြားမယ္။ ဘယ္အဆင့္ေတြႏွင့္ ဘယ္လုိျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အေသးစိပ္ကုိ တစ္ဖဲြ႔ေကာင္း၊ တစ္ဦးတစ္ေကာင္း မည္သူမွ် စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တုိင္းရင္းသားမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ တပ္မေတာ္အားလုံး တန္းတူရည္တူ ပါဝင္ေဆြးေႏြး ဆုံးျဖတ္ၾကရမွာျဖစ္တယ္။

    ပထမအဆင့္ကုိ ကာလတစ္ခုျဖတ္ေက်ာ္ေနစဥ္ လုံျခံဳမႈေတြ၊ စိတ္ခ်မႈေတြ၊ ယုံၾကည္မႈေတြ ရရွိလာေအာင္ အားလုံးဝုိင္း ၿကုိးစားၾကရမယ္။ တရားဥပေဒကလည္း စုိးမုိးလာမယ္ဆုိရင္ တုိင္းရင္းသားအခြင့္အေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံသားအခြင့္အေရးႏွစ္ခု တူညီတဲ့ ကာလတစ္ခုကုိ ေရာက္လာမွသာ ျခံစည္းရုိး ခတ္ထားတာေတြ၊ တံခါးတပ္ထားတာေတြ၊ သံသယေၾကာင့္ ဖန္တီးထားတဲ့ အတားအဆီးေတြကုိ အားလုံးသေဘာတူ ဖယ္ထုတ္ႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္။

    တစ္ကယ္ေတာ့ တုိင္းျပည္တျပည္မွာ တုိင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ (၁၃၅)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ (၁၀၁)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္က အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက တုိင္းရင္းသား၊ ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ မရွိၾကဖုိ႔ျဖစ္တယ္။

    တုိင္းျပည္တျပည္မွာ အဆင့္ႏွိမ့္ခံထားရတဲ့ ႀကီးမားေသာ လူအုပ္စုႀကီးတစ္စု တည္ရွိေနျခင္းကုိ ခြင့္ျပဳထားျခင္းကုိက တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈအတြက္ စိန္ေခၚမႈႀကီးျဖစ္ေနပါျပီ။ အဖိႏွိပ္ခံရသူေတြက ဖိႏွိပ္မႈမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၿကုိးစားၾကမယ္။ ဖိႏွိပ္သူေတြက ဖိႏွိပ္ေရးယႏၱရား ရွင္သန္ေနေအာင္ ေမာင္းႏွင္ေနၾကမယ္ ဆုိကတည္းက တုိင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြကုိ ျဖံဳးတီးရာလည္း က်ေနတယ္။ တုိင္းျပည္ မတည္ျငိမ္ေအာင္ တမင္ဖန္တီးထားသလုိလည္း ျဖစ္တယ္။ တဖန္ အႏွိမ္ခံထားရသူေတြက သဘာဝအရ ပုိၿကုိးစားဖုိ႔လုိလို႔ ပုိၿကုိးစားၾကေတာ့ ပုိေတာ္လာၾကတယ္။ အလိုအေလွ်ာက္ အေပၚစီးရေနသူေတြက အခြင့္ထူးခံျဖစ္လာျပီး ၿကုိးစားမႈ ေလွ်ာ့လွ်ဲလာမယ္ဆုိရင္ ပုိည့ံလာၾကမယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ဖူးသစ္စ ႏုိင္ငံတစ္ခုရဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ဘယ္လုိမွ မေကာင္းႏုိင္တဲ့ ေရခံေျမခံေတြလည္းျဖစ္တယ္။

    လူဦးေရ ထူထပ္တဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးေတြၾကား ညွပ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လုံျခံဳေရးက အေရးႀကီးတယ္ဆုိတာနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ အလြယ္တကူ ႏိုင္ငံသား မေပးသင့္ဘူး ဆုိတာကုိ ေထာက္ခံပါတယ္။ နယ္စပ္လုံျခံဳေရးကုိ တင္းၾကပ္ထားရပါမယ္။ သို႔ေသာ္ ဒါေၾကာင့္ တရားဝင္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကုိ မတရား ဖိႏွိပ္တာက ဘာမွ မဆုိင္ပါဘူး။

    ရုိဟင္ဂ်ာေတြ ျမန္မာျပည္က အခြင့္သင့္တုိင္း ခုိးထြက္ေနလုိ႔ ရုိဟင္ဂ်ာ ေလွစီးဒုကၡသည္(Boat People) ျပသနာက ေဒသဆုိင္ရာ ျပသနာ(Regional Issue)မက ၾသစေတလ်အထိေတာင္ ရုိက္ခတ္ေနလုိ႔ ကမၻာ့ျပသနာ ျဖစ္ေနတာလည္း ၾကာပါျပီ။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ လူဝင္မႈဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီတုိ႔က ခုိးဝင္လာသူဆုိတာ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ လူသိရွင္ၾကား ေျပာၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ခုိးဝင္ ဘဂၤါလီဆုိျပီး က်ားက်ား မီးယပ္ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး။ ဆင္ျခင္သင့္ျပီ။

    Muzaw
    Ref: Link 1 Click Here

    Ref: Link 2 Click Here

    သမၼတရုံးညြန္ၾကားေရးမွဴး ဗုိလ္မွဴးေဇာ္ေဌးက ဘဂၤါလီ အၾကမ္းဖက္ လက္နက္ကုိင္ေတြ က်ဴးေက်ာ္လာလုိ႔ ကာကြယ္ရမယ္ ဆုိပါတယ္။ နယ္စပ္ေရးရာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဒုဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသိန္းေဌးက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ဘယ္လက္နက္ကုိင္မွ မဝင္လာဘူးဆုိခဲ့တဲ့ သာဓကကုိလည္း သခၤန္းစာ ယူဖုိ႔လုိပါတယ္။

