News @ M-Media

Tag: ဘာသာျပန္

  • ငါဘာကိုပူပင္ေနတာလဲ?

    I keep six honest serving-men

    (They taught me all I knew)

    Their names are What and Why and When

    And How and Where and Who.

    (Rudyard Kipling)

    က်ေတာ္တို႔ဟာ ဘ၀မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပူပင္ေသာကေတြ၊ ျပသနာေတြကို ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းၾကရပါတယ္။ ဒီလိုေျဖရွင္းတဲ႔အခါမွာ အသံုး၀င္မယ္႔ နည္းလမ္းေလးတစ္ခုကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီနည္းလမ္းေလးကေတာ႔ အဆင္႔သံုးဆင္႔ပါ၀င္ပါတယ္။

    (၁) အခ်က္အလက္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ျပည္႕စံုေအာင္စုေဆာင္းပါ။

    (၂)ရလာတဲ႔အခ်က္အလက္ေတြကို ေသခ်ာေလ႔လာသံုးသပ္ပါ။

    (၃)ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါ။ အဲဒီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ပါ။

    ဒီနည္းကို အရစ္တိုတယ္ ေျပာခဲ႔တာပါ။ သူကိုယ္တိုင္လည္းအသံုးခ်ခဲ႔ပါတယ္။ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔ေတြ ညေတြကို ေလာကငရဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနတဲ႔ ဒီပူပင္ေသာကေတြကို ေျဖရွင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ က်ေတာ္တို႔လည္း ဒီနည္းကို သံုးသင္႔ပါတယ္။

    ကဲ.. ပထမဆံုး အဆင္႔ကို ၾကည္႕ရေအာင္။ အခ်က္အလက္ေတြကို တတ္ႏုိင္သေလာက္စုေဆာင္းပါ..တဲ႔။ ဘာလို႔ အခ်က္အလက္စုေဆာင္းဖို႔ အေရးႀကီးတာလဲ?။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ လိုအပ္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ ကို မကိုးကားပဲနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ျပသနာေတြကို လိမ္လိမ္မာမာ ေျဖရွင္း နုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္သမွ်ေတြဟာ ဆင္ကန္းေတာတိုးသလိုျဖစ္ေနမွာပါပဲ။ ဒါက်ေတာ္႔ အယူအဆ လို႔ ထင္ပါသလား?။ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ကိုလန္ဘီယာ တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလုပ္လာတဲ႔ ဟာဗတ္ေဟာ႔စ္ ရဲ႕အယူအဆဗ်။ သူဟာ ေက်ာင္းသားေပါင္း ႏွစ္သိန္း ေလာက္ရဲ႕ ေသာကဗ်ာပါဒ ေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးခဲ႔ဘူးတယ္။ “ အေျခအေနမွန္ကို နားမလည္မႈ႕ဟာ ပူပင္ေသာကေတြအားလံုးရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းပဲ။ ကမာၻေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ပူပင္ေသာကေတြအားလံုးရဲ႕ တ၀က္ေလာက္က လံုေလာက္တဲ႔ အခ်က္အလက္မရေသးခင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔သူေတြ ေၾကာင္႔ျဖစ္ရတာဗ်။” လို႔ သူကေျပာပါတယ္။ “ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ.. က်ေတာ္႔မွာ ျပသနာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီျပသနာကို ေနာက္တပတ္ အဂါၤေန႔မွ ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုပါစို႔။ က်ေတာ္ အဂၤါေန႔ မေရာက္မခ်င္း ဘာမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မထားဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဒီျပသနာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ရႏိုင္သေလာက္ စုေဆာင္းတယ္၊ ေလ႔လာတယ္။ က်ေတာ္ ဘာမွ ပူပင္ေနတာလဲ မရွိဘူး။ အိပ္ေရးလဲ မပ်က္ဘူး။ ဒီလို ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ထားတယ္ဆိုရင္ အဂါၤေန႔ေရာက္တာ နဲ႔ ျပသာနာက သူ႔ဟာသူ ေျဖရွင္းၿပီးသားျဖစ္သြားတာပဲ။”

