News @ M-Media

Tag: Luminhan

  • မျငင္းပါနဲ႕၊ အလုပ္နဲ႕ သက္ေသျပပါ။

    မျငင္းပါနဲ႕၊ အလုပ္နဲ႕ သက္ေသျပပါ။

    ဇြန္ ၂၂ ၊ ၂၀၁၆
    M-Media
    လူမင္းဟန္ေရးသည္။
    13266069_10208727398289802_8739638258099576130_n
    ဘီစီ ၁၃၁ မွာ ေရာမဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပ်ဴးဗလီးရက္စ္ (Publius) ဟာ ပါဂမတ္ (Pergemus) ၿမိဳ႕တုိက္ပြဲမွာ ၿမိဳ႕တံခါးမ်ားကို ဖ်က္ဖုိ႕ တုိင္လံုးေတြလိုအပ္လာပါတယ္။ တုိက္ပြဲမစခင္ရက္အနည္းငယ္က ေအသင္ သေဘာၤဆိပ္မွာ သေဘာၤရြက္တုိင္ႀကီးေတြ ကို ေတြ႕ထားၿပီးသားဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ ရြက္တိုင္ေတြထဲက အႀကီးဆံုးရြက္တုိင္ကို ပို႕ေပးဖို႕ အမိန္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ဒီအမိန္႕ကို လက္ခံရရွိတဲ႔ ေအသင္ ကစစ္တပ္အင္ဂ်င္နီယာ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕အမိန္႕ဟာလြဲေနတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း တုိက္ပြဲမွာလိုတာက အႀကီးဆံုးရြက္တုိင္မဟုတ္ပါဘူး။ ပိုၿပီးေသးတဲ႔ အေနေတာ္ တုိင္လံုးပဲလိုတာပါ။ အင္ဂ်င္နီယာဟာ အဲဒီအမိန္႕ကိုယူေဆာင္လာတဲ႔ စစ္သားေတြနဲ႔ အျပင္းအထန္ျငင္းခုန္ပါေတာ႔တယ္။ ပိုၿပီးေသးတဲ႔ တုိင္လံုးေတြဟာ တုိက္ပြဲအတြက္ ပိုၿပီးသင္႔ေလ်ာ္ေၾကာင္း၊ သယ္ရပိုးရတာလည္း လြယ္ကူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ပိုၿပီး ေသးတဲ့တုိင္လံုးေတြဟာ ၿမိဳ႕တံခါးကို ဖ်က္တဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး သက္ေရာက္မႈ႕ရွိေၾကာင္း အခုိင္အမာရွင္းျပပါတယ္။ စစ္သားေတြကေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျငင္းလို႕ခုန္လို႔ရတဲ႔ သူမ်ိဳးမဟုတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အင္ဂ်င္နီယာက ေျပာမရပါဘူး။ ပုိၿပီးေသးတဲ႔တုိင္လံုးကသာ အသင္႔ေလ်ာ္ဆံုးျဖစ္ေၾကာင္းကို ပံုေတြဆြဲၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခုန္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ သူက ပိုၿပီးကၽြမ္းက်င္ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင္႔မို႕ သူ႔အႀကံဥာဏ္ကိုသာ လက္ခံသင္႔ေၾကာင္းေျပာျပန္ပါတယ္။ စစ္သားေတြက သူတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေၾကာင္းသူတို႔ အသိဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ရွင္းျပၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ အင္ဂ်င္နီယာကို အႀကီးဆံုးတုိင္လံုး ကိုသာ ပို႔ဖို႔အေၾကာင္း၊ ကိုယ္႔ရဲ႕ ပညာမာန ကို ခဏ သိမ္းထားဖို႔အေၾကာင္း အေသအခ်ာေျပာၿပီးျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

    သူတို႔ျပန္သြားၿပီးေနာက္မွ အင္ဂ်င္နီယာဟာ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားပါတယ္။ အလုပ္မျဖစ္မယ္႔အမိန္႕ႀကီးကိုနာခံေနလို႔ဘာလုပ္မွာတုန္း။ ဒါေၾကာင္႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ပိုၿပီးသင္႔ေလ်ာ္မယ္လို႔သူယံုၾကည္တဲ႔ ေသးတဲ႔တုိင္လံုးေတြကိုသာပို႕လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူပို႕လိုက္တဲ႔တုိင္လံုးေတြဟာ စစ္ပြဲမွာ ပိုၿပီးအသံုး၀င္လိမ္႔မယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာလည္း သူ႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈ႕ကို သေဘာက်လိမ္႔မယ္၊ သူ႔ကိုလည္း ဆုလဘ္ေတြေပးလိမ္႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတာေပါ့။ တုိင္လံုးေတြ စစ္ေျမျပင္ကိုေရာက္သြားတဲ႔အခါမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဘယ္ႏွယ္႔ေၾကာင္႔ သူမွာတဲ႔ တုိင္လံုးအႀကီးေတြေရာက္မလာပဲ တိုင္လံုးအေသးေတြသာေရာက္လာေၾကာင္း သူ႔စစ္သားေတြကို အေၾကာင္းစံုေမးျမန္းပါေတာ႔တယ္။ စစ္သားေတြကလည္း အင္ဂ်င္နီယာက တုိင္လံုးအေသးေတြကသာ ပိုၿပီး သင္႔ေလ်ာ္ေၾကာင္းျငင္းခုန္ပံု ေနာက္ဆံုးမွာ တုိင္လံုးအႀကီးေတြကိုသာပို႔ဖို႕ အေသအခ်ာမွာခဲ႔ ပံုေတြကို ရွင္းျပၾကပါတယ္။ စစ္သူႀကီးဟာ အလြန္အမင္းေဒါသထြက္ၿပီးေတာ့ တုိက္ပြဲကို မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ၿမိဳ႕တံခါးကို ဖ်က္ဖို႕ကိစၥလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ႔ပဲ အင္ဂ်င္နီယာ ကို ခ်က္ခ်င္းဆင္႔ေခၚလိုက္ပါတယ္။

    အင္ဂ်င္နီယာကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရွ႕ေရာက္တဲ့အခါက် အေၾကာင္းစံုကို တစ္ခါထပ္ၿပီး ရွင္းျပျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးမွာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြရဲ႕အႀကံဥာဏ္ကိုသာ လက္ခံဖို႔အေၾကာင္း၊ သူပို႕လိုက္တဲ႔တုိင္လံုးေတြကိုသာ အသံုးျပဳခဲ႔ပါက စစ္သူႀကီးအေနႏွင္႔ ေနာင္တရဖုိ႕ မရွိ ေၾကာင္းရွင္းျပပါတယ္။ စစ္သူႀကီးဟာ သူ႔စကားကို အစအဆံုးနားေထာင္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာကို ကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္ၿပီး မေသမခ်င္း တုတ္နဲ႔ရုိက္သက္လိုက္ပါေတာ႔တယ္။
    ************************************************

    13239960_10208727399809840_7443774863862112871_nအီတလီႏိုင္ငံ၊ ဖေလာ္ရင္႔စ္ ၿမိဳ႕က ဘုရားေက်ာင္းမွာ အလြန္ႀကီးမားေသာ စက်င္ေက်ာက္တံုးႀကီးတစ္တံုးရွိပါတယ္။ ဒီေက်ာက္တံုးႀကီးဟာ တခ်ိန္တုန္းက ပန္းပုထုဖို႔ အလြန္ေကာင္းတဲ႔ ေက်ာက္တံုးႀကီးပါ။ ဒါေပမယ္႔ မကၽြမ္းက်င္တဲ႔ ပန္းပု ဆရာတစ္ေယာက္က ထုမဲ႔ ပန္းပုရုပ္ရဲ႕ေျခေထာက္ေနရာေလာက္မွာ အေပါက္ႀကီး တစ္ေပါက္မွားၿပီး ေဖာက္လိုက္မိပါတယ္။ ဒီအေပါက္ႀကီးေၾကာင္႔ ပန္းပုထုလို႕ အလြန္ေကာင္းမဲ႔ေက်ာက္တံုးႀကီးဟာ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ႔ပဲ ပ်က္စီးသြားပါေရာ ။ ဖေလာ္ရင္႔စ္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဟာ ဒီေက်ာက္တံုးႀကီးကို အသံုး၀င္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားပါတယ္။ ပန္းပုအေက်ာ္ဒါ ဗင္ခ်ီကိုေတာင္ေခၚၿပီး အႀကံဥာဏ္ေတာင္းပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အားလံုးက ဘာမွလုပ္လုိ႔မရ ေတာ႔တဲ႔အေၾကာင္းတညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကပါတယ္။

    ေနာက္ဆံုးမွာ ဖေလာ္ရင္႔စ္ၿမိဳ႕က လူေတြဟာ ေရာမမွာေနတဲ႔ မုိက္ကယ္အိန္ဂ်လို (Michelangelo) ကိုေက်ာက္တံုးႀကီးအား လာၾကည္႕ဖုိ႔အေၾကာင္း လွမ္းၿပီး စာေရးလိုက္ပါတယ္။ မုိက္ကယ္အိန္ဂ်လိုဟာ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို အေသအခ်ာေလ႕လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ပန္းပုရုပ္တစ္ခုထုႏိုင္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ က ေတာ႔ အယံုအၾကည္မရွိပါဘူး။ သက္သက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာလို႔ပဲထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပန္းပုထု ဖုိ႕ကိုေတာ႔ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လိုဟာ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို ေလာက္လြဲကိုင္ထားတဲ႔ ေဒးဗစ္ ပံုထုဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

    ပန္းပုရုပ္ႀကီးၿပီးခါနီးမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဟာ တစ္ေခါက္လာၾကည္႕ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ပန္းပုရုပ္ႀကီးဟာ အလြန္လက္ရာေျမာက္ေၾကာင္း ဒါေပမယ္႔ ႏွာေခါင္းမွာ ႀကီးလြန္းေနေၾကာင္း ေ၀ဖန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဟာ ပန္းပုရုပ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္တည္႕တည္႕မွာ ရပ္ေနတာျဖစ္တဲ႔အတြက္ ပန္းပုရုပ္ဟာ ႏွာေခါင္းႀကီးေနတာလို႔ ထင္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လို က ဘာမွ မေျပာပဲ တူနဲ႔ေဆာက္ကို ယူၿပီးေတာ့ ျငမ္းေပၚတက္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အရုပ္ႏွာေခါင္းကို ျပင္ဟန္ေဆာင္ပါတယ္။ ေက်ာက္မႈန္ေတြကိုလည္း နည္းနည္းခ်င္း ေအာက္ကိုခ်ျပလိုက္ပါတယ္။ တကယ္က သူ အရုပ္ႏွာေခါင္းကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ရဲ႕ အျမင္ကို ထပ္ေမးပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္က ဘာမွ ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ အသက္၀င္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေက်နပ္ သြားပါေတာ႔တယ္။

    ပထမအျဖစ္အပ်က္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာဟာ သူ႔ေခတ္သူ႕အခါက အင္မတန္ေတာ္တဲ႔ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပါ။ တကယ္တမ္းလည္း သူရွင္းျပတာက မွန္ပါတယ္။ ေသးတဲ႔ တုိင္လံုးဟာ သယ္ရပိုးရတာလြယ္သလို ၿမိဳ႕တံခါးကိုဖ်က္တဲ႔ အခါမွာလည္း အား ပိုၿပီးပါပါတယ္။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ႀကီးတုိင္းေကာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အင္ဂ်င္နီယာဟာ ေလာက မွာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ရတဲ႔ ျငင္းခုန္သူ အမ်ိဳးအစားထဲမွာပါ ပါတယ္။ စကားလံုးေတြနဲ႔ျငင္းခုန္ေနတာဟာ တကယ္တမ္းေတာ႔ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီလိုျငင္းခုန္ေနတာဟာ ကိုယ္႔အထက္လူႀကီးရဲ႕ အသိပညာကို စိန္ေခၚရာလည္း ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

    ဒုတိယအျဖစ္အပ်က္ထဲက မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လိုက ေတာ႔ လံုး၀မျငင္းခုန္ပါဘူး။ သူထုထားတဲ႔ ပန္းပုရုပ္ရဲ႕ႏွာေခါင္းဟာ ႀကီးေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ရပ္ ၾကည္႕တဲ႔ေနရာကသာ မွားေနတာျဖစ္ေၾကာင္းသူေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူက “ခင္ဗ်ားရပ္ၾကည္႕တဲ႔ေနရာ မွားေနလို႔” လို႔မေျပာပါဘူး။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္လည္း စိတ္ေက်နပ္သြားေအာင္၊ သူ႕ပန္းပုရုပ္လည္း မပ်က္စီးရေအာင္ သူလုပ္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။

    ဘ၀မွာ က်ေတာ္တို႕လုပ္တဲ႔ အလုပ္ေတြဟာ က်ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ဘယ္အတုိင္းအတာအထိ သက္ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတာ ၾကည္႕ဖုိ႕လိုပါတယ္။ ျငင္းခုန္ျခင္းဟာ တျခားသူေတြအေပၚမွာ ဘယ္လိုသက္ေရာက္မယ္ဆိုတာ က်ေတာ္တို႔ မေသခ်ာပါဘူး။ အျပင္ပန္းမွာ က်ေတာ္တို႔ ေျပာတာကို လက္ခံၿပီး ေခါင္းၿငိမ္႔ေပမယ္႔သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္နာက်ည္းသြားမယ္၊ မုန္းသြားမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး စကားလံုးေတြဆိုတာ နားေထာင္သူရဲ႕ စိတ္အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး အဓိပၸာယ္ဖြင္႔လို႔ရပါေသးတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ျငင္းၾကၿပီဆိုရင္ ကိုယ္႔စကားမွန္ဖို႔အတြက္ ဘယ္သူမဆို မေျပာသင္႔တဲ႔စကားလား ေျပာသင္႔တဲ႔စကားလားဆိုတာ မေ၀ခြဲႏိုင္ေတာ႔ပဲ စိတ္ထဲေပၚတာေတြ အကုန္ေလွ်ာက္ေျပာ တတ္ၾကပါတယ္။ ျငင္းခုန္လို႔ ကုိယ္႔အယူအဆကိုလက္ခံလာတဲ႔လူရယ္လို႔ လည္းအင္မတန္ရွားပါတယ္။