    ၂၁ရာစုလုိ ေခတ္မ်ိဳးမွာ ရခုိင္ျပည္နယ္ရဲ့ ဒုတိယ လူဦးေရအမ်ားဆုံးျဖစ္တဲ့ ရုိဟင္ဂ်ာေတြကို အဆင့္နိမ့္ထားျပီး ရခုိင္ျပည္နယ္ လုံျခံဳေရး၊ တုိးတက္ေအး၊ ေအးခ်မ္းေရးကုိ လုံးဝ မေဖၚေဆာင္ႏုိင္ဘူးဆုိတာေလာက္ကုိ ရခုိင္အမ်ိဳးသားေတြ ျမင္သင့္ျပီ။ တုိင္းရင္းသားျပသနာကုိ ေနာက္မွာခဏထားျပီး ႏုိင္ငံသားခ်င္း တန္းတူထား မဆက္ဆံႏုိင္ရင္ အေျဖ မရွိပါဘူး။

    နိဂုံးခ်ဳပ္အေနႏွင့္ ဘာသာေရးကို အေျခခံျပီး လူမ်ိဳးေရးတရား လုပ္ေနတာမ်ိဳးကုိ ခ်က္ခ်င္း ရပ္ပစ္ဖုိ႔ ေတာင္းဆုိပါတယ္။

    ဒီေနရာမွာ ဝန္မင္းဦးခင္ရီ ကုိယ္တုိင္က အင္မတန္လုိက္ဖက္တဲ့ ပုံစံ(Perfect Candidate) ျဖစ္ေနလို႔ ဥပမာေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ နားနဲ႔ မနာ၊ ဖဝါးနဲ႔ နာပါ ဝန္မင္း။

    နာမည္ကုိက ဦးစန္းယု၊ ဦးရႈေမာင္ကဲ့သုိ႔ အမည္မ်ိဳးရွိေသာ ဦးခင္ရီမွာ ကုလားကဲ့သုိ႔ေသာ မဲေမွာင္ေသာ အသားအေရႏွင့္ တရုပ္ကဲ့သုိ႔ေသာ ဗန္ဒါေစ့ မ်က္လုံးရွိပါတယ္။ တစ္ကယ္လုိ႔ ဦးခင္ရီသာ အစၥလာမ္ဘာသာ ကုိးကြယ္ရင္ ဦးခင္ရီရဲ့ ဘုိးေဘးေတြက ျမန္မာျပည္မွာ ၁၈၂၃ခုႏွစ္ မတုိင္မီကတည္းက ေနထုိင္ခဲ့ေၾကာင္း အေထာက္အထား ျပရမွာျဖစ္တယ္။ သန္း(၆၀)ေသာ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဘယ္သူမွ သက္ေသမထူႏုိင္တာကုိ ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြကုိမွ ကြက္ျပီး မရွက္မေၾကာက္ သက္ေသထူခုိင္းတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဦးခင္ရီလည္း သက္ေသထူႏုိင္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဆုိ ဦးခင္ရီဟာ ဘဂၤါလီ+တရုပ္+ျမန္မာလူမ်ိဳး ျဖစ္သြားျပီး ဝန္ႀကီးရာထူးလည္း ျပဳတ္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ၊ ေနရာတကာမွာ လူတကာ အထင္ေသးခံ၊ အေစာ္ကားခံေနရမွာကုိ ျမင္ေယာင္မိပါရဲ့။ ျမန္မာျပည္က အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြ ခံစားေနရတဲ့ ေန႔တဓူဝ ဒုကၡေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာႏုိင္ဖုိ႔ ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ကူးထဲမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မြတ္စလင္ျဖစ္ၾကည့္ပါလား ဝန္မင္းရယ္။

     

    **ေဆာင္းပါးရွင္ ၏ အျမင္ႏွင့္ အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္။

  • ဘယ္ေရြးေကာက္ပဲြ ပုံစံကုိ ေရြးၾကမလဲ

    ဇြန္ ၅ ၊ ၂၀၁၃
    ေဆာင္းပါးရွင္-ေအာင္တင္

    vote
    PR (Proportional Representation) ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္ဆုိတာ တစ္ႏုိင္ငံလုံးက မဲေပးပြဲေတြ အကုန္ျပီးလို႔ ပါတီအလုိက္ရတဲ့ မဲေတြစုစုေပါင္းကုိ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြ အားလုံးေပါင္းစည္း တြက္ခ်က္ျပီးမွ ပါတီတစ္ခုခ်င္းက ရထားတဲ့ စုစုေပါင္း မဲအခ်ိဳးအလုိက္ အမတ္ခဲြတမ္း ခ်ေပးတဲ့စနစ္ျဖစ္တယ္။ ပါတီေတြက မိမိရတဲ့ အမတ္ဦးေရအလုိက္ မိမိပါတီသေဘာက် အမတ္အမည္စာရင္းကုိ အျပီးသတ္ ေရြးခ်ယ္တဲ့စနစ္ရွိသလုိ၊ မိမိပါတီတြင္းက လူထုေထာက္ခံမဲ ပုိရသူေတြကုိသာ သက္ဆုိင္ရာ ပါတီရဲ့ ခဲြတမ္းေဘာင္အတြင္းက ေပးအပ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ စနစ္ေဟာင္းလုိ မဲေပးျပီးတာနဲ႔ အႏုိင္ရသူ ဦးျဖဴ ဦးနီဆုိျပီး ခ်က္ခ်င္းမသိႏုိင္လုိ႔ အားရစရာ မေကာင္းဘူးလို႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