    က်ေတာ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို ဆက္ေမးပါတယ္။ “ဒီလိုလုပ္ေတာ႔ ဆရာ႔မွာ ဘာေသာက၊ ဘာပူပင္မႈ႕မွ မရွိေတာ႔ဘူးလား”။ “အရိုးသားဆံုးေျပာရ ရင္ေတာ႔ က်ေတာ္႔ရဲ႕ ပူပင္မႈ႕ေတြ အကုန္နီးနီး ေပ်ာက္ကုန္တာအမွန္ပဲဗ်။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ ျပသနာရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြ ကို ဓမၼဓိဌန္ က်က် ရွာေဖြစုေဆာင္းႏုိင္မယ္၊ ဘက္မလုိက္ပဲ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သူရဲ႕ ျပသနာေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင္႔ သူ႕ဟာသူ ေျဖရွင္းၿပီးသားျဖစ္သြား တာပဲဗ်” ။

    အခ်က္အလက္ေတြကို က်ေတာ္တို႔ဘယ္လိုစုေဆာင္းၾကမလဲ။ ကိုလန္ဘီယာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေျပာသလိုပဲ အခ်က္အလက္ေတြကို ဓမၼဓိဌန္က်က်ရွာေဖြစုေဆာင္းရမယ္၊ ဘက္မလိုက္ပဲေ၀ဖန္ပို္င္းျခားႏိုင္ရမယ္။ တနည္းအားျဖင္႔ေျပာရရင္ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို ခဏေဘးဖယ္ထားႏိုင္ရမယ္။ တကယ္တမ္းက် က်ေတာ္တို႔ ပူပင္ေသာက ေတြျဖစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဒီလိုေခါင္းေအးေအး စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ သိတ္ေတာ႔ မလြယ္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္ သံုးတဲ႔နည္းလမ္းေလးကို မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။

    (၁) ပူပင္ေနတဲ႔ ျပသနာအတြက္ အခ်က္အလက္ေတြကို စုေဆာင္းတဲ႔ေနရာမွာ ကိုယ္႔အတြက္ကို စုေဆာင္းတယ္လို႔ မမွတ္ယူပဲ တျခားသူတစ္ေယာက္အတြက္ စုေဆာင္းေပးတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ပါ။ အဲလိုလုပ္တဲ႔အတြက္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေခါင္းေအးေအး ထားၿပီး စဥ္းစားႏိုင္လာတယ္။

    (၂)ကုိယ္႔ကိုယ္ ကို အျခားတဖက္အတြက္ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးမယ္႔ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္အျဖစ္သေဘာထားၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ အခ်က္အလက္ ေတြကို ေသခ်ာစုေဆာင္းပါ။ တနည္းအားျဖင္႔ဆိုရင္ အဆိုးဆံုးျဖစ္လာႏိုင္တဲ႔ အခ်က္အလက္ ေတြကို စုေဆာင္း ပါ။

    ၿပီးရင္ ကိုယ္ရရွိထားတဲ႔ ႏွစ္ဘက္လံုးကအခ်က္အလက္ေတြကို ခ်ေရးၾကည္႕ပါ။ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီအစြန္းႏွစ္ဘက္ ၾကားမွာ အေျဖေပၚ လာပါလိမ္႔မယ္္။

    က်ေတာ္ေျပာခ်င္တာက စာဖတ္သူေရာ က်ေတာ္ေရာ အိုင္းစတိုင္းေရာ လံုေလာက္တဲ႔ အခ်က္အလက္မရရွိပဲ ဘယ္ျပသနာကိုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မေျဖရွင္းႏိုင္ဘူးဆုိတာပါပဲ။ အက္ဒီဆင္ဟာ သူ႕ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ သူရင္ဆိုင္ရတဲ႔အခက္အခဲေတြရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကိုခ်ေရးထားတဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္႔ငါးရာေက်ာ္ရွိပါတယ္။

    ကဲ..ဒီေတာ႔ ျပသနာတစ္ခုခုကို ရင္ဆိုင္ရတဲ႔အခါမွာ အရင္ဆံုးလုပ္ရမယ္႔ စည္းမ်ဥ္းကေတာ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို စုေဆာင္းဖုိ႔ပဲ။ ဒါေပမယ္႔ အခ်က္ အလက္ေတြစုေဆာင္းေနရုံသက္သက္နဲ႔ေတာ႔ ျပသနာေျဖရွင္းနည္းက ထြက္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ စုေဆာင္းထားတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာဖို႔ ဘာသာျပန္ဖို႔လုိပါတယ္။

    ဒီေနရာမွာ က်ေတာ္ဘာေတြ႕သလဲဆိုေတာ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ေသခ်ာ စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးလိုက္တာဟာ ဒီအခ်က္အလက္ေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ ျဖာဖို႔ ပိုလြယ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ရရွိလာတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြရယ္ ၊ ၿပီးရင္ကိုယ္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ အခက္အခဲရယ္ကို ေသခ်ာခ်ေရး လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒီအခက္အခဲကို ေျဖရွင္းဖို႔ အေတာ္ခရီးေရာက္သြားၿပီဗ်။ “ေသခ်ာခ်ေရးထားတဲ႔ ျပသနာတစ္ခုဟာ တ၀က္ေျဖရွင္းၿပီးသားျဖစ္တယ္” လို႔ဆိုရိုးရွိတယ္ မို႔လား။