    ကမာၻ႕ အထင္ကရ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာလည္း အယူ၀ါဒေတြကို ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္ၿပီး သူတုိ႕ကို ယံုၾကည္လာေအာင္လုပ္ခဲ႔ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕ရဲ႕ ေကာင္းမြန္တဲ႔ကိုယ္က်င္႔တရားေတြ၊ မွန္ကန္တဲ႔စကားလံုးေတြကို သူတို႕ကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕လုပ္ျပ ၿပီးစည္းရုံးခဲ႔ၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း သူတို႕ရဲ႕ၾသဇာအာဏာ ဟာ သူတို႔မရွိေတာ႔ တဲ႔ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီတဲ႔ အထိေတာင္ သက္ေရာက္ေနတုန္းပါပဲ။

    က်ေတာ္တို႔ ဒီလိုျငင္းခုန္ေနမယ္႔အစား ကိုယ္႔ရဲ႕အယူအဆမွန္တယ္ဆိုတာကို သြယ္၀ိုက္ၿပီးသက္ေသျပလိုက္တာဟာ ပိုၿပီးထိေရာက္ပါတယ္။ “အမွန္တရားဆိုတာ အၾကားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတာမဟုတ္ဘူး၊ မ်ားေသာအားျဖင္႔ အျမင္နဲ႔သာ ဆံုးျဖတ္ၾကတာ” ဆိုတဲ႔ စကားလည္းရွိပါတယ္။

    ၁၆၈၈ မွာ အဂၤလိပ္ဗိသုကာပညာရွင္ ဆာခရစ္တိုဖာ၀ရမ္း ဟာ ၀က္မင္နစ္တာ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမအတြက္ ဒီဇိုင္း ထုတ္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္က သေဘာမက်ပါဘူး။ ၀ရမ္းရဲ႕ ဒီဇိုင္း ထဲက ဒုတိယထပ္ၾကမ္းခင္းဟာ မခိုင္ဘူး။ ၿပိဳက်လိမ္႔မယ္လို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ကထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ တုိင္လံုးႏွစ္လံုး ထပ္ေထာက္ ဖို႔ေျပာပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ဟာ သက္သက္ ေၾကာက္ေနျခင္းသာျဖစ္ပါ တယ္။ တုိင္အပိုေတြ ထပ္ထည္႕စရာမလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ၀ရမ္း ဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္နဲ႔ မျငင္းခုန္ပါဘူး။ သူေျပာတဲ႔အတုိင္း တုိင္အပိုႏွစ္လံုးထပ္ထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာမွ သူထည္႕ထားတဲ႔ တုိင္ႏွစ္လံုးဟာ အမိုး ကိုထိေတာင္မထိပဲ လြတ္ေနတယ္ဆိုတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ၀ရမ္း ဟာ သူ႕ရဲ႕မူလဒီဇိုင္းဟာ ခုိင္မာတယ္ အပိုတိုင္ႏွစ္လံုး မလိုဘူးဆိုတာကို ေနာက္လာေနာက္သားေတြသိေအာင္ ျပလိုက္တာပါပဲ။

    ဘုရားသခင္ဟာ တမန္ေတာ္ ေအဗရာဟင္ကို သူကိုယ္တိုင္ မေတာင္းမဆိုမခ်င္း အသက္ကို မႏုတ္သိမ္းဘူးလို႔ ကတိ ေပးထားပါတယ္။ အီဗရာဟင္သခင္ ရဲ႕သတ္မွတ္ သက္တမ္းကုန္ဆံုးခါနီးမွာ ဘုရားသခင္ဟာ ေကာင္ကင္တမန္တစ္ပါးကို အဖုိးႀကီးဟန္ေဆာင္ေစၿပီး အီဗရာဟင္သခင္႔ဆီ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ အဖိုးႀကီးဟာ အီဗရာဟင္ရဲ႕အိမ္ေရွ႕မွာရပ္ၿပီး “အို… အီဗရာဟင္ ငါ႔ကို အစားအစာ နည္းနည္းေကၽြးပါ” လို႔ ေတာင္းတယ္။ အီဗရာဟင္သခင္ဟာ ဧည္႕သည္ေတြအတြက္ အၿမဲတမ္း အစားအေသာက္ေတြ ေဆာင္ထားေလ႕ ရွိပါတယ္။ အဖိုးႀကီးကို အစားအေသာက္ေတြခ်ေကၽြးပါတယ္။ အဖိုးႀကီးဟာ အစားအေသာက္ေတြကို ယူလိုက္တုိင္း လက္က တုန္တုန္ခ်ိခ်ိျဖစ္ေနတာေၾကာင္႔ ၾကမ္းေပၚကို အကုန္က်ကုန္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ အဖိုးႀကီးက ထပ္ၿပီး “အို… အီဗရာဟင္ ငါ႔ကို ခြံေကၽြးပါဦး “လို႕ဆိုျပန္ပါတယ္။ အဖိုးႀကီးကို ခြံေကၽြးျပန္ေတာ႔လည္း ေခါင္းက တုန္ေနတဲ႔အတြက္ ပါးစပ္ထဲမ၀င္ပဲ အစားအေသာက္ေတြက ရင္ဘတ္ေပၚက်တဲ႔ဟာက် မုတ္ဆိတ္ေပၚက်တဲ႔ဟာက် နဲ႔အကုန္ပြ ကုန္ျပန္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ အီဗရာဟင္သခင္က အဖိုးႀကီး “အသင္႔ရဲ႕အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ” လို႔ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ အဖိုးႀကီးက အီဗရာဟင္သခင္႔ အသက္ထက္ နည္းနည္းႀကီးၿပီးေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ အီဗရာဟင္သခင္က ဘုရားသခင္ဆီ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ “အို… ဘုရားသခင္ က်ေတာ္မ်ိဳးကို ဒီအဖိုးႀကီးအရြယ္မေရာက္ခင္ အရွင္႔ဆီေခၚေတာ္မူပါ”။ ဒီလိုဆုေတာင္းလိုက္တာ နဲ႔တၿပိဳင္နက္ ဘုရားသခင္ဟာ အီဗရာဟင္သခင္႔ အသက္ကို ႏုတ္သိမ္းေတာ္မူလိုက္တယ္။

    တကယ္ဆို ဘုရားသခင္ဆိုတာ ဘုန္းေတာ္အစံု၊ ဂုဏ္ေတာ္အနႏၱ ႏွင္႔ ျပည္႕စံုေတာ္မူၿပီး အာဏာတန္ခိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုပိုင္စိုးေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားသခင္သာ အလိုရွိရင္ မိမိ အဏာ၊ မိမိတန္ခိုးနဲ႔ အီဗရာဟင္သခင္ကို သူကိုယ္တိုင္ေတာင္းဆိုလာေအာင္လုပ္လို႕ရတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဘုရားသခင္ဟာ ငါအာဏာရွိတယ္ဆိုၿပီး လုပ္ေတာ္မမူပါဘူး။ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္ နားလည္ သေဘာေပါက္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူပါတယ္။ က်ေတာ္တို႔လည္း ကိုယ္အာဏာရွိတယ္၊ ငါ အထက္လူႀကီး ဆိုၿပီး ကိုယ္႔လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို ျငင္းခုန္မယ္၊ ငါ႔စကားႏြားရ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ္သာ က်ဆံုးရမယ္ဆိုတာ သင္ခန္းစာယူသင္႔ပါတယ္။

    **Robert Greene ရဲ႕48 Laws of Power စာအုပ္မွ Win through your actions, never through arguments ကို မွီျငမ္းပါသည္။

  • နားေထာင္တတ္ပါေစ

    နားေထာင္တတ္ပါေစ

    ေမ ၄ ၊ ၂၀၁၅
    M-Media
    လူမင္းဟန္ ေရးသည္။
    11185832_10205997551165330_765534379_n
    ဟိုတေလာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ အင္တာဗ်ဴးကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ အဲဒီထဲက အန္တီစု ေျပာသြားတဲ႔ စကားေလး တစ္ခြန္းကို မွတ္မွတ္ရရ မွတ္မိေနသည္။ အန္တီစုေျပာသြားတာက တဖက္နဲ႔ တဖက္ ျပသနာတစ္ခု ကို ေျဖရွင္းေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဘက္စလံုးက နားေထာင္တတ္ဖို႕လို တယ္ဆိုတဲ႔ စကားေလးပါ။
    .
    သူေျပာတဲ႔ နားေထာင္တတ္ဖို႕လိုတယ္ဆုိတာ နားေထာင္ရုံေထာင္ေနတာ မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တဖက္ ကေျပာတာကို နားလည္တတ္ဖို႕၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ဖို႕ ေျပာ တာလို႕ ထင္ပါသည္။ အန္တီစု က ဆက္ေျပာေသးတယ္။ ဒီကလူေတြဟာ သိတ္နား မေထာင္တတ္ၾကဘူးတဲ႔။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႔ ပညာေရး စနစ္ေၾကာင္႔တဲ႔။ အစတုန္းက ေတာ႔ သူေျပာတာကို သိတ္နားမလည္ဘူးဗ်။ နားမေထာင္တတ္တာနဲ႔ ပညာေရးစနစ္ နဲ႔ ဘာဆုိင္လို႕လဲ ေပါ႔။
    .
    ဒါေပမယ္႔ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည္႕လိုက္ေတာ႔ သူေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ဆရာ ဆရာမ ေတြဟာ က်ေတာ္တုိ႕ေျပာတာေတြကို နားေထာင္ေလ႕မရွိၾကဘူး။ သူတို႕ေျပာတာကို ပဲ က်ေတာ္တို႕က နားေထာင္ ခဲ႔ၾကရတာမို႕လား။ ဥမမာ ဆိုပါေတာ႔ ဗ်ာ။ ဘုရင္႔ေနာင္အေၾကာင္း က်ေတာ္တို႕ သမိုင္းမွာ သင္တယ္။ ဆရာမ က က်ေတာ္တို႕ကို ဘုရင္႔ေနာင္အေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္ေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္တို႕ ဘုရင္ေနာင္ကို ဘယ္လိုျမင္လဲ၊ ဘုရင္႔ေနာင္အေၾကာင္းကို သင္ရတဲ႔ အတြက္ ဘယ္လို သင္ခန္းစာေတြရလဲ။ ဒါေတြကို က်ေတာ္တို႕ ေျပာခြင္႔မရသလို ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြကလည္း မေမးပါဘူး။ ၾကာေတာ႔ က်ေတာ္တို႕ကလည္း ကိုယ္႔အျမင္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာ ရေကာင္းမွန္းေတာင္မသိေတာ႔ဘူး။ ဆရာမ ေရွ႕ က ေအာ္ေပးတဲ႔ မွတ္စုကိုလိုက္ေရးမယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အဲဒါကို အလြတ္က်က္မယ္။ စာေမးပြဲမွာ ပါလာရင္ ၏ သည္ မလြဲ ျပန္ေရးလိုက္မယ္။ တကယ္လို႕မ်ား ၏ နဲ႔ သည္ နဲ႕လြဲသြားရင္ေတာင္ အမွတ္ေလွ်ာ႕ေတာ႔မွာပဲ ဆိုၿပီးေတြးပူခဲ႔ရတာ။ ဒီလို နားမေထာင္ ၾကတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အသားက် လာတဲ႔ က်ေတာ္တို႕ဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်ေတာ္တုိ႕ ကိုယ္တုိင္ လူႀကီးျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာလည္း သူမ်ားေျပာတာကို နားမေထာင္တတ္ေတာ႔ဘူး။ သူ႕ရဲ႕အျမင္ဟာ ဘယ္လိုလဲ။ သူနဲ႔ကိုယ္ နဲ႔ ၾကားထဲမွာ ဘာနားလည္မႈ႕လြဲေနလဲ ဆိုတာကို အေျဖရွာရမွန္းမသိေတာ႔ဘူး။
    .