    PR စနစ္သစ္ကို ျမန္မာျပည္သူေတြ အေတြ႔အၿကုံ မရွိေသးတဲ့အတြက္ ရႈပ္ေထြးတယ္လို႔ ေျပာၾကေပမဲ့ တစ္ကယ္ေတာ့ မဲေပးရတဲ့ ျပည္သူေတြအဖုိ႔က မဲေပးတဲ့အခါမွာ ရႈပ္ေထြးစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ စနစ္ေဟာင္းအတုိင္းဘဲ ကုိယ္ၿကုိက္တဲ့ ပါတီ (သုိ႔မဟုတ္) ကုိယ္ၿကုိက္တဲ့လူ (ပါတီအမည္နဲ႔ တဲြထားေပးတယ္)ကုိဘဲ မဲျခစ္လိုက္ရတာပါဘဲ။ ထူးျခားတာက စနစ္ေဟာင္းလုိ ဒီမဲရုံမွာ မဲႏုိင္တုိင္း အမတ္တန္းမျဖစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏုိင္ငံလုံးက မဲေတြေပါင္းျပီးမွ မဲရတဲ့ရာခုိင္ႏႈံးအရ အမတ္ခဲြတန္းရတာမုိ႔ မဲဆႏၵနယ္ေျမတစ္ခုမွာ ႏုိင္လုိက္တုိင္း အမတ္ ခ်က္ခ်င္းမျဖစ္ပါဘူး။ PR စနစ္ကုိ တုိင္းျပည္ေတြရဲ့ အေျခအေနအလိုက္ အနည္းငယ္ျခားနားျပီး က်င့္သုံးတာမ်ိဳးလည္း ရွိေပမဲ့ အေျခခံသေဘာက အတူတူျဖစ္ပါတယ္။

    လက္ရွိက်င့္သုံးေနတဲ့ BV (Bloc Voting or Winner Takes All) ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္က မဲဆႏၵနယ္ေျမမွာ တစ္မဲအသာနဲ႔ဘဲ ႏုိင္ႏုိင္ ႏုိင္တဲ့လူကုိ ခ်က္ခ်င္းေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြ က်င့္သားရတဲ့ စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ ျပံဳး၊ ရႈံး မႈိင္၊ ေရာ့ ပတၱျမား၊ ေရာ့ နဂါးစနစ္ျဖစ္တယ္။

    ဘယ္စနစ္မဆုိ အားသာခ်က္ အားနဲခ်က္ရွိတတ္တာမုိ႔ အသစ္ပုံစံျဖစ္တဲ့ PR စနစ္သစ္ကုိ သုံးသုံး၊ လက္ရွိက်င့္သုံးေနတဲ့ BV စနစ္ေဟာင္းကုိ သုံးသုံး အက်ိဳး အျပစ္၊ အားသာခ်က္၊ အားနဲခ်က္က ႏွစ္မ်ိဳးလုံးမွာ ရွိပါတယ္။ အက်ိဳးခ်ည္းဘဲ ရွိတဲ့စနစ္၊ အျပစ္ခ်ည္းဘဲ ရွိတဲ့စနစ္ဆုိတာ ေလာကမွာ မရွိစေကာင္းပါဘူး။ ေရာဂါေပ်ာက္ေအာင္ ေသာက္တဲ့ေဆးမွာေတာင္ ေဘးထြက္ ဆုိးက်ိဳးဆုိတာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။

    သုိ႔ေသာ္ ဘယ္စနစ္ကုိ ၿကုိက္သလဲဆုိတာက ဘယ္စနစ္ကုိ သုံးရင္ ကုိယ့္ပါတီက ပုိအက်ိဳးရွိမလဲဆုိတဲ့ ေပတံနဲ႔ တုိင္းျပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြက ၿကုိက္တယ္၊ မၿကုိက္ဘူးေျပာၾကတာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ ပါတီအသီးသီးက မိမိအက်ိဳးစီးပြါးအလုိက္ ၿကုိက္သူရွိသလုိ မၿကုိက္သူရွိၾကမွာပါ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ျပသနာဆုိတာ အရင္းစစ္ရင္ အက်ိဳးစီးပြါး ျပသနာကုိ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ႏုိင္ငံေရးဆုိတဲ့ နာမည္လွလွေလး ေပးထားတာဘဲ မဟုတ္ပါလား။ လူထုအက်ိဳးစီးပြါး ၾကည့္တဲ့ပါတီရဲ့ ျမင္ပုံနဲ႔ လူတစ္စုအက်ိဳးစီးပြါး ၾကည့္တဲ့ပါတီရဲ့ ျမင္ပုံ တူႏုိင္ပါ့မလား။

    ယေန႔ေျပာေနၾကတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြ စနစ္သစ္PR အေၾကာင္းကုိ နားလည္လြယ္ေအာင္ ဥပမာေပးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ တစ္ကယ္လုိ႔ PR စနစ္သစ္ကုိသာ ၁၉၉၀ေရြးေကာက္ပဲြမွာ က်င့္သုံးခဲ့မယ္ဆုိရင္ အင္အယ္လ္ဒီက အမတ္ေနရာ ၈၂%ကို ရခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေနာက္က လူထုေထာက္ခံမဲ အေရအတြက္ ကပ္လုိက္ေနတဲ့ တစညကလည္း လူထုေထာက္ခံမဲ ရသေလာက္ အမတ္ေနရာ ခဲြတမ္းရမွာမုိ႔ အင္အယ္လ္ဒီက အမတ္ ၄၅%သာ ရျပီး (၈၂% မရေတာ့ဘူူး။) ေရြးေကာက္ပဲြ စနစ္ေဟာင္းအရ မဲအျပတ္ရႈံးေနတဲ့ တစညက ေရြးေကာက္ပဲြ စနစ္သစ္မွာ အမတ္ ၃၅% ရသြားႏုိင္တဲ့အတြက္ အျပတ္ရႈံးမဲ့အစား အင္အယ္လ္ဒီကုိ ပုခုန္းခ်င္း ယွဥ္ႏုိင္မယ္လုိ႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္းေျပာႏုိင္ပါတယ္။ စနစ္ေဟာင္းအရ အမတ္အင္အားခ်ိနဲ႔သြားခဲ့တဲ့ တစညဟာ စနစ္သစ္အရ သူ႔ကိုေထာက္ခံခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကုိ လႊတ္ေတာ္မွာ အင္နဲ႔အားနဲ႔ ဆက္လက္ကိုယ္စားျပဳ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရသြားမွာျဖစ္တယ္။

    တစ္ဖန္ ၁၉၉၀ေရြးေကာက္ပဲြကုိ စနစ္သစ္အရ က်င္းပခဲ့ျပီး အင္အယ္လ္ဒီက အမတ္မ်ားဆဲမုိ႔ အစုိးရသာဖဲြ႔ခြင့္ ရခဲ့မယ္ဆုိရင္လည္း အမတ္ ၄၅%သာရေတာ့တဲ့ အင္အယ္လ္ဒီက သူ႔တစ္ပါတီတည္း အစုိးရမဖဲြ႔ႏုိင္တဲ့အတြက္ အစုိးရဖဲြ႔ဖုိ႔ ပါတီငယ္ေတြရဲ့ ေထာက္ခံမႈကုိ ယူရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါတီငယ္ေတြရဲ့ ဆႏၵသေဘာထားကုိ အစုိးရဖဲြ႔မဲ့ ပါတီႀကီးက မလဲမေသြ ထဲ့စဥ္းစားေပးရမွာမုိ႔ PR စနစ္ကုိ အားေကာင္းတဲ့ ပါတီႀကီးေတြက ၿကိုက္တတ္တဲ့ သေဘာမရွိဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္တယ္။ ဒီအတုိင္းဘဲ အားနည္းတဲ့ ပါတီငယ္ေတြက မိမိရဲ့ လူထုေထာက္ခံမႈ တစ္မဲကုိေတာင္ အလဟသမျဖစ္ေစတဲ့ စနစ္သစ္ကုိ ပုိၿကုိက္တတ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

    ေနာက္ဥပမာတစ္ခု ထပ္ေပးပါမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ပါတီေတြဟာ တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ ႔အင္အားႀကီးပါတီ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ကုိ ေထာက္ခံတဲ့ျပည္သူေတြက ႏုိင္ငံအႏွံ႔ မဲဆႏၵနယ္ေျမ အမ်ားအျပားမွာ အထုိက္အေလ်ာက္ ရွိေနတယ္ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီလို ပါတီမ်ိဳးေတြဟာ စနစ္ေဟာင္းအတုိင္းသြားရင္ လာမဲ့ေရြးေကာက္ပဲြမွာ သူတုိ႔ေတြဟာ သူတုိ႔ယွဥ္ျပိဳင္မဲ့ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာ မဲ ၁၀%၊ ၂၀%၊ ၃၀%ကေန ၄၉%ေလာက္ဘဲရေနရင္ လူထုေထာက္ခံမႈ တစ္စုံတစ္ရာ ရွိပင္ရွိေနျငားေသာ္လည္း တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ အမတ္တစ္ေယာက္မွ မရဘဲ မ်ိဳးျပဳတ္သြားမဲ့ အႏၱရာယ္ရွိေနပါတယ္။ PR ေရြးေကာက္ပဲြ စနစ္သစ္အရဆုိရင္ သူတုိ႔ရခဲ့သမွ်မဲ ၂၀%ျဖစ္ျဖစ္၊ ၅%ျဖစ္ျဖစ္၊ ၁%ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ရသေလာက္မဲေတြကုိ ေနာက္ဆုံးမွာ စုေပါင္းလုိက္ျပီး ရတဲ့အခ်ိဳးအတုိင္း အမတ္ခဲြတမ္းရမွာဆုိေတာ့ မ်ိဳးမျပဳတ္ေတာ့ဘဲ အမတ္အနဲဆုံး တစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ ရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အလန္းရွိေနႏုိင္တယ္။

    တစ္ကယ္လုိ႔ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ဦးသုေဝ၊ ဦးသိန္းညြန္႔တုိ႔လုိ ပါတီေတြက သူတုိ႔ရဲ့အေနအထားက အဲဒီလုိ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ရွိေနတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ၾကရင္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ေသာ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြက လူထုေထာက္ခံမႈမဲ စုစုေပါင္းအေပၚမွာ မူတည္ျပီး အမတ္ခဲြတမ္းခ်ေပးတဲ့ စနစ္သစ္ကုိ သဘာဝက်စြာဘဲ ေထာက္ခံၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလဲ စနစ္ေဟာင္းအတုိင္းသြားရင္ အမတ္တစ္ေယာက္မွ မရတဲ့အေနအထားကေန စနစ္သစ္အရ အမတ္အခ်ဳိ႕ကုိ ရလာႏုိင္ၾကမယ္။ ဒါမွလဲ သူတုိ႔ပါတီရဲ့ မူဝါဒကုိ ေထာက္ခံတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ အက်ိဳးကုိ လႊတ္ေတာ္မွာ ကုိယ္စားျပဳ ေျပာဆုိႏုိင္ခြင့္ ရလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