    ေက်ာင္းမွာ “က်ေတာ္၏ အေၾကာင္း” စာစီစာကံုးမွာေတာင္ ကိုယ္႔နာမည္၊ ကိုယ္႔မိဘနာမည္ကို ထည္႕မေရးရဲေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဆရာမ က ေရွ႕က ေရးျပတဲ႔အတုိင္း က်ေတာ္႔နာမည္ ေမာင္ေမာင္ဆို တစ္တန္းလံုး ေမာင္ေမာင္ပဲ၊ အေဖ နာမည္ ဦးဘ ဆို တစ္တန္းလံုး ဦးဘ ပဲ။ ဒါဟာ မျဖစ္သင္႔တဲ႔ကိစၥလို႕ထင္ပါတယ္။

    ဒီလို နားမေထာင္တတ္တာဟာ ဆရာနဲ႔ တပည္႕တင္မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘနဲ႔သားသမီးေတြမွာလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေတာ္တို႕ဆီမွာ သားသမီးက မိဘကို ျပန္ေျပာတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ရိုင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတာမို႕လား။ က်ေတာ္ကေတာ႔ ဒီလိုသတ္မွတ္တာဟာ အခါခပ္သိမ္းမမွန္ႏိုင္ဘူးလို႕ထင္တာပဲ။ မိဘကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ႏႈတ္လွန္ထိုးတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ နဲ႔ ကိုယ္႔ခံစားခ်က္ကို ကုိယ္႔အျမင္ကို ျပန္ေျပာတာ ၊ ေျဖရွင္းတာ ဟာ မရိုင္းဘူး၊ ဒါဟာလုပ္သင္႔တဲ႔အလုပ္လို႕ က်ေတာ္ကေတာ႔ ယူဆတယ္။ လူႀကီးေတြအေနနဲ႔လည္း ကေလး ေတြ ဘာခံစားေနရတာလဲ၊ သူ႕ရဲ႕အျမင္က ဘယ္လိုလဲ ဆုိတာကို သိေအာင္ လုပ္သင္႔တယ္ ဟု ထင္ပါသည္။ ငါေျပာတဲ႔အတုိင္းလုပ္ မလုပ္ရင္ ရုိက္လုိက္မယ္ဟဲ႕၊ ႏွက္လိုက္မယ္ဟဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳးႀကီးမလုပ္သင္႔ဘူးလို႕ထင္တာပဲ။ လူႀကီးေတြ ေျပာေလ႕ ရွိတဲ႔ စကားေလး တစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ “အိုးထိန္းသည္ဟာ သူ႕အိုးေလးေတြကို နစ္နာေစလိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ရိုက္တာ မဟုတ္ဘူး၊ လွတဲ႔၊ ေကာင္းတဲ႔ အိုးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ ရိုက္တာ” ။ ဒါေပမယ္႔ ခက္တာက သားသမီးေတြက အိုးမွ မဟုတ္တာ။ အုိးက ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိဘူးေလ။ ကေလးေတြက ခံစားခ်က္ရွိၾကတယ္မို႕လား။ လံုး၀ မရိုက္ရဘူးလို႕ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ရိုက္တုိင္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာခ်င္တာပါ။
    .
    ေနာက္ၿပီး အၿမဲတမ္း ငါေျပာသလိုလုပ္ မလုပ္ရင္ရိုက္မယ္၊ အျပစ္ေပးမယ္ ဆိုတဲ႔ အယူအဆ ဟာ ကေလးေတြရဲ႕ က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္တတ္တဲ႔ အသိညဏ္ကို ဖ်က္စီးရာေရာက္တယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ reward and punishment ဆိုတဲ႔ သေဘာကို လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ reward and punishment မလုပ္ခင္မွာ ကိုယ္လုပ္ေစခ်င္တဲ႔ အရာရဲ႕ အေကာင္းအဆိုးကို အရင္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရင္မေကာင္းဘူးလား။ ဥပမာဗ်ာ စာမက်က္တဲ႔ကေလးကို စာက်က္လာေအာင အရင္ဆံုး အက်ိဳးသင္႔ အေၾကာင္းသင္႔ ရွင္းျပသင္႔တယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပညာသင္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က အရိုက္ခံရမွာ ေၾကာက္လို႕၊ စာေမးပြဲက် မွာ ဆိုးလို႕ ဆိုတဲ႔ အသိမ်ိဳးဟာ ငယ္ငယ္တုန္းကဘာမွ မျဖစ္ေပမယ္႔ အသက္ႀကီးလာတာ နဲ႔အမွ် ဒီအသိဟာ မွားတယ္ဆိုတာ နားလည္လာဖို႕လိုပါတယ္။ ပညာသင္တာဟာ အရိုက္မခံရေအာင္လည္း မဟုတ္သလို၊ စာေမးပြဲ မက်ေအာင္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာသင္ရျခင္းရဲ႕အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ရဲ႕ အနာဂတ္ ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္တဲ႔ေနရာမွာ လိုအပ္တဲ႔ အသိပညာေတြ အတတ္ပညာေတြကို အသံုးခ်တတ္ေအာင္သင္ယူတာ ျဖစ္ပါသည္။
    .
    ငါေျပာသလိုလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ႔ အယူအဆ ဟာ ကေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ကိုလည္း ဖ်က္စီးပစ္ရာ ေရာက္ပါေသးတယ္။ က်ေတာ္တို႕ ဘယ္ေလာက္ ငါေျပာသလိုလုပ္ ဆိုတဲ႔အယူအဆနဲ႔က်င္႔သားရေနသလဲ ဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ “က်ေတာ္၏ အေၾကာင္း” စာစီစာကံုးမွာေတာင္ ကိုယ္႔နာမည္၊ ကိုယ္႔မိဘနာမည္ကို ထည္႕မေရးရဲေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဆရာမ က ေရွ႕က ေရးျပတဲ႔အတုိင္း က်ေတာ္႔နာမည္ ေမာင္ေမာင္ဆို တစ္တန္းလံုး ေမာင္ေမာင္ပဲ၊ အေဖ နာမည္ ဦးဘ ဆို တစ္တန္းလံုး ဦးဘ ပဲ။ ဒါဟာ မျဖစ္သင္႔တဲ႔ကိစၥလို႕ထင္ပါတယ္။ ကေလးေတြဟာ “က်ေတာ္၏အေၾကာင္း” စာစီစာကံုးလိုမ်ိဳးမွာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို ကိုယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရး ခုိင္းသင္႔တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေရးတတ္ေအာင္လည္း ေလ႕က်င္႔ေပးသင္႔တယ္လို႕ထင္ပါတယ္။
    .
    ဒီအက်င္႔ဟာ က်ေတာ္တုိ႕ အထက္တန္းလို႕ေျပာတဲ႔ ၁၀ တန္း အထိကို မေပ်ာက္ပါဘူး။ ဥပမာ… က်ေတာ္တို႕ ၁၀ တန္းမွာ မိဖုရားဖြားေစာနဲ႔ သိဃၤသူ႕သမီး အေၾကာင္းသင္ရပါတယ္။ က်ေတာ္ေတြ႕ဘူးသမွ် စာအုပ္ေတြေရာ၊ ဆရာေတြေရာက မိဖုရားဖြားေစာ ကို မာနႀကီးတဲ႔ အမ်က္ေစာင္မာန္ႀကီးတဲ႔ တရားမရွိတဲ႔ မိန္းမႀကီးလို႔ သင္ၾကေရးၾကၿပီး သိခၤသူ႕သမီးကိုေတာ႔ တရားသိတဲ႔ ၊ လိမၼာတဲ႔ မိဖုရားတစ္ပါးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ႔။ ေက်ာင္းသားေတြ အကုန္လံုးကလည္း ဒီလုိပဲ လိုက္ေရးၾကတာပဲ။ စာအုပ္ေတြေရးသလို ဆရာေတြသင္သလို မေရးပဲ မိဖုရားဖြားေစာကို ထက္ျမတ္တဲ႔ မိဖုရားႀကီးတစ္ပါးအေနနဲ႔၊ သိဃၤသူ႕သမီးကိုေတာ႔ ေပ်ာ႕ညံ႕တဲ႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္သူမွ မေရးၾကပါဘူး။ တကယ္ ဆို ေရးလို႕ေျပာလို႕ရတာပဲ။ မိဖုရား ဖြားေစာဆိုတာ သမိုင္းမွာ အထင္ကရ မိဖုရားႀကီးျဖစ္ၿပီး သိဃၤသူ႕သမိးဆိုတာ သမုိင္းမွာ သူ႕နာမည္ေတာင္ မက်န္ရစ္ေတာ႔ဘူးမို႕လား။ က်ေတာ္ေျပာခ်င္တာက သမိုင္းေၾကာင္းကိုေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ကိုယ္႔အျမင္ကို ကိုယ္ ထုတ္ေဖာ္ မျပ ရဲတာ ၊ ျပရေကာင္းမွန္းမသိတာကိုေျပာခ်င္တာပါ။
    .
    ဒီအက်င္႔ေတြဟာကိုယ္႔ႏိုင္ငံထဲမွာ တင္ေနလို႕ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ္႔ သူမ်ားႏိုင္ငံေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ဒုကၡျဖစ္ေတာ႔တာပါပဲ။ ဆရာမ ေရွ႕ ေအာ္ေပးတဲ႔ မွတ္စုကိုပဲ လိုက္ေရးတတ္တဲ႔ က်ေတာ္တုိ႕ဟာ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာလည္း ေက်ာင္းသြားတက္ေရာ ဘာေရးလို႕ေရးရမွန္းမသိ၊ ဘာက်က္လို႕ က်က္ရမွန္းမသိနဲ႔ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ရေတာ႔တာပါပဲ။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အျမင္၊ ေတြးေခၚေမ်ာ္ျမင္တတ္မႈ႕ကို အရမ္း အေလးထားပါတယ္။ သူတို႕ ေျပာၿပီးရင္ What do you think? ဆိုတဲ႔စကားကို အၿမဲေမးေလ႕ရွိပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ အစပိုင္းမွာေတာ႔ က်ေတာ္တို႕ဗမာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အရမ္းကို အေျဖခက္တဲ႔ ေမးခြန္းပါပဲ။ က်ေတာ္တို႕က မေန႕က ေပးထားတဲ႔ မွတ္စုကို အလြတ္က်က္ၿပီး ျပန္တာေလာက္ပဲ အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ခဲ႔ၾကတာမဟုတ္လား။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္ရတဲ႔ အခ်ိန္လည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ က်ေတာ္႔မွာ ေသခ်င္ေစာ္ကို နံ ပါေလေရာ။ ေနာက္မွ တျဖည္းျဖည္း အသားက်သြားတာ။
    .
    အခုဆိုရင္ က်ေတာ္တုိ႕ႏိုင္ငံလည္း ပညာေရးတိုးတက္ေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေရး လုပ္ဖို႕ေတာ႔ ျပင္ဆင္ေနတာ ပါပဲ။ ျပင္ပါမွလည္း ျဖစ္မည္။ မဟုတ္ရင္ေတာ႔ က်ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံဟာ ေခတ္မွီဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေသာ ဆိုတဲ႔စကားနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနဦးမွာပါပဲ။

  • သူေဌးစိတ္ဓါတ္ (Millionaire Mentality)

    သူေဌးစိတ္ဓါတ္ (Millionaire Mentality)

    ဧျပီ ၂၅ ၊ ၂၀၁၅
    M-Media
    လူမင္းဟန္ ေရးသည္။
    11164135_10205940509139315_2080486325_n
    သန္းႂကြယ္သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ကံေကာင္းမႈ႕၊ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ႕ ဒါေတြ အားလံုးလုိပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ႕ ပိုၿပီးလိုပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါေတြအားလံုးထက္အေရးႀကီးတဲ႔ အရာတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ Millionaire Mentality လို႔ေခၚတဲ႔ သူေဌး စိတ္ဓာတ္ ပါပဲ။ မိမိစီးပြားေရး ရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္ေအာင္ လူတစ္ဦး ခ်င္းစီရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈ႕ေတြ၊ အရည္အေသြးေတြ အသိပညာေတြ အားလံုးကိုစုစည္း ႀကိဳးကိုင္ႏုိင္ေမာင္းႏွင္ ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ဆိုလိုပါတယ္။

    ကာလီဖိုးနီးယားက က်ေတာ္႔ရဲ႕ ေရနံလုပ္ကြက္ ေတြကို စီမံခန္႔ခြဲဖို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုငွားဖူးပါတယ္။ သူ႕နာမည္ကို ေဂ်ာ႔မီလာ လို႔ပဲ ေခၚၾကပါစို႔။ သူက ရိုးသားတယ္၊ အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ေရနံလုပ္ငန္းကိုလည္း ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။
    သူ႕ကို က်ေတာ္ေပးတဲ ႔လစာဟာလည္း သူတာ၀န္ယူရတဲ႔ အလုပ္နဲ႔ မွ်တပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေက်နပ္ပံုရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေရနံ လုပ္ကြက္ေတြကိုသြားၿပီး ေရနံတြင္းေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆး တုိင္း က်ေတာ္ အားမရပါဘူး။ ေဂ်ာ႕မီလာ ရဲ႕ စီမံခန္႔ခြဲမႈ႕ဟာ ထင္သေလာက္အရာမေရာက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။ မလိုအပ္ ပဲ လူေတြ အမ်ားႀကီးခန္႕ထားတယ္။ ကုန္က်စားရိတ္ေတြ အရမ္းမ်ားေနတယ္။ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြ ေႏွာင္႔ေႏွးေနတယ္။ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြ က်ျပန္ေတာ႔ လည္း ျမန္ျမန္ လုပ္ၿပီး ေသခ်ာဂရုမစိုက္။ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းကိရိယာေတြ လိုေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက် မလိုအပ္ ပဲ ပံုေနတယ္။ ေဂ်ာ႕မီလာ ကိုယ္တိုင္လည္း လုပ္ကြက္ ထဲကို ေသခ်ာဆင္းၿပီး မေလ႔လာပဲ ရုံးခန္းမွာခ်ည္းပဲ အခ်ိန္ကုန္ေန တယ္လို႔ က်ေတာ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းဆို ဒါေတြအားလံုးဟာ သူ႕တာ၀န္ပါ။ ဒါေတြေၾကာင္႔ အလုပ္ဟာ စားရိတ္ေတြႀကီး၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကလည္း က်၊ အျမတ္လည္း လံုး၀အားရစရာမရွိျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႔မီလာ ကိုသေဘာက် တယ္။ ေနာက္ၿပီးသူ႕မွာ ဒီအလုပ္အတြက္ လုိအပ္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ အားလံုးျပည္႕စံုတယ္လို႔က်ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ တေန႕မွာေတာ႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႕မီလာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ပဲ သူ႕ကိုေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

    “ငါ ဒီဆိုဒ္ထဲမွာ တစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ယူလိုက္တာနဲ႔ ဘာေတြလုိေနတယ္၊ ဘယ္လို ျပဳျပင္ရမယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္။ အပြင္႔လင္းဆံုးေျပာရရင္ မင္းဘာလို႔ ဒါေတြ မျမင္တာလည္းဆိုတာ ငါနားမလည္ဘူး။ ” က်ေတာ္က သူ႕ကိုေျပာျပသည္။
    “ဟုတ္မွာေပါ႔။ ခင္ဗ်ားက ဒါေတြ အကုန္လံုးပိုင္တယ္ေလ။ ဒီကရတဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ေတြအကုန္လံုးလဲ ခင္ဗ်ားပဲရမွာေလ။ ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားမ်က္စိက ဘာေတြလိုတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ပိုျမင္တာေပါ႔။” သူကလည္း က်ေတာ္႔ကို ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းပဲ သူ႕အျမင္ကိုျပန္ေျပာပါတယ္။

    အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သူေျပာတာကို က်ေတာ္ အရင္က မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ဒါနဲ႔က်ေတာ္လည္း ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ စဥ္းစားၿပီးေတာ႔ စမ္းသပ္မႈ႕တစ္ခုလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္ ေဂ်ာ႕မီလာ နဲ႔ က်ေတာ္စကားေျပာပါ တယ္။
    “ဒီမွာ ၾကည္႕စမ္း ေဂ်ာ႔…. ဒီဆိုဒ္ ကို မင္းကုိ ငါလႊဲေပးလိုက္မယ္။ မင္းကို ပံုမွန္လစာမေပးေတာ႔ဘူး။ ဒီ ဆိုဒ္ က ရတဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္ကို ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ အခ်ိဳးက် ခြဲေပးမယ္။ ဘယ္လိုလဲ။ မင္းလက္ခံမလား။”

    က်ေတာ္႔ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို သူေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံလိုက္ပါတယ္။

    ေျပာင္းလဲမႈ႕ ကေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပါပဲ။ ဒီဆိုဒ္က ရတဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္ဟာ သူနဲ႔ ဆိုင္တယ္ဆိုတာလည္း သိေရာ၊ ေဂ်ာ႔ ဟာ သူ႕ရဲ႕ အစြမ္းကို အကုန္ထုတ္သံုးေတာ႔တာပါပဲ။ ကုန္က် စားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်တယ္။ ထုတ္လုပ္မႈ႕ေတြတိုး တက္ေအာင္လုပ္တယ္။ အရင္က သူမျမင္ခဲ႔တဲ႔ လုပ္ပံုကုိင္ပံု အမွားေတြကို ခ်က္ခ်င္းျပင္ပါတယ္။ မလိုအပ္တဲ႔ အလုပ္သမားေတြကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းေလွ်ာ႔ပစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက တပတ္ကို သံုးရက္ေလာက္ ရုံးခန္းမွာပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတဲ႔ ေဂ်ာ႔ဟာ အခုေတာ႔ ဆိုဒ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ ရုံးခန္းကို တစ္လ ေလးေခါက္ေလာက္ပဲ လာပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ႏွစ္လ ေလာက္ေနေတာ႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႕မီလာ ရဲ႕ လုပ္ကြက္ကို ထပ္ၿပီး စစ္ေဆးခဲ႔ပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ႔ ဘာအမွား အယြင္းမွ မရွိပါဘူး။ က်ေတာ္ကိုယ္တုိင္ သူ႔ေနရာ၀င္ၿပီးလုပ္ရင္ေတာ႔ သူ႕ေလာက္ အေပါက္အလမ္း တည္႕ေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ က်ေတာ္တို႔ ရဲ႕ အျမတ္ဟာလည္း ေျပာစရာ မလုိေအာင္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ တိုးတက္လာခဲ႔ပါတယ္။

    စီးပြားေရး႐ူ႕ေဒါင္႔က ၾကည္႕ရင္ လူေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ပထမတစ္မ်ိဳးက ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးသမားေတြပါ။ သူတို႔ ဟာ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ လခစား မလုပ္လိုပဲ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရး လုပ္ခ်င္သူေတြပါ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ နဲ႔ကိုယ္႔ ဘ၀ရဲ႕ အာမခံခ်က္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားခ်င္ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္စြန္႕စားလုပ္ကိုင္မယ္။ ျဖစ္လာမည္႕ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း ကိုယ္႔ဟာကို တာ၀န္ယူရဲတဲ႔သူေတြပါ။

    ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရးေတာ႔ မလုပ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အျမတ္ခြဲေ၀မႈ႕ ပံုစံနဲ႔ သူမ်ားဆီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ပံုစံမ်ိဳးပါ။ ဒီအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ေကာ္မရွင္နဲ႔ လုပ္တဲ႔အေရာင္း ကိုယ္စားလွယ္ကေန စီးပြားေရးေလာက ရဲ႕ ထိပ္တန္း မန္ေနဂ်ာေတြ၊ စီအီးအိုေတြ အထိပါပါတယ္။ ေဂ်ာ႔မီလာဟာ ဒီ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားထဲမွာပါပါတယ္။

    တတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ႔ ၀န္ထမ္းပဲ လုပ္ခ်င္သူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ ပံုမွန္လစာလိုခ်င္တယ္။ အလုပ္အာမခံခ်က္လိုခ်င္တယ္။ သူတို႔ကိုခိုင္းတဲ႔ အလုပ္ကိုလည္းေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လုပ္မယ္။ ဒီအုပ္စုမွာပါတဲ႔သူေတြဟာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ႔၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ႔ ၀န္ထမ္းေကာင္းေတြပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔မွာ စြန္႔စားလုပ္ကိုင္ခ်င္စိတ္၊ ဦးေဆာင္ခ်င္စိတ္ မရွိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ပထမအုပ္စုနဲ႔ ဒုတိယအုပ္စုက လူေတြလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္လည္းနည္းပါးၾကပါတယ္။

    စတုထၱတစ္မ်ိဳးကလည္း ၀န္ထမ္းေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္အေပၚမွာထားတဲ႔ စိတ္ထားဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုရင္ စာတိုက္က စာေရးေတြ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာန အေပၚမွာ ထားတဲ႔သေဘာထားမ်ိဳးနဲ႔တူပါတယ္။ စာတိုက္စာေရး ေတြကိုေစာ္ကားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ စာတိုက္စာေရးေတြဟာ သူတို႔ အလုပ္ရွင္ ျမတ္သလား ႐ူံးသလားဆိုတာ သိတဲ႔သူ၊ ျမတ္ေစလိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစား အလုပ္လုပ္သူ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္။ စာတိုက္ဌာနရဲ႕ အ႐ူံးဟာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကိစၥပါ။ ဒီအ႐ံႈးတြကို ျပည္ေထာင္စု အစိုးရက က်ခံေပးပါတယ္။ က်ေတာ္႔ အထင္ေတာ႔ စာတုိက္စာေရး ဆယ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ ေတာင္ စာတိုက္ဌာန ႐ႈံးသလား၊ ျမတ္သလားဆိုတာ ဂရုစိုက္သူ မရွိဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။

    ဒီလိုစိတ္ထားမ်ိဳးရွိသူေတြကို အလုပ္ခန္႔တာဟာ စာတုိက္ဌာန အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ္႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ မွာေတာ႔ ဒီလိုစိတ္ထားရွိတဲ႔ သူကို အလုပ္ခန္႔မိတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဟာ ကုိယ္႔ေသတြင္းကိုယ္တူးတာပါပဲ။

    ဒါေပမယ္႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ စာတိုက္စာေရး စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးရွိတဲ႔ သူေတြ ရာထူးႀကီးႀကီးယူထားတာကို အမ်ားႀကီးေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ဟာ လစာ ပံုမွန္ရေနသ၍ သူတို႔ကို အလုပ္ခန္႔ထားတဲ႔ ကုမၸဏီ ျမတ္သလား၊ ႐ူံးသလားဆိုတာကို သိပ္ၿပီး ဂရုမစိုက္ၾကပါဘူး။ က်ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို အမ်ားႀကီးႀကံဳဘူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ နာမည္ႀကီး စီးပြားေရးေက်ာင္းေတြက ဘြဲ႕ယူထားတဲ႔သူေတြေတာင္ပါ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ Balance Sheet ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမၾကည္႕တတ္ပါဘူး။ အျမတ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကိုေတာင္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းမျပႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးက်ယ္တဲ႔ ဘြဲ႕ေတြကို ရထားပါေစ။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဟာ စာတုိက္ စာေရးထက္ မပိုပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ကိုယ္႔အက်ိဳးအတြက္ ၾကည္႕တတ္တာက လြဲရင္ သူလုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ အေပၚမွာ တာ၀န္ယူလိုစိတ္မရွိၾကပါဘူး။ သူတို႔ဟာ အျပင္ပန္းအားျဖင္႔ေတာ႔ ရာထူးႀကီးႀကီး အတြက္ ထိုက္တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ရွိသလိုလိုထင္ရပါတယ္။ တကယ္တမ္းက် သူတို႔ရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္ အေတြ႕အႀကံဳဟာ တစ္ႏွစ္အေတြ႕အႀကံဳကိုပဲ ဆယ္ခါ ထပ္တလဲလဲ ရွိေနသလိုပါပဲ။ ဆယ္ႏွစ္အေတြ႕အႀကံဳရွိတယ္ဆိုတဲ႔ စကားနဲ႔တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္း၊ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိၾကပါဘူး။ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ စာတုိက္စာေရး စိတ္ဓာတ္ နဲ႔လူေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ေပမယ္႔ ဘာလို႔ မေအာင္ျမင္တာပါလိမ္႔၊ ဘာလို႔ မႀကီးပြားတာပါလိမ္႔လို႔ ေမးတတ္ၾကပါတယ္။

    ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင္႔ပါပဲ။

    ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ Millionaire Mentality လို႔ေခၚတဲ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ ဆုိတာ တကယ္ရွိပါတယ္။ ဒီစိတ္ဓာတ္ရွိသူဟာ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္သူျဖစ္ေစ၊ ၀န္ထမ္း ျဖစ္ေစ ေအာင္ျမင္မႈ႕လမ္းေၾကာင္းမွာ သူမ်ားထက္ ေရွ႕ကေရာက္ ႏုိင္ ပါတယ္။ အခ်ဳပ္အားျဖင္႔ ဆိုရင္ေတာ႔ သူႂကြယ္ စိတ္ဓာတ္ရွိသူဟာ ကုန္က် စားရိတ္ကို တတ္ႏုိင္သမွ်ေလွ်ာ႕ခ်၊ အျမတ္ ရရွိဖို႔အတြက္ ေရွ႕ရႈၿပီး လုပ္ကိုင္ႏုိင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းမ်ိဳးရွိသူပါ။ ဒီလို သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးဟာ က်ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ႔တဲ႔ လူေလးမ်ိဳးထဲက ပထမတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဒုတိယ တစ္မ်ိဳးမွာ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ တတိယ အုပ္စုမွာ ဒီစိတ္ဓာတ္မ်ိဳး သိတ္မေတြ႕ရတတ္ပါဘူး။ ဒီအုပ္စုက လူေတြဟာ အလယ္အလတ္တန္းစားဘ၀ ေလာက္ နဲ႔တင္ေက်နပ္ တတ္ၾကတဲ႔သူေတြပါ။ စတုထၱအုပ္စုမွာေတာ႔ က်ေတာ္ေျပာတဲ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး လံုး၀ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒီလူမ်ိဳးေတြဟာ နည္းနည္းလုပ္ၿပီး မ်ားမ်ားျပန္လုိခ်င္ သူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ အလုပ္ခန္႔တဲ႔ကုမၸဏီ ကို တိုးတက္ေအာင္၊ ႀကီးပြားေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းရမယ္႔ အရာလို႔မျမင္ပဲ သူတို႔လုိတာကိုေပးတဲ႔ ပေဒသာပင္ အျဖစ္ျမင္ခ်င္ၾကပါတယ္။

    က်ေတာ္အရင္တုန္းက ေတြ႔ဘူးပါတယ္။ သူတို႔ေတြ မေအာင္ျမင္ရတာဟာ ငါ႔ေလာက္ ကံမေကာင္းၾကလို႔၊ ငါ ပညာေတြ သင္ခဲ႔ရသလို သူတို႔ မသင္ခဲ႔ၾကရလို႔၊ ငါ႔ေလာက္ စီးပြားေရး အေတြ႕အႀကံဳေတြ မရွိလို႔ လို႔ ေဖးေဖးမမ ေတြးဘူးပါတယ္။

    ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္ တျဖည္းျဖည္း နဲ႔သိလာတာက ခုနက စီးပြားေရးအေတြ႕အႀကံဳမရွိပါဘူး၊ ကံမေကာင္းပါဘူး ဆိုတဲ႔သူေတြဟာ သူတို႔ အက်ိဳးအတြက္ဆိုပါက အေတာ္ဆံုး စီးပြားေရးသမားေတြ ထက္ေတာင္ တြက္တက္ခ်က္တတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ က်ေတာ္တစ္ခါ တုန္းက ကုမၸဏီတစ္ခုကို ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီကုမၸဏီဟာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္တဲ႔ အေျခအေနေတြ ၊ အခြင္႔အလမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါလ်က္နဲ႔ မေအာင္မျမင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ က်ေတာ္ အေျဖရွာၾကည္႕ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး ျပသနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကိုသိလိုက္ရပါတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ရွိသူ မန္ေနဂ်ာ သံုးေယာက္ဟာ စာတုိက္စားေရး ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုး။ သူတို႔ဟာ မလိုတဲ႔ အသံုးစားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ရမယ္၊ အျမတ္ရရွိဖို႔ ေရွ႕ ရႈ႕အလုပ္လုပ္ရမယ္ ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး။

    သူတို႔ရဲ႕ တစ္လ လစာဟာ ေထာင္ ဂဏန္းရွိပါတယ္။ လကုန္ခါနီးေတာ႔ သူတုိ႔ လစာထဲက ငါးေဒၚလာ ႏုတ္ထားဖို႔ စာရင္းဌာန ကို က်ေတာ္ၫြန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဘက္က ေမးလာရင္ က်ေတာ္႔ဆီကို တုိက္ရုိက္လႊတ္လိုက္ ဖို႔လည္း ထပ္ၿပီး ၫြန္ၾကားထားလိုက္ပါတယ္။ က်ေတာ္ ထင္ထားသလိုပါပဲ လစာခ်က္ ရၿပီး တစ္နာရီအတြင္းမွာ မန္ေနဂ်ာႀကီး သံုးေယာက္ က်ေတာ္ဆီေရာက္လာပါတယ္။