    တစ္ခ်ိဳ႕ပါတီေတြက တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ သက္ဆုိင္ရာ ျပည္နယ္ႏွင့္ တုိင္းေဒသႀကီး အတုိင္းအတာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာ ဖ်မ္းမွ်ျခင္းအားျဖင့္ မဲေပးသူ အမ်ားစု (သုိ႔မဟုတ္) တစ္ဝက္ေက်ာ္က သူတုိ႔ကုိ ေထာက္ခံေနၾကတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ၾကရင္ တစ္မဲပုိရတာနဲ႔ အမတ္ျဖစ္သြားတဲ့ လက္ရွိစနစ္ကုိ ပုိၿကုိက္ၾကမွာျဖစ္တယ္။ ဒါမွလည္း သူတုိ႔ပါတီက အျခားပါတီငယ္ေတြကုိ မဲရတဲ့အေရအတြက္ အခ်ိဳးအရ အမတ္ခဲြတန္း ခဲြေဝေပးစရာမလုိဘဲ အမတ္အင္အားမ်ားမ်ား သပိတ္ဝင္ အိတ္ဝင္ ခ်က္ခ်င္းရလာၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ႏုိင္ငံလုံးမွာ အင္အားေကာင္းေနတဲ့ အင္အယ္လ္ဒီ အပါအဝင္ ေဒသဆုိင္ရာမွာ လူထုေထာက္ခံမႈ အားေကာင္းတဲ့ ရွမ္း၊ ရခိုင္၊ ခ်င္း၊ မြန္စတဲ့ ပါတီေတြက လက္ရွိမဲေပးပုံစနစ္ကုိဘဲ ၿကိုက္ၾကမယ္ဆုိရင္ သဘာဝ က်ပါတယ္။ တစ္ႏုိင္ငံလုံးမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ အင္အားေကာင္းေကာင္း အရွိန္အဟုန္နဲ႔ လုပ္ေနခ်င္တဲ့ အင္အယ္လ္ဒီအတြက္ကေတာ့ စနစ္ေဟာင္းက သူ႔အတြက္ ပုိလက္ေတြ႔က်ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ တေန႔က အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးေဟာင္း မယ္ဒလင္းေအာဘရုိက္နဲ႔ ေတြ႔ဆုံပဲြမွာ ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္သစ္PRကုိ လက္မခံႏုိင္ေၾကာင္း၊ စနစ္ေဟာင္းကုိဘဲ ၿကုိက္ေၾကာင္း အင္အယ္လ္ဒီအမတ္ ဦးဝင္းထိန္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

    ဆုိေတာ့ လာမဲ့ေရြးေကာက္ပဲြက စနစ္ေဟာင္းအတုိင္း သြားမလား။ စနစ္သစ္ကုိ ေရြးမလားဆိုတာ တြက္ခ်က္ၾကည့္ရေအာင္။

    ဒီအခါမွာ ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္ကုိ ဘယ္သူက ဆုံးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ခြင့္ ရွိသလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို အရင္ဆန္းစစ္ဖုိ႔ လုိလာပါျပီ။

    တိုတုိေျပာရရင္ လက္ရွိ အေနအထားအရ ၿကံ့ဖြံ႔က တရားဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ုပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးဆုိတဲ့ အာဏာသုံးရပ္စလုံးကုိ ခ်ုပ္ကုိ္င္ထားတာျဖစ္ေလေတာ့ ဘယ္စနစ္ကုိ ေရြးမလဲဆုိတာ ၿက့ံဖြ႔ံေပၚမွာဘဲ လုံးလုံးလ်ားလ်ားတည္ေနတယ္ဆုိတာ ေဗဒင္ေမးစရာ မလုိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၿက့ံဖြံ႔က သူ႔အတြက္ ဘယ္စနစ္ကအက်ိဳးရွိမလဲ၊ အက်ိဳးဆုတ္မလဲ ဆုိတာေပၚမွာ မူတည္ျပီး မဲေပးပုံစနစ္ကုိ လာမဲ့ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ေရြးခ်ယ္က်င့္သုံးမွာက ေသခ်ာေနပါတယ္။

    ၿက့ံဖြ႔ံ ဘယ္လုိတြက္မလဲဆုိတာကုိ ဆက္စဥ္းစားၾကရေအာင္။

    (၁) တစ္ကယ္လုိ႔ လာမဲ့၂၀၁၅ေရြးေကာက္ပဲြမွာ အင္အယ္လ္ဒီက ၁၉၉၀ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းကလုိ၊ ၂၀၁၁ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းကလုိ တစ္မဲအသာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ မဲအျပတ္နဲ႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ မဲဆႏၵနယ္ေတြမွာ သိမ္းၿကုံးအႏုိင္ယူႏုိင္တဲ့ အေနအထားရွိေနတယ္လုိ႔ ၿက့ံဖြ႔ံက ယုံၾကည္ရင္ ဘယ္ႏုိင္ငံေရးပါတီက ကုိယ့္ေသလမ္းကုိယ္ေရြးျပီး ကုိယ့္အမတ္ေတြ မ်ိဳးျပဳတ္ကုန္မဲ့ စနစ္ေဟာင္းကုိ ဆက္လက္ဖက္တြယ္ေနမွာလဲ။ Do or Die ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအႏၱရာယ္ကုိ ဟန္႔တားကာကြယ္ဖုိ႔က တစ္ႏုိင္ငံလုံးမွာ လူထုေထာက္ခံမႈ အင္အားအေတာ္အသင့္ရွိေနတဲ့ ၿက့ံဖြ႔ံအတြက္ ေရြးေကာက္ပုံစနစ္သစ္ (PR) ကုိ မလဲြမေသြ ေရြးခ်ယ္ ဆုံးျဖတ္ရမွာဘဲ။

    (၂) အကယ္၍ ၿက့ံဖြံ႔က အင္အယ္လ္ဒီကုိ တရားတဲ့နည္းအရျဖစ္ေစ၊ မတရားလုပ္လုိ႔ျဖစ္ေစ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာ ယွဥ္ျပိဳင္ အႏုိင္ႀကဲႏုိင္တယ္လုိ႔ ယူဆေနေသးရင္ေတာ့ လက္ရွိမဲေပးပုံစနစ္ေဟာင္း(BV)ကုိဘဲ သူဆက္ေရြးမွာပါ။

    စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြက ဘယ္လုိထင္ပါသလဲ။

    က်ေနာ့အျမင္မွာ အင္အယ္လ္ဒီဟာ ၁၉၉၀က ပုံစံမ်ိဳးလုိ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳးကုိ စိတ္ကူးမယဥ္ႏုိင္ေသာ္လည္း လက္ရွိမဲေပးပုံ စနစ္ေဟာင္းအတုိင္းဆုိရင္ ျပည္မမဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာ ၿက့ံဖြ႔ံကုိ အလဲထုိးႏုိင္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တာမုိ႔ ၿကံ့ဖြံံအတြက္က စနစ္သစ္ျဖစ္တဲ့ PR ကုိ မလဲြမေသြ ေရြးခ်ယ္မယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

    ေအာင္တင္
    ဇြန္လ ၅၊ ၂၀၁၃

    ** ေဆာင္းပါးရွင္၏ အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္။

  • သည္မုိး သည္ေလ သည္လူေတြ (ေဆာင္းပါး)

    သည္မုိး သည္ေလ သည္လူေတြ (ေဆာင္းပါး)

    ဇြန္လ-၃၊၂၀၁၃
    ေဆာင္းပါးရွင္-ေအာင္တင္

    ဇြန္လ(၂)ရက္ ၂၀၁၃ခု မနက္ပုိင္း RFAမွာ ရုိဟင္ဂ်ာလူဦးေရ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးကိစၥကုိ ကေနဒါက ေဒါက္တာခင္ေစာဝင္းနဲ႔ အေမရိကက ကုိေအာင္မုိးဝင္းတုိ႔ ေထာက္ခံ ေဆြးေႏြးသြားတာကုိ စိတ္မသက္မသာ နားေထာင္ရတယ္။ အဲဒီမတုိင္ခင္ကလည္း ေဒါက္တာခင္ေစာဝင္းရဲ့ ေထာက္ခံေဆြးေႏြးခ်က္ကုိ RFAက အႀကိမ္ႀကိမ္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။

    ေဒၚခင္ေစာဝင္းက အမ်ားရဲ့အခြင့္အေရးကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ အနည္းရဲ့ အခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္ႏုိင္တယ္ဆုိျပီး အမ်ားနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တားျမစ္ျခင္းကုိ ဥပမာေပး ေထာက္ျပသြားခဲ့တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္(၆၀)ေက်ာ္က ေထာက္ျပခဲ့တဲ့ လမ္းေပၚမွာ ေဆးရုိးလွမ္းတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ိဳးျဖစ္ျပီး လူသားေတြရဲ့ မူလဘူတ အေျခခံအခြင့္အေရးျဖစ္တဲ့   လူသားမ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြါးပုိင္ခြင့္နဲ႔ မႏႈိင္းယွဥ္အပ္ မႏိႈင္းယွဥ္ေကာင္းတဲ့အရာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးနယ္ပယ္မွာ အေတြ႔အၿကုံရွိတဲ့ ဆရာမႀကီးက ေမ့ေလ်ာ့သြားဟန္တူပါတယ္။ ရွိေစေတာ့။

    ကုိေအာင္မုိးဝင္းက သူဟာ အေရွ႕အလယ္ပုိင္း၊ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒေတြကုိ အထူးျပဳေလ့လာသူျဖစ္တဲ့အတြက္ ရုရွားအေၾကာင္းကုိ မရွိမျဖစ္ ေလ့လာရပါတယ္တဲ့။ ဆုိဗီယက္အင္ပါယာျပိဳကဲြရတာ ခ်က္ခ်နီးယား(မြတ္စလင္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေဒသ)က လူဦးေရ မ်ားျပားလာျခင္းကလည္း တစ္ေၾကာင္းပါတယ္တဲ့။ ရင္သတ္ရႈေမာ အ့ံၾသဘြယ္ရာ သုံးသပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္ျဖတ္လုိ႔ တံတားႀကီး တုန္သြားတဲ့အခါ ဆင္နားရြက္ထဲက မႊားေကာင္ရဲ့ အေလးခ်ိန္ကလည္း သက္ေရာက္မႈရွိပါတယ္ဆုိတဲ့ ျပင္ညာရွိႀကီးေပဘဲ။ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလုံး မြတ္စလင္ မုန္းတီးေရး လႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ၊ မြတ္စလင္ေတြကုိ တုိက္ခုိက္မႈေတြ ျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာ ဆိုင္ဆိုင္ မဆုိင္ဆုိင္ ရတဲ့အေပါက္က မြတ္စလင္မုန္းတီးေရး တုတ္ထဲ့လုိက္မေဟ့ဆုိတဲ့ စိတ္ေစတနာဆုိးက တံတားေပၚ ဆင္သြားသလုိ ထင္ရွားလွတယ္။ ရွိေစေတာ့။

    ႏုိင္ငံတကာ အေတြ႔အၿကုံေတြ မ်ားျပားလွပါတယ္ဆုိတဲ့ ေဒါက္တာယဥ္ယဥ္ႏြယ္ကလည္း (သူ႔ရဲ့ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဟန္ေပးေတြနဲ႔) ေခတ္ေနာက္က်ေနတဲ့ တနည္းအားျဖင့္ဆုိရင္ အစြန္းေရာက္ေနတဲ့ မြတ္စလင္ဘာသာေရး ဆရာေတြက သားသမီးကန္႔သတ္ေရးကုိ ရခုိင္ျပည္မွာ ကန္႔ကြက္ဟန္႔တားေနသတဲ့။ ကမၻာေပၚမွာ လူဦးေရ အမ်ားဆုံးျဖစ္တဲ့ အျပင္ ေဒါက္တာဘဲြ႔ရ ပညာတတ္အေက်ာ္အေမာ္ေတြ ေထာင္ေသာင္းသိန္းခ်ီေအာင္ ရွိေနႏုိင္တဲ့ ကက္သုိလစ္ ဂုိဏ္းဝင္ေတြကလည္း  လူသိ၊ ကမၻာသိ ယေန႔တုိင္ေအာင္ သားသမီးတားဆီးျခင္းကုိ ခါးခါးသီးဆန္႔က်င္ေနၾကဆဲျဖစ္တာကုိ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ေဒါက္တာမႀကီးက သိဟန္မတူဘူး။ အဲဒီကက္သုိလစ္ေတြကုိ ပညာမတတ္ဘူး။ အစြန္းေရာက္ေနတယ္လုိ႔ ဆရာမႀကီး ေျပာရဲသလားဆုိတာကုိ သိခ်င္မိတယ္။ ကက္သုိလစ္ဘာသာႀကီးစုိးတဲ့ ႏုိင္ငံအခ်ိဳ႕မွာ သားသမီးကန္႔သတ္ျခင္းကုိ လက္မခံၾကေပမဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္အပါအဝင္ မြတ္စလင္ႏုိင္ငံေတြမွာ သားသမီးကန္႔သတ္ျခင္းကုိ က်င့္သုံးေနၾကတယ္ဆုိတာကုိလည္း ပညာရွင္ဆရာမႀကီးက ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနျပန္တယ္။ သူ႔မစ္ရွင္(Mission)က မီးျငိမ္းတဲ့ မစ္ရွင္ မဟုတ္ဘူး။ ဓါတ္ဆီေလာင္းတဲ့ မစ္ရွင္ျဖစ္ဟန္တူတယ္။ ရွိေစေတာ့။