    “ကုမၸဏီ စာရင္းအင္းေတြကို ငါ အကုန္ၾကည္႕ၿပီးၿပီ။ ဒီထဲမွာ မလိုအပ္တဲ႔ အသံုးစားရိတ္ေတြ အမ်ားႀကီးတက္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ မႏွစ္တုန္းက ေဒၚလာေသာင္း ဂဏန္းေလာက္ နစ္နာခဲ႔တယ္။ မင္းတို႔ ဒါေတြကို ဂရုမစိုက္ခဲ႔ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ဒီလို အသံုးစားရိတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ဘာလို႔ တက္ေနတာလဲဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကို ရွာလည္းမရွာဘူး။ ျပင္လည္း မျပင္ဘူး။ အခု မင္းတုိ႔ လစာ ငါးေဒၚလာေလွ်ာ႔ေနတာ က်ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း သိၿပီး complain လုပ္တယ္။” က်ေတာ္လည္းသူတို႔ကို ဆံုးမရပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ ကေတာ႔ က်ေတာ္႔စကားကို နားေထာင္ၿပီး ျပင္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ တျခားမွာအလုပ္ရွာဖို႔ ထြက္သြားပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုဟာ အျမတ္မရပဲ ဆက္လက္ ရပ္တည္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ေျပာစရာကိုမလိုပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး စီးပြားေရးတစ္ခုမွာ ပိုင္ရွင္ေရာ အလုပ္သမားေတြေရာဟာ ထုတ္လုပ္မႈ႕တိုးတက္ဖို႔၊ အသံုးစားရိတ္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလွ်ာ႔ခ်ႏုိင္ဖို႔၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕အရည္အေသြး တုိးတက္ဖို႔ ဒါေတြကို သတိရွိရွိနဲ႔ အၿမဲႀကိဳးစားေနရမွာပါ။ ဒါမွလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဟာ တုိးတက္လာ မွာပါ။ ဒါေတြဟာ စီးပြားေရး ပညာရဲ႕ အေျခခံအက်ဆံုး အပိုင္းေတြပါ။ ဒီသေဘာတရားကို တခ်ိဳ႕ စီးပြားေရးသမားေတြသိတ္နားမလည္ ၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆိုလံုး၀ ကိုနားမလည္တာပါ။

    စီးပြားေရးေလာကမွာ အားလံုးသိတဲ႔ သေဘာတရားတစ္ခု အေၾကာင္းကိုလည္းေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ တခါတုန္းက လူငယ္မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဌာန အသံုးစားရိတ္ခြင္႔ျပဳမႈ႕ကို ေဒၚလာ ၂၀,၀၀၀ ေလ်ာ႔ခ်လိုက္တဲ႔အေၾကာင္း က်ေတာ႔ ကို မေက်မနပ္ ေျပာျပပါတယ္။

    “အဲလို ေလွ်ာ႔ခ်လိုက္တဲ႔အတြက္ မင္း ဌာနရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ ဒါမွမဟုတ္ ထုတ္လုပ္မႈ႕ က်သြားလို႔လား။” က်ေတာ္သူ႔ကို ျပန္ေမး လိုက္ပါတယ္။

    သူက ခဏစဥ္းစားၿပီး “အဲလိုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။”

    “ဒါျဖင္႔ ဘယ္ႏွယ္႔ေၾကာင္႔ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာတုန္း။”

    “ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္တို႔ သံုးစရာတစ္ခုခုေတြ႕လာမွာေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ဆို အႀကီးႀကီးစဥ္းစားၿပီး ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားသံုးရမယ္မို႔လား။” သူကလည္း သူ႔သေဘာထားကိုျပန္ေျပာပါတယ္။

    ဒီေကာင္ေလးဟာ က်ေတာ္႔ ၀န္ထမ္း မဟုတ္တာေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေအာက္ေမ႔မိပါတယ္။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ အဲေနရာမွာတင္ သူ႔ကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္မွာ။

    “ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ႀကီးႀကီးစဥ္းစားၿပီး မ်ားမ်ားသံုးရမယ္” ဆိုတဲ႔သေဘာတရားကို က်ေတာ္စီးပြားေရးေလာက ထဲစ၀င္လာကတည္းက ၾကားဘူးပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားေလာက္ နားလည္မႈ႕လြဲမွားခံရတဲ႔ သေဘာထား စီးပြားေရးေလာက မွာ မရွိဘူးထင္ပါတယ္။
    စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ဆိုရင္ စဥ္းစားဥာဏ္ရွိရမယ္။ မ်က္စိတစ္ဆံုးကို ႀကိဳတင္ေတြးေတာႏုိင္ရမယ္ဆိုတာ က်ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေငြေၾကးကိုလည္း လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ သံုးစြဲရမယ္၊ လိုအပ္ရင္ ဆံုး႐ူံးႏုိင္ေခ် ရွိတဲ႔ေနရာမွာေတာင္ ရင္းႏွီးရမယ္ ဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမမယ္႔ သံုးတဲ႔ေနရာမွာ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ရမယ္။ ဆံုးရူံးႏုိင္ေခ် ရွိတဲ႔ေနရာမွာလည္း ဆံုးရူံးႏုိင္ေခ် ကို ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီး ျပန္ရမွာနဲ႔ တန္တဲ႔ ေနရာေတြမွာပဲ ရင္းႏွီးရမွာပါ။ ဆင္ကန္းေတာတိုး သလိုလုပ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။
    က်ေတာ္႔ ကိုယ္ပိုင္ အျမင္အရေတာ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ရွိသူတစ္ေယာက္ဟာ ႀကီးႀကီးမားမားေတြကိုစဥ္းစားဖို႔ထက္ အေသးစိတ္ ကိစၥေတြကို သတိထားဖို႔ ပိုၿပီးလိုတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ မလိုအပ္ေတြအသံုးစားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔အတြက္ အေသးစိတ္ ကိစၥေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ႔လာသင္႔ပါတယ္။ က်ေတာ္ ဒီသေဘာ ကိုေျပာတဲ႔အခါ တစ္ေယာက္က စီးပြားေရးမွာေအာင္ျမင္ဖို႔ ကပ္စီးနည္း ရမွာလားလို႔ ေမးဘူးပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာ ကပ္စီးနည္း တယ္လို႔ ထင္ရတဲ႔ကိစၥေလး ေတြဟာ တျခားတေနရာမွာ ႀကီးမားတဲ႔ကုန္က် စားရိတ္ေတြကို သက္သာေစႏုိင္တယ္လို႔ က်ေတာ္သူ႔ကို ေသခ်ာရွင္းျပရပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက အေမရိကန္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီး တစ္ခု ဟာ သူ႔ရုံးခန္းအမႈိက္ပံုးထဲက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို ေလ႔လာ ပါတယ္။ ဒီထဲက အသံုး၀င္မည္႔ ပစၥည္းအေသးအမႊားေလးေတြကို ေရြးၿပီး တန္ဖို႔းျဖတ္ပါတယ္။ ဥပမာ- စကၠဴၫွပ္တဲ႔ကလစ္တုိ႔၊ သားေရကြင္းတုိ႔၊ ခဲတံတို႔ေပါ႔။ ဒါေတြအာလံုး ေပါင္းလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၃၀,၀၀၀ ေလာက္ဟာ အမႈိက္ပံုးထဲေရာက္ေနတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ထရပ္ကား ကုမၸဏီတစ္ခု မွာလဲ အဲသလိုပါပဲ။ ကားသမားေတြဟာ ကားကို ဓာတ္ဆီျဖည္႕တဲ႔အခါ ပိုက္ထဲမွာ က်န္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚက် ကုန္တဲ႔ ဓာတ္ဆီဟာ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၅,၀၀၀ ေလာက္ ရွိပါသတဲ႔။

    က်ေတာ္ပိုင္တဲ႔ ကုမၸဏီတစ္ခုက အငယ္တန္းမန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္ဟာ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကို ေသခ်ာေလ႔လာၿပီး ပစၥည္းတစ္ခုကို ဆင္႔တ၀က္ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကုန္က်စားရိတ္သက္သာေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီဆင္႔တစ္၀က္ ဟာ တစ္ႏွစ္လံုးေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ ေဒၚလာ ၂၅,၀၀၀ ရွိပါတယ္။ ဒီပမာဏဟာ သူ႔လစာ ထက္မ်ားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္က်ေတာ႔လည္း အဲဒီ မန္ေနဂ်ာပဲ သူ႔ဌာနမွာ ကုန္က်စားရိတ္ ၂၀ ရာႏႈန္းေလ်ာ႔ခ်ၿပီး၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕ ၁၂ ရာႏႈန္းတက္လာ ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီေကာင္ေလးမွာ က်ေတာ္ေျပာတဲ႔ သူႂကြယ္ စိတ္ဓာတ္အျပည္႕အ၀ ရွိပါတယ္။ က်ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာရဲ ပါတယ္။ ဒီေကာင္ေလး ဟာ အငယ္တန္း မန္ေနဂ်ာ အျဖစ္နဲ႔ပဲမေနဘူးဆိုတာ။ မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူ ကိုယ္တိုင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္မွာပါ။

    အခုလို ၿပိဳင္ဆိုမႈ႕ေတြ အရမ္းမ်ားေနတဲ႔ ေခတ္မွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတိုင္းဟာ ကုန္က်စားရိတ္ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔နဲ႔ ထုတ္လုပ္မႈ႕တိုးတက္ဖို႔ကို အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားေနၾကရတာပါ။ ဒီလိုေခတ္ႀကီးမွာ ကုမၸဏီတစ္ခု ရဲ႕ အနိမ္႔ဆံုး၀န္ထမ္းေနရာမွာ ေတာင္ စာတုိက္စာေရးလုိ လူစားမ်ိဳးေတြ အတြက္ ေနရာမရွိပါဘူး။ အဲသလိုပဲ Millionaire Mentality ရွိတဲ႔ မန္ေနဂ်ာေတြ ၀န္ထမ္းေတြ အလြန္လုိအပ္ပါတယ္။

    က်ေတာ္ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေျပာပါရေစ။ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ရွိတယ္ဆိုတာ ကပ္စီးနည္းတာ၊ တြန္႔တိုတာကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ မိမိပိုင္တဲ႔ ဒါမွမဟုတ္လဲ မိမိ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ကုမၸဏီရဲ႕ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး မလိုအပ္တဲ႔ကုန္က်စား ရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔၊ အျမတ္ရရွိဖို႔ အတြက္ ေရွ႕႐ူ႕လုပ္ကိုင္ဖုိ႔ပါ။ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆိုရင္ မိမိကို ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ ပိုင္ရွင္ေတြဟာ ကုိယ္႔ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ လႊဲအပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ႕နဲ႔တန္ေအာင္ ကိုယ္က ႀကိဳးစားဖို႔လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း တစ္ခု ဆက္လက္ရပ္တည္ေနဖို႔ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပဲ အခြင္႔အေရးရတုိင္း ဘယ္လို တိုးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုတာကိုပါ ႀကိဳတင္ စဥ္းစားထားဖို႔လုိပါတယ္။ ။

    ************************************************************

    ေရနံသူေဌးႀကီး J. Paul Getty ၏ How to be rich စာအုပ္မွ The Millionaire Mentality ကို က်ေတာ္နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ Getty ဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကမၻာေပၚမွာ အခ်မ္းသာဆံုးလူ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ Getty Interest ကုမၸဏီဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာ ေရနံစ တူး တဲ႔ ကုမၸဏီေတြထဲမွာ တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴအတန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ အႏုပညာပစၥည္း စုေဆာင္းရတာကိုလည္း ၀ါသနာပါၿပီး သူစုေဆာင္းခဲ႔တဲ႔ အႏုပညာပစၥည္းေတြကို အခုအခါမွာ Getty Museum မွာ ျပသထားပါတယ္။

  • Grand Strategy

    Grand Strategy

    စက္တင္ဘာ၊ ၁၃ ၊ ၂၀၁၂

    M-Media

    လူမင္းဟန္

     

    မက္စီဒိုးနီးယန္း နန္းေတာ္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔တဲ႔ အဲလက္ဇန္းဒါး(356-322 B.C.) ဟာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ႔ လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ သာမန္ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ ၀ါသနာပါေလ႔ရွိတဲ႔ ျမင္းစီးတာတို႔၊ စစ္ပညာတို႔ကိုလည္း ၀ါသနာ ပါပါတယ္။ သူ႔ဖခင္နဲ႔လည္း စစ္ပြဲေတြမွာ တုိက္ခုိက္ဘူးပါတယ္။ သတၱိလည္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူဟာ အေတြးအေခၚပညာနဲ႔ စာေပကိုလည္း ၀ါသနာပါပါေသးတယ္။ သူ႔ဆရာဟာ နာမည္ႀကီး ေတြးေခၚပညာရွင္ႀကီး အရစ္တုိတယ္ ပါ။အရစ္တိုတယ္ ရဲ႕ သင္ၾကားမႈ႕ေအာက္မွာ အဲလက္ဇန္းဒါး ဟာ ေလာက ကို စိတ္ခံစားခ်က္ကင္းကင္း ၾကည္႔တတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးပညာ၊ သိပၸံပညာ စတာေတြကို လည္း ေဆြးေႏြးေလ႔ရွိပါတယ္။ အဲလက္ဇန္းဒါးေမြးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ႔အေမ အိုလမ္းပီးယက္စ္ ဟာ အာရံုတစ္ခုရပါတယ္။ သူ႔သားဟာ တေန႔ ကမၻာႀကီးကို အုပ္စိုး မယ္ဆိုတာပါ။ အိုလမ္းပီယက္စ္ ဟာ အဲလက္ဇန္းဒါးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သူရဲေကာင္း အာခီးလီး ရဲ႕အေၾကာင္းေတြကို အၿမဲေျပာေလ႔ရိွသည္။ အိုလမ္းပီးယက္စ္ ဟာ အခီးလီး  ရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ပါ။ အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ သူ႔အေမကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူ႔အေမရဲ႕ နိမိတ္ဖတ္မႈ႕ကိုလည္း သူ႔ရဲ႕ ရည္းမွန္းခ်က္အျဖစ္လက္ခံထားပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း ဘုရင္႔သားေတာ္ တစ္ဦးထက္ပို တယ္လို႔ယူဆထားပါတယ္။

    အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ မက္စီဒိုးနီးယားထီးနန္းရဲ႕ အိမ္ေရွ႕စံပါ။ သူ႔ဖခင္ဖီလစ္ရဲ႕ လက္ထက္မွာ မက္စီဒိုးနီးယားဟာ ပတ္၀န္းက်င္ ေဒသ ေတြကို ႀသဇာလႊမ္းပါတယ္။ ဖီလစ္လက္ထက္မွာ မက္စီဒိုးနီးယား တပ္မေတာ္ဟာ ဂရိ တလႊားမွာ စြမ္းရည္ အထက္ျမတ္ ဆံုး တပ္မေတာ္ ပါ။ ဖီးလစ္ဟာ သီးဘ္စ္(Thebes) နဲ႔ ေအသင္(Athenes) ကို အႏုိင္တိုက္ၿပီး စပါတာ(Sparta)ကလြဲလို႔ က်န္တဲ႔ ဂရိၿမိဳ႕ျပ ႏုိင္ငံေတြ အားလံုးကို စုစည္းကာ ဟယ္လန္နစ္အဖြဲ႔ အျဖစ္ ဖြဲ႔စည္းခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ 336B.C. မွာ ဖီလစ္လုပ္ႀကံခံရပါတယ္။ ဖီးလစ္ မရွိေတာ႔တာနဲ႔ ေအသင္ ဟာ ဟယ္လန္နစ္အဖြဲ႔ကေန ထြက္ၿပီး မက္စီဒိုးနီးယားကို ပုန္ကန္ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံေတြကလည္း မက္စီဒိုးနီးယားကို မေလးမစား လုပ္လာ ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံ ေျမာက္ ဘက္က လူမ်ိဳးစုေတြကလည္း က်ဴးေက်ာ္ဖို႔ၿခိမ္းေျခာက္ေနပါၿပီ။ ဖီးလစ္တည္ေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ ႏုိင္ငံဟာ ေနခ်င္းညခ်င္း ရန္သူေတြပတ္လည္၀ိုင္းတာ ခံေနရပါတယ္။ အခုမွ နန္းတက္လာတဲ႔ အဲလက္ဇန္းဒါး ဟာလည္း အသက္ ၂၀ ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လူအမ်ားစုက သူ႔ကို ထီးနန္းအတြက္ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးဘူးလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ အေလာတႀကီး မလုပ္ဖို႕၊ တပ္မေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႔ အႀကံေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲလက္ဇန္းဒါးကနားမေထာင္ပါဘူး။  သူ႕မွာ တျခားအႀကံရွိပါတယ္။ အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ရန္သူေတြကို စည္းလံုးသြားဖို႔အခ်ိန္မေပးပဲ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေတာင္ဘက္ကိုခ်ီတက္ၿပီး သီးဘ္စ္ ကို ျပာပံုအတိျဖစ္ေအာင္ေခ်မႈန္းပစ္ေလသည္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေအသင္ ကိုခ်ီတက္ပါတယ္။ ေအသင္ဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ အည႕ံခံတဲ႔အျပင္ ဟယ္လန္နစ္အဖြဲ႔ထဲကိုပါ ျပန္၀င္ပါတယ္။

    အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ငယ္ေပမယ္႔ စြမ္းရည္အျပည္႔ ရွိေၾကာင္းကို ျပလိုက္တာပါပဲ။ သူ႔ကိုလည္း ေလးစားတဲ႔သူေတြ ပိုမ်ားလာပါတယ္။ သူ႔ကို သတၱိရွိၿပီး ခန္႔မွန္းဖို႔ ခက္တဲ႔ ဘုရင္တစ္ပါး အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ႔ၾကရပါသည္။ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ ေနာက္ေရႊ႕တဲ႔ အကြက္ဟာ ပိုၿပီး ခန္႔မွန္းရခက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ႏုိင္ငံကို အင္အားေတာင္႔တင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ရမယ္႔အစား ဂရိေတြရဲ႕ မဟာရန္သူျဖစ္တဲ႔ ပါရွား အင္ပါယာကို ၀င္တုိက္ဖို႔ျပန္ဆင္တာပါပဲ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္၁၅၀ အရင္က ပါရွားေတြ ဟာ ဂရိကို၀င္တုိက္ဘူးပါတယ္။ အခုလဲ ဂရိကိုအႏုိင္ရေရးဟာ ပါရွားေတြရဲ႕အိပ္မက္ ပါ။ ဒီလို ပါရွားေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ႕ေအာက္မွာ ဂရိေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းမေနခဲ႔ရပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ဂရိေတြရဲ႕ ေရေၾကာင္းကုန္သြယ္ေရး ဟာ ပါရွား ေရတပ္ရဲ႕အာဏာေၾကာင္႔ တိုးတက္သင္႔သေလာက္မတိုးတက္ပါဘူး။ 334B.C. မွာ အဲလက္ဇန္းဒါးေခါင္းေဆာင္တဲ႔ ဂရိစစ္သား ၃၅၀၀၀ဟာ နာဒါနယ္လာ ေရလက္ၾကားကိုျဖတ္ၿပီး ပါရွားအင္ပါယာရဲ႕ အေနာက္ဘက္ဆံုးအပိုင္းျဖစ္တဲ႔ အာရွမိုင္းနား ကို၀င္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ပထမဆံုးစစ္ပြဲျဖစ္တဲ႔ ဂရမ္းနီးကက္စ္ တုိက္ပြဲမွာ ဂရိေတြ ပါရွားကို အႏုိင္ရခဲ႔ပါတယ္။ ဒါဟာ အုိလမ္းပီးယက္စ္ရဲ႕ နိမိတ္ဖတ္မႈ႕ အတုိင္းျဖစ္လာေတာ႔မယ္ဆုိတဲ႔ ေရွ႕ေျပးသကၤတပါပဲ။ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ စစ္သားေတြဟာ အေရွ႕ဘက္ ပါရွားအင္ပါယာ အတြင္းပိုင္းအထိ ထိုးေဖာက္တုိက္ခိုက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ၾကပါတယ္။ ဒီတစ္ႀကိမ္လည္း အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ဘယ္သူမွ မထင္ထားတဲ႔အလုပ္ကိုလုပ္ျပန္ပါတယ္။ သူအရင္တုန္းက တစ္ခါမွ မလုပ္ဘူးတဲ႔အလုပ္ ္ပါ။ အဲဒါကေတာ႔ အခ်ိန္ယူတာပါပဲ။ ဒီလိုလုပ္တာဟာ သူပထမဆံုးအာဏာရလာတုန္းက လုပ္သင္႔တဲ႔အလုပ္ လို႔ထင္ စရာပါ။ အခုေတာ႔ ပါရွားေတြကို အင္အားျပန္လည္စုစည္းဖို႔ အခ်ိန္ေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားပါၿပိ။

    ဒါေပမယ္႔ အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ဒီတစ္ႀကိမ္ အေရွ႕ဘက္ကို မခ်ီတက္ပဲ ေတာင္ဘက္ အာရွမိုင္းနား ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာရွိတဲ႔ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေလးေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုသိမ္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးအီဂ်စ္အထိခ်ီတက္သိမ္းပိုက္ပါတယ္။ အီဂ်စ္မွာ ရွိတဲ႔ အင္အားနည္းေနတဲ႔ ပါရွားတပ္ကို အလြယ္တကူပဲ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါတယ္။ အီဂ်စ္ေတြဟာ ပါရွားေတြကိုမုန္းေနတဲ႔အတြက္ အဲလက္ဇန္းဒါးကို ကယ္တင္သူအျဖစ္နဲ႔ ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ အခု အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ အီဂ်စ္ရဲ႕ႂကြယ္၀လွတဲ႔ သီးႏွံေတြကို ဂရိစစ္သားေတြ အတြက္ ရိကၡာအျဖစ္အသံုးျပဳႏုိင္တဲ႔အျပင္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလဲ ပါရွားေတြအတြက္ အဖိုးတန္တဲ႔ ရိကၡာေတြ ဆံုးရံႈးေစလုိက္ တာပါပဲ။ ပါရွား ေရတပ္မေတာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကမၻာေပၚမွာ အင္အားအႀကီးဆံုးနဲ႔ တန္ခိုးအထက္ျမတ္ ဆံုး တပ္မ ေတာ္ပါ။  ပါရွားစစ္ဆင္ေရး မစတင္မွီက အဲလက္ဇန္းဒါးကို ေရတပ္မေတာ္ထူေထာင္ဖို႔၊ ပါရွားေတြကို ေရေၾကာင္း ႀကည္းေႀကာင္းကေန ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္ဖို႔ အႀကံေပးခဲ႔ ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲလက္ဇန္းဒါးက ဒီအႀကံကိုလက္မခံပါဘူး။ အာရွမိုင္းနားကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာရွိတဲ႔ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေလးေတြကို  သိမ္းပိုက္လိုက္တဲ႔အတြက္ ႀကီးမားလွတဲ႔ပါရွား ေရတပ္မေတာ္ ဟာအသံုးျပဳစရာဆိပ္ကမ္းမရွိေတာ႔ပဲ အသံုးမ၀င္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

    ပါရွားဘုရင္ ေဒးရီးယက္စ္ ဟာ တုိက္ဂရစ္ျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္မွာ အင္အားအျပည္႔အစံုနဲ႔ အဲလက္ဇန္းဒါးအလာကိုေစာင္႔ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲလက္ဇန္းဒါးက မသြားပါဘူး။ သူ႔ အင္ပါယာႀကီးကုိ စနစ္တက် အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ျပင္ဆင္ပါတယ္။ သူဟာ သူ႔အင္ပါယာကို ပါရွားေတြအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔တ႔ဲစနစ္အတိုင္း ဆက္လက္အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ရထူးအဆင္႔ေတြကိုလည္း ပါရွားစနစ္အတုိင္း ဆက္လက္ထားရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ၾကင္နာမႈ႕နဲ႔ ရက္ေရာ မႈ႕သတင္းေတြကို လက္ေအာက္ခံနယ္ေျမေတြမွာ  ပ်ံႏွံေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ တၿမိဳ႕ၿပီးတစ္ၿမိဳ႕ မတိုက္ခုိက္ရပဲ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕လက္ေအာက္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး 331B.C. ေရာက္မွ ပါရွားစစ္တပ္ တပ္စြဲထားတဲ႔ တိုက္ဂရစ္ျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ အာဘယ္လာ ကို ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ခဲ႔ ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ အဖိုးတန္လွတဲ႔အီဂ်စ္ကိုစြန္႔လႊတ္လိုက္ရတာေတြ၊ ေရတပ္မေတာ္ႀကီး အသံုးမ၀င္ေတာ႔တာေတြ၊ လက္ေအာက္ခံေတြရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ႕မရေတာ႔တာေတြေၾကာင္႔ ပါရွား အင္ပါယာႀကီးဟာ ခ်ံဳးခ်ံဳးၾကေနပါၿပီ။ အာဘယ္လာေအာင္ပြဲဟာ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပင္ဆင္လာတဲ႔ ဗ်ဴဟာရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈ႕ကို အတည္ျပဳလုိက္တာပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ တခ်ိန္တုန္းက ကမၻာေပၚမွာ အင္အားအႀကီးဆံုး၊ တန္ခိုးအထြားဆံုးျဖစ္ ခဲ႔တဲ႔ ပါရွားအင္ပါယာႀကီးကို ေအာင္ႏုိင္သူျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔မယ္ေတာ္ဖတ္ခဲ႔တဲ႔နိမိတ္အတုိင္း အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သိခဲ႔တဲ႔ကမၻာတစ္ခုလံုးနီးပါးကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။

    မဟာအဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ မင္းမႈ႕ထမ္းေတြကို အံၾသေစခဲ႔ပါတယ္။ အစပိုင္းမွာ ဒါေတြဟာ က်ိဳးေႀကာင္းမဆီေလွ်ာ္ဘူးလို႔ ထင္စရာပါ။ ဂရိေတြဟာ ေနာက္ပိုင္းေရာက္မွ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ အစီအမံေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ထိေရာက္တယ္ဆိုတာေတြ႕လာၾကပါတယ္။ သူတို႔ နားမလည္ႏုိင္တဲ႔အခ်က္က အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ေတြးေခၚနည္းအသစ္တစ္ခုကိုတီထြင္လုိက္တာပါပဲ။ ဒါကေတာ႔ Grand Strategy လို႔ေခၚတဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာပါပဲ။ က်ေတာ္တို႔ဟာ
    အခုလက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတာကိုေက်ာ္လြန္ၿပီးၾကည္႕တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေတာ္တို႔ အနာဂတ္မွာဘာလိုခ်င္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ၊ ဘယ္လိုေနရာကို ေရာက္ခ်င္တာလဲ ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာသိဖို႔လုိပါတယ္။ က်ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ပ်က္လာတဲ႔ ျပသနာေတြ အေျခအေနေတြကို ရင္ဆုိင္သင္႔ပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခ်င္းကို မၾကည္႔ပဲအားလံုးကို ၿခံဳငံု ၾကည္႔တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ႔ အရာတခုဟာ ကိုယ္႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို နီးကပ္ေစမဲ႔အလုပ္လား၊ ေ၀းသြားေစမဲ႔အလုပ္လားဆိုတာ ခ်ိန္ထိုးၿပီးၾကည္႕တတ္ဖုိ႔ပါ။

    အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ ဒီလိုေတြးေခၚတတ္မႈ႕ကို သူ႔မယ္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ဆရာ အရစ္တိုတယ္ဆီက ရခဲ႔တာပါ။ သူ႔မယ္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႔အတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကမၻာႀကီးကို စိုးမိုးဖို႔။ သူ႔အသက္ သံုးႏွစ္ကတည္းက ေနာက္လာမယ္႔ႏွစ္သံုးဆယ္မွာ သူသြားရမယ္႔ေနရာကို ျမင္ထားၿပီးသားပါ။ စိတ္ခံစားမႈ႕ေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္တတ္ဖို႔၊ အေျခအေနေတြကို အရွိအတိုင္းျမင္တတ္ဖို႔၊ လက္ရွိအေျခအေနထက္ေက်ာ္လြန္ၿပီး အနာဂတ္ကို ႀကိဳတင္ၾကည္႕တတ္ဖို႔ဆိုတဲ႔ပညာေတြကို သူ႔ဆရာ အရစ္တိုတယ္ဆီက ရခဲ႔ပါတယ္။ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ စစ္ဆင္ေရးေတြကို ေသခ်ာေလ႔လာၾကည္႔ရင္ ဒါေတြကိုသိႏုိင္ပါတယ္။ သီးဘ္စ္ နဲ႔ ပါရွားကို အခ်ိန္မဆိုင္းပဲတုိက္ခိုက္တာဟာ သူ႔စစ္သားေတြရဲ႕စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို ျမွင္႔တင္ေပးတာေရာ၊ သူ႔ကို မယံုၾကည္သူေတြကိုသူ႔အစြမ္းအစ ျပလုိက္တာေရာ ခဲတစ္လံုးနဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ကိုပစ္လုိက္တာပါ။ ပါရွားကို စစ္ပြဲဆင္ႏြဲတာဟာ ဂရိေတြကို ေပါင္းစည္းညီညြတ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါ။ ပါရွားထဲကို ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ႔ အဲသလို အလွ်င္အျမန္ မျပဳသင္႔ေတာ႔ပါဘူး။ တကယ္လုိ႕ဆက္လက္ ခ်ီတက္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သူဟာ အခ်ိန္တိုတိုေလးအတြင္းမွာ နယ္ေျမအမ်ားႀကီးကိုသိမ္းပိုက္မိ ပါလိမ္႔မယ္။ အဲေလာက္နယ္ေျမအမ်ားႀကီးကို ႏုိင္နင္းေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ ကေသာင္းကနင္းေတြျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ပုန္ကန္မဲ႔သူေတြလည္းေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အဲလက္ဇန္းဒါးဟာ သူသိမ္းပိုက္ထားတဲ႔ နယ္ေျမကလူေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈ႕ရေအာင္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို တနစ္တက် ရွိလာေအာင္ အရင္လုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေရတပ္တည္ေဆာက္ဖို႔ အတြက္ ေငြေတြကုန္မဲ႔အစား ပါရွား ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေတြကို သိမ္းပိုက္လုိက္ျခင္းျဖင္႔ ပါရွားေရတပ္ကို သံုးမရေအာင္လုပ္လုိက္တာဟာလဲ အဲလက္ဇန္းဒါးရဲ႕ ပါရမီေျမာက္ေတြးေခၚမႈ႕ပါပဲ။ ေရွ႕လာမဲ႔ စစ္ဆင္ေရးေတြအတြက္ ရိကၡာလံုေလာက္ေစဖို႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံ ေပါတဲ႔ အီဂ်စ္ကို အရင္သိမ္းလိုက္တာကလဲ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳတင္ေတြးေတာတတ္မႈ႕ပါ ပဲ။

    က်ေတာ္တို႔ဟာလဲ ဘ၀မွာ အဲလက္ဇန္းဒါးလို ေတြးေခၚတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔  ကိုယ္႔အရည္အခ်င္း ကိုယ္႔အားသာခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီးေတာ႔ ဘ၀မွာ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို သိေအာင္လုပ္ပါ။  အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္ဖို႔ အေသးစိတ္ ႀကိဳတင္အကြက္႐ိုက္ျပင္ဆင္ထားပါ။ အရစ္တိုတယ္ ေျပာသလိုပဲ ကိုယ္႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈ႕ေတြကို တတ္ႏုိင္သမွ်ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ အရာရာအတြက္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားပါ။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ “ဒီအလုပ္ဟာ ငါေရာက္ခ်င္တဲ႔ ေနရာကို ေရာက္ေစႏုိင္မလား၊ မေရာက္ႏုိင္ဘူးလား”  ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို ကိုယ္႔ကို ကုိယ္အၿမဲေမး ၿပီးကိုယ္သြားမဲ႔လမ္းေၾကာင္းေပၚအၿမဲရွိေနေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ လမ္းေခ်ာ္မသြားပါေစနဲ႔။ အစဥ္အဆက္လက္ခံထား တဲ႔ ဒါလုပ္သင္႔တယ္၊ ဒါမလုပ္သင္႔ဘူးဆိုတာေတြကို နားမေရာင္ပါနဲ႔။ ကိုယ္လုပ္တာကို သူမ်ားေတြ နားမလည္ႏုိင္တာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ကုိယ္ေရာက္ခ်င္တဲ႔ေနရာအတြက္ ျပင္ဆင္ပါ။

  • ရဲလွ်င္ မင္းျဖစ္

    ရဲလွ်င္ မင္းျဖစ္

    လူမင္းဟန္

    ၁၅၃၃ မွာ နတ္ရြာစံခါနီး ေမာ္စကိုနယ္စားႀကီး Vasily III ဟာ အသက္သံုးႏွစ္သာရွိေသးတဲ႔ သူ႕သား အုိင္ဗင္ ကို နန္းလ်ာအျဖစ္နဲ႔ ေၾကျငာလိုက္ပါသည္။ ေနာက္ၿပီး အသက္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတဲ႔ သူ႕မိဘုရား ဟဲလင္နာ ကို အုိင္ဗင္အရြယ္ ေရာက္တဲ႔အထိ ရင္ခြင္ပိုက္ဘုရင္မ အျဖစ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕ စီစဥ္ပါတယ္။ ဒီအစီအမံဟာ နန္းေတာ္ထဲက သူေကာင္းမ်ိဳးေတြ အတြက္ေတာ႔ ၀မ္းသာစရာႀကီးပါ။ ရုရွားမွာ boyer လို႕ေခၚတဲ႔ သူေကာင္းမ်ိဳးေတြရွိပါတယ္။ ရာထူးႀကီးႀကီးယူထားၾကတဲ႔ သူေတြေပါ႔။ ကြယ္လြန္သြားတဲ႔ ေမာ္စကိုနယ္စားႀကီးဟာသူ႕ရဲ႕အာဏာစက္ကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ဖို႕အထူးႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ အခုဆို နယ္စားႀကီးလဲ ကြယ္လြန္သြားၿပီ။ သူ႕နန္းလ်ာကလည္း ဥမမည္ စာမေျမာက္ သံုးႏွစ္သားေလး၊ ရင္ခြင္ပိုက္အျဖစ္ထားခဲ႔တဲ႔ ဘုရင္မဆိုတာကလည္း အသက္ငယ္ငယ္၊ အေတြ႕အႀကံဳလည္းမရွိ။ ဒါဟာ boyer ေတြအတြက္ေတာ႔ တုိင္းျပည္အာဏာ လုဖို႕အကယ္႔ကို အခြင္႔ေကာင္းပါပဲ။ ဒါေတြကို ျမင္တဲ႔ မိဘုရားဟာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း မင္းသား Obolensky ကို အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလိုအုပ္ခ်ဳပ္ရင္း ငါးႏွစ္ေလာက္ေနေတာ႔ ဟဲလင္နာ ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။ ကြယ္လြန္ရတာကလဲ အဆိပ္ခပ္ခံရတာပါ။ အဆိပ္ခပ္တဲ႔သူကေတာ႔ boyer ေတြထဲမွာ ေၾကာက္စ ရာအေကာင္းဆံုး Shuisky မိသားစုထဲကတစ္ေယာက္ပါ။

    အဲဒီေနာက္မွာေတာ႔ Shuisky ေတြကပဲ တုိင္းျပည္အာဏာကိုထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး Obolensky ကိုလည္း ေထာင္ထဲမွာ အစာ ငတ္ထားၿပီး သတ္လိုက္ပါတယ္။ ခုဆိုရင္ အုိင္ဗင္ ဟာ အသက္ ရွစ္ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ သူ႕ကို ဂရုစိုက္တဲ႔၊ ခင္မင္တဲ႔ လူမွန္သမွ်ကို Shuisky ေတြက အျပတ္ရွင္းပစ္ပါတယ္။ အုိင္ဗင္ ဟာ Shukisky ေတြနဲ႔မေတြ႕ေအာင္ေရွာင္ပုန္းရင္း နန္းေတာ္ထဲမွာ မ၀ေရစာစားၿပီး ေနခဲ႔ရပါတယ္။ တခါတေလမွာ သူ႕ကိုေတြ႕တာနဲ႔ ပလႅင္ေပၚတင္၊ သရဖူေဆာင္းေပးၿပီး ေနာက္ေျပာင္ၾက ပါတယ္။

    ဒီလိုေနလာတဲ႔တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အုိင္ဗင္ ဟာ သူတို႕လုပ္သမွ်ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ခံေနပါတယ္။ boyer ေတြက လည္း အုိင္ဗင္ကို အျဖစ္မရွိတဲ႔သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သိတ္ဂရုမစိုက္ၾကေတာ႔ပါဘူး။ စိတ္ကူးထဲေတာင္ ထည္႔တြက္မ ထားဘူး ဆိုတဲ႔ အေျခအေနကို ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႕မသိတာက အိုင္ဗင္ ဟာ နန္းေတာ္ေစာင္႔တပ္ ဖြဲ႕ကို အေသအခ်ာစည္းရုံးထားၿပီးပါၿပီ။ ရက္စက္ၾကမ္းႀကဳပ္တဲ႔ Shukisky ေတြကိုမုန္းတီးေနတဲ႔ နန္းေတာ္ေစာင္႔တပ္ေတြ ကလည္း အုိင္ဗင္ ကို ကူညီဖို႕သေဘာတူပါတယ္။

    ၁၅၄၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၉ ရက္ ညေနပိုင္းမွာ အုိင္ဗင္ က Shuisky ေခါင္းေဆာင္မင္းသား ကို သူ႕အခန္းကိုလာဖို႕ ဖိတ္လုိက္ပါတယ္။ မင္းသားေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႔ အခန္းထဲမွာ နန္းေတာ္ေစာင္႔တပ္သားေတြ ရွိေနပါတယ္။ အုိ္င္ဗင္ က ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ မင္းသားကိုလက္ၫႈိုးထိုးၿပီး ဖမ္းၿပီး သတ္ ဖို႕ အမိန္႕ေပး လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ႔ေနာက္ အေလာင္းကို နန္းေတာ္ထဲက ေခြးေလွာင္အိမ္ထဲ ပစ္ထည္႕ၿပီးေခြးစာေကၽြးပစ္ လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ Shuisky ေတြအကုန္လံုးကို ဖမ္းၿပီး သတ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ Shuisky ေတြဟာ ဘာမွျပင္ ဆင္ခ်ိန္မရလိုက္ပဲ အငိုက္မိခံလိုက္ရပါတယ္။ အခုေတာ႔သူတို႕ ႏွိပ္စက္သမွ်ခံလာရတဲ႔ အုိင္ဗင္ကို အေသအလဲ ေၾကာက္ရတဲ႔ဘ၀ကို ေရာက္သြားပါေတာ႔တယ္။ အုိင္ဗင္ ဟာ ပထမဆံုးဇာဘုရင္ အေနနဲ႔ ရွရွားႏိုင္ငံကို အုပ္ ခ်ဳပ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူ႕ကို Ivan The Terrible လို႕ေနာက္ပိုင္းမွာေခၚၾကပါတယ္။

    က်ေတာ္တို႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တုံ႕ဆုိင္းတတ္ပါတယ္။ ျပတ္ျပတ္သားသား ရဲရဲရင္႔ရင္႔လုပ္ရမွာ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ အတုိက္အခံလုပ္ရမွာ၊ အေျခအေနတင္းမာ မွာေတြကို ေရွာင္ရွားလိုၾကပါတယ္။ သူမ်ားေတြက ဘယ္လိုထင္မွာပါလိမ္႔၊ ဘယ္ႏွယ္႔ေျပာမွာပါလိမ္႕နဲ႔စိုးရိမ္ေနတာနဲ႕ကို လုပ္သင္႔လုပ္ထုိက္တာကို မလုပ္လိုက္ရေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလိုရဲရဲရင္႔ရင္႔လုပ္တတ္ ဖို႕ ေလ႔က်င္႔ယူလို႕ရပါတယ္။ အစကတည္းက သတၱိနဲ႔ေမြးလာတဲ႔သူ ရွားပါတယ္။ နပိုလီယန္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတၱိကို စစ္ပြဲအေတြ႕ အႀကံဳေတြကေန ေလ႕က်င္႔ယူခဲ႔ရတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ စစ္ပြဲအႏိုင္အရႈံးဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရဲရင္႔ျပတ္သား မႈ႕ ကအဓိက မဟုတ္လား။ ရဲရင္႔မႈ႕မွာ ဘာနဲ႔မွ အစားထိုးလို႕မရတဲ႔ တန္ခိုးေတြရွိပါတယ္။ အုိင္ဗင္ ကိုပဲ ၾကည္႕ပါ။ တသက္လံုးက သူမ်ား အႏိုင္က်င္႔ခံလာရတဲ႔ ခပ္တံုးတံုး ဘ၀ကေန ရဲရင္႔မႈ႕တစ္ခုေၾကာင္႔ ဘ၀တစ္ခုလံုးေျပာင္းလဲခဲ႕ရတာ ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ရဲရင္႔ျပတ္သားသူေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ေျပာပံုဆိုပံု၊ ကိုယ္ေနဟန္ထားအမူအရာကအစ အမ်ားနဲ႔ မတူပဲ ထူးျခားေနတတ္ပါတယ္။ အဲလိုလူမ်ိဳးကို လူတုိင္းက ေလးစားေနရာေပးခံရတတ္ပါတယ္။