    ရွိေစေတာ့ေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့ ကိစၥရွိလာႏုိင္ပါတယ္။

    ဒီေန႔ ဦးသိန္းစိန္အစုိးးရရဲ့ လူဦးေရထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ လူ႔အခြင့္အေရး အဖဲြ႔အစည္းေတြႏွင့္ ကုသသမဂၢက ကန္႔ကြက္ေနတာလား။ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့နည္းစနစ္၊ ပုံသ႑ာန္ကုိ ကန္႔ကြက္ေနတာလားဆုိတဲ့ အင္မတန္အခရာက်တဲ့ ေမးခြန္းႀကီးကုိ RFAမွာ ေဆြးေႏြးသူ ပညာရွင္ႏွစ္ေယာက္ေကာ၊ သတင္းေမးသူ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းတုိ႔ သာကမ ျမန္မာျပည္သူ အမ်ားအျပားက နားလည္သေဘာေပါက္ဟန္ မတူၾကတာက ဝမ္းနည္းစရာပါ။

    ကမၻာႀကီးမွာ လူဦးေရ ေပါက္ကဲြမႈ မ်ားျပားေနျပီး အစာေရစာနဲ႔ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္ဆီးဆုံးရႈံးမႈေတြ မ်ားျပားေနလုိ႔ ကုလသမဂၢကုိယ္တုိင္က ေငြကုန္ေၾကးက်ခံ၊ အဖဲြ႔အစည္းေတြဖဲြ႕၊ ပညာရွင္ေတြအကူအညီနဲ႔ လူဦးေရ ထိန္းခ်ဳပ္ေရး ကူညီလုပ္ေဆာင္ေပးေနတာကုိ မျမင္ၾကဘူးလား။ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလားဒက္ႏုိင္ငံေတြအပါအဝင္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအားလုံးေလာက္လုိလုိ (လူဦးေရတုိးႏႈံး အႏႈတ္ျပေနတဲ့ စီးပြားတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံအနည္းငယ္ကလဲြလုိ႔)က လူဦးေရ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတာကို မေတြ႕ၾကဘူးလား။ ဆင္းရဲျပီး သားသမီးမ်ားရင္ ခေလးေကာ၊ မိခင္သာ ထိခုိက္ရုံမက လူ႔အဖဲြ႔အစည္းကုိပါ ဝန္ထုပ္ဝန္ပုိးျဖစ္ေနလုိ႔ လူဦးေရ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း (Family Planning)ကုိ လူ႔အခြင့္အေရးအဖဲြ႔အစည္း၊ က်န္းမာေရးအဖဲြ႔အစည္း အားလုံးလုိလို ေထာက္ခံကူညီေနၾကတာကုိ ဒီပညာရွင္ႀကီးမ်ား မသိၾကဘူးလား။

    ဦးသိန္းစိန္ကုိ ေထာက္ခံခ်င္ေဇာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ရသလဲဆုိတာကုိ မစဥ္းစားႏုိင္ၾကဘူး ဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ ဒီမုိကေရစီ ခရီးလမ္းက ၾကမ္းေနအုံးမွာပါ။

    ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ လူ႔အခြင့္အေရး အဖဲြ႔အစည္းေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာအစိုးရေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢတုိ႔က ရုိဟင္ဂ်ာေတြကုိ ခေလးႏွစ္ေယာက္ထက္ ပုိမယူရဆုိတဲ့အမိန္႔ကုိ ကန္႔ကြက္ရျခင္းက အမိန္႔အာဏာနဲ႔ လုပ္လုိ႔ျဖစ္တယ္။ အမိန္႔အာဏာနဲ႔ လုပ္ရင္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈ မျဖစ္ေအာင္ စည္းရုံးျခင္း၊ ပညာေပးျခင္း၊ အေထာက္အကူေပးျခင္းအားျဖင့္သာ လုပ္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

    ရုိဟင္ဂ်ာေတြ ဆင္းရဲတယ္။ ဆင္းရဲမွာေပါ့။ ဆင္းရဲေအာင္ အလုပ္ခံထားရတာကုိး။ သူတုိ႔ထြက္ကုန္ေတြ သူတုိ႔ လြတ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ခြင့္ မရွိဘူး။ လြတ္လပ္စြာ ခရီးသြား ကုန္သြယ္ခြင့္ မရွိဘူး။ အစုိးရကလည္း ဘာအေထာက္အကူ (Infrastructures)မွ မလုပ္ေပးဘူး။ ဒီၾကားထဲ သူတုိ႔လယ္ေတြ၊ ကၽြဲႏြားေတြကုိလည္း မၾကာခဏ အဓမၼ အသိမ္းခံၾကရတယ္။ အသစ္ေနရာခ်ေပးတဲ့ နတလရြာသားေတြအတြက္ သူတုိ႔ လယ္၊ သူတုိ႔ ႏြားကုိ ေပးရတယ္။ အလုပ္ခြင္မွာလည္း ေပၚတာ အဆဲြခံရတယ္။