    က်ေတာ္တို႕ အျမင္သာဆံုး ဥပမာအေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုပဲ ေလ႔လာၾကည္႕ရေအာင္။ ေဒၚစုကို တစ္ကမၻာလံုးက ဘာလို႕ေလးစားၾကတာလဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕သမီးျဖစ္လို႕လား။ ဒါတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ်။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ သားႀကီး ေအာင္ဆန္းဦး ကိုဘယ္သူမွ မေလးစားၾကပါဘူး။ ရွိတယ္ဆုိတာေတာင္ ေမ႔ေနတယ္။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လို႕လား။ ဒါေၾကာင္႔လည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ္။ တစ္ျခားႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ႔သူေတြလည္းအမ်ားႀကီးပဲဟာ။ တကယ္ေျပာ စတမ္းဆို ေဒၚစုကမွ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ေနခဲ႔ရေတာ႔ သူ႕ခမ်ာ နင္လားငါလား ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရတဲ႔ အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ရွိလုိ႕႔လဲ။  သူ႕ရဲ႕ ရဲရင္႔ျပတ္သားတဲ႔ ေျပာဆိုမႈ႕၊ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ဟာ သူ႕ကိုလူေတြေလးစားၾက တဲ႔အေၾကာင္းထဲက အေရးႀကီးတဲ႔ အခ်က္တစ္ခုလို႕ က်ေတာ္ကေတာ႔ ထင္တာပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားဘူးတဲ႔ လူ တစ္ေယာက္ကို ေခၚျပရင္ေတာင္ ေဒၚစုကိုျမင္တာနဲ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕ျဖစ္ေနမယ္႔ မိန္းမမဟုတ္ဘူး။ ရဲရင္႔တဲ႔၊ ျပတ္သားတဲ႔၊ ေျပာတဲ႔အတုိင္းလုပ္မယ္႔ မိန္းမဆိုတာ တန္းေျပာႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႕ထင္တာပဲ။ က်ေတာ္႔အထင္ေတာ႔ ေဒၚစုလည္း ေမြးရပါ သတိၱေကာင္းသူ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ႔ သူ႕ရဲ႕ freedom from fear ဆိုတဲ႔မိန္႕ခြန္းထဲမွာ “အေၾကာက္တရားမရွိျခင္းသည္ ဆုလဒ္ တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထို႔ထက္ပို၍ တန္ဖိုးရွိသည္မွာ ႀကိဳးပမ္းမႈ႕မွ ရရွိလာေသာ သတိၱ၊ အေၾကာက္တရားက လႊမ္းမိုးေသာ မိမိ၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေသာ သတိၱ၊ မ်ားျပားလွေသာ ဖိႏွိပ္မႈ႕မ်ား ကို မေၾကာက္မရြံ႕ အဖန္တလဲလဲ ရင္ဆုိင္ရဲေသာ သတိၱ မ်ား ျဖစ္ပါသည္။”  လို႕သူကုိယ္တုိင္ ေျပာခဲ႔တယ္ဗ်။

    က်ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူက သူ႕ေကာင္မေလးကို အေသေၾကာက္ရတာ။ သူ႕ကိုအဲေလာက္မေၾကာက္ ဖို႕ေျပာရင္ေတာ႔သူက ခ်စ္တာပါလို႕ျပန္ေျပာေလ႔ရွိသည္။ က်ေတာ္က ေတာ႔ ခ်စ္တာနဲ႔ ေၾကာက္တာ ဘာမွမဆိုင္လို႕ထင္ တာပဲ။ သူ႕ဟာက ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာမ်ိဳး၊ ဖုန္းဆက္ဖို႕ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနာက္က်တာမ်ိဳးကအစ ေၾကာက္ေနရတယ္ဆိုတာေတာ႔ မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။ က်ေတာ္ကေတာ႔ ကုိယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကိုညံ႕ဖ်င္းတာလို႕ထင္တာပဲ။ အဲလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္ေတာ႔ က်ေတာ္႔အမေတြ ႏွမေတြကို သေဘာမတူပါဘူး။ အေပၚယံအားျဖင္႔ၾကည္႕ရင္ ငါ႔ႏွမ၊ ငါ႔အမကို ဂရုစိုက္မယ္႔သူလို႕ထင္စရာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ ဂရုစိုက္ေနတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔မရပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီလို စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ႔ညံ႕တဲ႔သူဟာ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးျပသာနာေတြ ဖန္တီးဖို႕ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားတယ္လို႔ ထင္ ပါတယ္။ က်ေတာ္ကေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ဟာအိမ္ေထာင္ျပဳရင္ ကိုယ္႔အိမ္ေထာင္ကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္လုပ္ရမည္႕ သူ လို႔ယုံၾကည္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဖခင္တစ္ေယာက္ဟာ ေမြးလာမည္႕ သားသမီးေတြရဲ႕ စံျပျဖစ္ေနသင္႔တယ္။ သူ႕လိုလူမ်ိဳးဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေမြးလာတဲ႔သားသမီးေတြအတြက္ စံျပျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ဘယ္လို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္မွာလဲ။

    ဒါျဖင္႔ မိန္းမေတြ၊ ကေလးေတြကို အႏိုင္က်င္႔ရုိက္ႏွက္ေနရမယ္လို႕ဆိုလိုသလား။ လုံး၀မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ ရဲရင္႔ျပတ္ သားတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ႀကံ႕ခုိင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ဟာ ရိုက္ႏွက္အႏိုင္က်င္႔ေနစရာမလိုပါဘူး။ သူဟာေခါင္းေဆာင္ ပဲဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ အေျပာအဆို၊ အမူအရာကို ကေအာ္ေျပာေနသလိုပါပဲ။ “ေခါင္းေဆာင္မႈ႕ဆိုတာ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ တူ ညီတဲ႔ပန္းတုိင္ကိုေရာက္ေအာင္အလုပ္လုပ္ဖို႕ လူေတြကို ဆြဲေဆာင္စည္းရုံးႏိုင္တာ” ဆိုတာ စကားကို က်ေတာ္သေဘာက် သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ က်မကို ေခါင္းေဆာင္တင္ၾကပါ လို႕လဲ မေျပာဘူးပါဘူး။ ေသနတ္ေတြနဲ႔လည္း မၿခိမ္းေျခာက္ဘူးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ တကမၻာလံုးက သူ႕ကိုလူထုေခါင္းေဆာင္လို႕ အသိအမွတ္ျပဳထား ပါတယ္။

    ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ဟာ ရဲရင္႔ျပတ္သားရပါမယ္။ သတၱိရွိရပါမယ္။ အဲလို ရဲရင္႔ဖို႕ သတၱိရွိဖို႕ဆိုရင္ မွန္တာလုပ္သူျဖစ္ရ ပါမယ္။ အမွားေတြလုပ္ေနသူဟာ မွန္ကန္တဲ႔ သတၱိရွိသူမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အမွားေတြလုပ္ေနသူဟာ မိုက္ရူးရဲလုပ္တာသာ လွ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အမွားေတြလုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာက္ကိုလဲ လူေတြ ေရရွည္မွာမလုိက္ၾကပါဘူး။ အာဏာနဲ႔ ၿခိမ္း ေျခာက္ထားလို႕ ခဏသာ လုိက္ခ်င္လိုက္မယ္။ ေရရွည္မွာေတာ႔ အဆံုးသတ္ မလွၾကပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက Risk Analysis လဲလုပ္တတ္ဖို႕လိုပါတယ္။ သတၱိရွိတာပဲေဟ႕ ဆိုၿပီး မျဖစ္ႏုိင္တာေတြေလွ်ာက္လုပ္လို႕မရပါဘူး။ ဒါသတၱိရွိတာ မဟုတ္ပဲ မုိက္ရူးရဲ လုပ္တာလို႕ပဲေျပာရပါမယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ႔ အလုပ္ဟာ အက်ိဳးနဲ႔ ဒုကၡကာမိပါ႔မလား ဆိုတာ ေသခ်ာ ေ၀ဖန္ခြဲျခားစိတ္ျဖာတတ္ဖို႕လိုပါတယ္။ ဒီလို ခ်င္႔ခ်ိန္တတ္တာလဲ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦးရဲ႕ အရည္အေသြးထဲမွာပါ ၀င္ပါတယ္။

    ဒီေနရာမွာ က်ေတာ္ လူေတြ အေပၚမွာ လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ႔ အရာႏွစ္ခုကိုေျပာခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခုက Personal Power ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက Positional Power ပါ။ Personal Power ဆိုတာက ကိုယ္႔ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေၾကာင္႔ လူေတြကိုယ္႔ကို ၾကည္ညိဳတာပါ။ သူဟာ ဘာရာထူး၊ ဘာေနရာမွ မလိုပါဘူး။ အထင္ရွားဆံုးဥပမာဆိုရင္ က်ေတာ္တို႕တမန္ေတာ္ျမတ္(ဆြ)၊ သခင္ေယရူ၊ ဗုဒၶ စတဲ႔ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြပါ။ သူတို႕မရွိေတာ႔တဲ႔ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီတာေတာင္ သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ႔လူေတြအေပၚမွာ ၾသဇာလႊမ္းမိုးတုန္းပါပဲ။ ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ဘာရထူးမွမရွိပါဘူး။ ဘာမွလည္း ၿခိမ္းေျခာက္တာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး၊ ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးႏိုင္မႈ႕ေတြေၾကာင္႔သာ သူတို႕ၾသဇာ သက္ေရာက္ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ မဟတၱမဂႏၷီ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တို႕လို ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ေတြပါ။ သူတို႕မွာလည္း ဘာရာထူး ဘာၿခိမ္းေျခာက္မႈ႕မွမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြအမ်ားႀကီးသူတို႕ေနာက္ကိုလိုက္ၾကပါတယ္။

    Personal Power နဲ႔လူေတြကို လႊမ္းမိုးႏိုင္ဖို႕ဆိုရင္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးဟာ အဓိကက်ပါတယ္။ က်ေတာ္ေျပာတဲ႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးဆိုတာ မွန္တာကို ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ေျပာရဲရမယ္၊ လုပ္ရဲရမယ္။ ကတိေတြအမ်ားႀကီးမေပးသလို ေပးတဲ႔ကတိကို လည္း ေစာင္႔ထိမ္းနုိင္ရမယ္။ ကိုယ္က်င္႔တရားေကာင္းရမယ္။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မတူညီတဲ႔ ၀ါဒေတြရွိေပ မယ္႔လို႕ တူညီတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒါက ကို္ယ္က်င္႔တရား ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေအာင္ေကာင္းတယ္ဆိုတာပါပဲ။

    Positional Powerဆိုတာကရထူးေၾကာင္႔၊ ေနရာေၾကာင္႔ လူေတြကိုလႊမ္းမိုးတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ေနာက္ကိုလူ ေတြေရရွည္မလိုက္ၾကပါဘူး။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ သူတို႕ အာဏာတည္ဖို႕အတြက္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္တဲ႔နည္းေတြ၊ ၿခိမ္း ေျခာက္မႈ႕ေတြနဲ႔ အျပင္းအထန္ႏွိပ္ကြပ္ရပါတယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ သူတို႕ကို ေတာ္လွန္တဲ႔သူေပၚလာလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွ မဟုတ္လဲ ေသသြားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြသူတို႕ကို ေမ႕သြားၾကပါတယ္။ စပ္ဆုတ္ရြံ႕ရွာမႈ႕ နဲ႔ေတာ႔ သတိရခ်င္ရမွာေပါ႔။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ သူတို႕ ၾသဇာ မတည္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ သူတို႕ရဲ႕အာဏာဟာ သူတို႕အသက္ရွိေနတုန္း ဒါမွမဟုတ္လဲ ရာထူးမွာ တည္ၿမဲေနတုန္းေလာက္သာ သက္ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။

    ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္မွာ ရွိသင္႔တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြကို Napoleon Hill က သူ႕ရဲ႕ Think and Grow Rich ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒါေတြက

    (၁) မယိမ္းမယိုင္တဲ႔သတၱိရွိျခင္း

    (၂) ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ထိမ္းခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္း

    (၃) တရားမွ်တမႈ႕ရွိျခင္း

    (၄) ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိက်ေသခ်ာျခင္း

    (၅) အလုပ္တစ္ခုလုပ္တဲ႔အခါမွာ တိက်တဲ႔ အစီအစဥ္ရွိျခင္း

    (၆) တာ၀န္ရွိတာထက္ပိုအလုပ္လုပ္ျခင္း

    (၇) ႏွစ္လိုဖြယ္ စရုိက္ရွိျခင္း

    (၈) ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္မႈ႕၊ နားလည္တတ္မႈ႕ရွိျခင္း

    (၉) သက္ဆုိင္ရာအလုပ္ကို အေသးစိတ္ကၽြမ္းက်င္ျခင္း

    (၁၀) အျပည္႕အ၀ တာ၀န္ယူတတ္ျခင္း

    (၁၁) ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္တတ္ျခင္း