    ရုိဟင္ဂ်ာေတြဟာ ပညာမတတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ေက်ာင္းအင္မတန္ နည္းတယ္။ ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ရုိဟင္ဂ်ာဆရာ မခန္႔ဘူး။ ရခုိင္ဆရာေတြကုိ အမ်ားဆုံး ခန္႔တယ္။ ဆရာအမ်ားစုႀကီးက အိမ္မွာေနျပီး လခထုိင္ထုတ္၊ ေက်ာင္းမလာ။ ေစတနာနည္း။

    ရုိဟင္ဂ်ာေတြမွာ ပညာတတ္ရွားတယ္။ နည္းနည္းပါးပါး စာသင္ႏိုင္သူေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ တကၠသုိလ္တက္ခြင့္ရေရးက အုိင္ယာလန္ထီေပါက္တာထက္ ပုိခက္ခဲတယ္။ ပညာတတ္ေတြ မျဖစ္လာေအာင္ စနစ္တက်ပိတ္ဆုိ႔ထားတာ ၁၉၈၂ ႏုိင္ငံသားဥပေဒ ျပဌာန္းျပီး ေနာက္ပုိင္းကတည္းကဘဲ။

    ရုိဟင္ဂ်ာေတြ လူဦးေရမ်ားတယ္ေျပာတယ္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္က လူဦးေရ ဘယ္ေလာက္ရွိခဲ့ျပီး အခုဘယ္ေလာက္ရွိလာလို႔ လူဦးေရတုိးႏႈံး ဘယ္ေလာက္ျမင့္တက္လာပါတယ္လုိ႔ ကိန္းဂဏန္းနဲ႔ မခ်ျပဘဲ ဘယ္လုိလုပ္ လူဦးေရမ်ားတယ္ ေျပာႏုိင္ၾကတာလဲ။ ဘာအေထာက္အထားနဲ႔ ေျပာေနတာလဲ။ ရုိဟင္ဂ်ာေတြကုိ ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွ လက္ထပ္ရမယ္။ ခေလးႏွစ္ေယာက္ထက္ ပုိမယူရဘူးဆုိတာ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေနျပီ။ ဘယ္လုိလုပ္ျပီး လူဦးေရ မ်ားတယ္ ေျပာႏုိင္ရတာလဲ။

    မိသားတစ္စုမွာ ၅၀ – ၆၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ အဖုိး အဖြား၊ အမိ အဘ၊ သား သမီး၊ ေျမးျမစ္အထိေအာင္ အိမ္ေထာင္စုစာရင္း တစ္ခုဘဲ လုပ္ေပးထားရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း ၅၀ – ၆၀ မျဖစ္သြားႏုိင္ဘူးလား။

    အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ဌာနဆုိင္ရာမွာ ရုိဟင္ဂ်ာကုိ အလုပ္မခန္႔ေတာ့ဘူး။ အႏွိမ္ခံ အဖိခံလုပ္ထားတယ္။ ဒီလူမ်ိဳးမွ မနိမ့္က်ရင္ ဘယ္လူမ်ိဳး နိမ့္က်အုံးမွာလဲ။ ဒီလုိလူမ်ိဳးမွ ေခတ္ေနာက္မက်ရင္ ဘယ္လူမ်ိဳး ေခတ္ေနာက္က်အုံးမွာလဲ။ သူတုိ႔ကုိ လြတ္ေျမာက္ေအာက္ အကူအညီေပးမွာလား။ ပုိဆုိးေအာင္ ပိုဖိႏွိပ္မွာလား။

    ဒါေၾကာင့္ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ရုိဟင္ဂ်ာေတြမွာ တစ္ကယ္ဘဲ လူဦးေရး တုိးပြါးမႈႏႈံး ျမင့္ေနသလား။ အျခားျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြမွာေကာ လူဦးေရ တုိးပြါးႏႈံးျမင့္ေနသလား။ လူဦးေရတုိးႏႈံးမ်ားေနတာမွန္ရင္၊ မိသားစု စီမံကိန္းလုပ္ဖို႔ လုိအပ္တာမွန္ရင္ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္ေတြ၊ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းေတြရဲ့ ထင္သာျမင္သာေသာ ေထာက္ခံမႈႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကုိ ရယူျပီးမွ သားသမီး ဦးေရကုိ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ မိသားစုစီမံကိန္း (Family Planning)ကုိ လုပ္ရမွာျဖစ္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ အမိန္႔အာဏာနဲ႔ လုပ္လုိ႔ မရပါဘူး။ အမိန္႔အာဏာနဲ႔ ခုိင္းရင္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ခ်င္ရင္ ရုိဟင္ဂ်ာေတြကုိ စည္းရုံးပါ။ ပညာေပးပါ။ ရုိဟင္ဂ်ာ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ညွိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ပါ။ ဒီနည္းဘဲ ရွိပါတယ္။

    လက္ပံေတာင္းေတာင္ စီမံကိန္း အစီရင္ခံစာႏွင့္ ရခုိင္ပဋိပကၡစုံစမ္းေရး ေကာ္မရွင္ အစီရင္ခံစာထဲက သေျပသီးေကာက္သလုိ ကုိယ္ၿကုိက္တာေရြးျပီး အေကာင္အထည္ေဖၚေနတာေတြ၊ ကုိယ္မၿကုိက္တာေတြကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာေတြက သိပ္သိသာလြန္းေနပါျပီ။ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရအေနနဲ႔ ရွက္တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။

    ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာက ရုိဟင္ဂ်ာေတြရဲ့ အျပည့္အဝ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကုိ လိုခ်င္တယ္ဆုိရင္ သူတို႔ကုိ လူလုိျမင္ၾကပါ။ လူလုိဆက္ဆံၾကပါ။ လူလို ေလးစားျပပါ။ လူလုိ လူလို မျမင္ရင္ လူသားအျဖစ္မွ တစ္ကယ္တန္း ဆုံးရႈံးသြားသူက ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာကုိ သိပါ။