    က်ေတာ္ေျပာခဲ႔တာေတြကို လက္ေတြ႕ပံုေဖာ္ဖို႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တခါတေလက် ဟိုလိုလုပ္ပါ၊ ဒီလိုလုပ္ပါဆိုတာေတြေျပာ ေနတာထက္စာရင္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခု ကိုေျပာျပလိုက္တာက ပိုမွတ္မိလြယ္တယ္ေလ။ က်ေတာ္ ဂါးလန္းလစ္ခ်္ဖီးလ္ ဆိုသူတစ္ေယာက္အ ေၾကာင္းေျပာျပမယ္။ သူက ကမၻာ႔အေရွ႕ဖ်ားမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ စီးပြားေရးသမား တစ္ဦးပါ။ က်ေတာ္နဲ႔ သိတာေတာ႔ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ၁၉၄၂ ဂ်ပန္ေတြ ရွန္ဟိုင္းကို က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာတုန္းက မစၥတာလစ္ခ်္ဖီးလ္ က ရွန္ဟိုင္းမွာပါ။ သူ႕အျဖစ္အပ်က္ကို သူေျပာတဲ႔အတုိင္းပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။

    “ဂ်ပန္ေတြ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ၀င္တုိက္ၿပီး သိတ္မၾကာခင္ပဲ ရွန္ဟိုင္း ကို၀င္လာတယ္ဗ်။ အဲဒီတုန္းက က်ေတာ္က ရွန္ဟိုင္းက အာရွအသက္အာမခံ ကုမၸဏီမွာ မန္ေနဂ်ာေလ။ ဂ်ပန္ေတြက က်ေတာ္႔ ကုမၸဏီ စာရင္းေတြရွင္းဖို႔ အရာရွိတစ္ဦးလႊတ္လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ သူက ဂ်ပန္စစ္ဗုိလ္။ ကုမၸဏီပိုင္ဆိုင္မႈ႕ေတြ စာရင္းလုပ္တဲ႔ေနရာမွာ က်ေတာ္က သူ႔ကိုကူညီရမယ္ဆိုၿပီး ဂ်ပန္ေတြက တခါတည္းအမိန္႕ထုတ္လိုက္တယ္။ က်ေတာ္မွာ ဘာမွ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူးေလ။ သူတို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းရင္ပူးေပါင္း မပူးေပါင္းရင္ေတာ႔ ေသဖို႔ပဲ။ ဒီေတာ႔ က်ေတာ္လဲ သူတို႔ေျပာသလိုလုပ္ရေတာ႔တာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္႔စာရင္းထဲမွာ ေဒၚလာ ၇၅၀၀၀၀ ေလာက္တန္တဲ႔ အာမခံတစ္ခုကိုေတာ႔ ခ်န္ထားလိုက္တယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဒီအာမခံက က်ေတာ္တို႔ ရွန္ဟိုင္း ရုံးနဲ႔ မဆုိင္ ပဲ ေဟာင္ေကာင္ရုံးနဲ႔သာ ဆိုင္တဲ႔ဟာမို႔လို႔ပါ။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ က်ေတာ္ေၾကာက္ေနတာက ဂ်ပန္ေတြက်ေတာ္႔ရဲ႕ စာရင္းထိမ္ ခ်န္မႈ႕ကို ေတြ႕သြားမွာကိုပဲ။ ကံဆိုးတာက က်ေတာ္ေၾကာက္တဲ႔အတုိင္းပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ ”

    “အဲဒီအခ်ိန္က ရုံးခန္းမွာ က်ေတာ္မရွိဘူးဗ်။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္႔ စာရင္းကိုင္ေတာ႔ရွိတယ္။ သူေျပာပံုအရေတာ႔ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ဟာ အရမ္းကိုေဒါသ ထြက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ႔ က်ေတာ္႔ကိုလည္း သူခိုး၊ သစၥာေဖာက္လို႔ ေခၚတယ္။ ဂ်ပန္တပ္မေတာ္ကို ဆန္႔က်င္တယ္လို႔လဲ စြပ္စြဲတယ္။ ဒီပံုအတုိင္းဆို ရင္ေတာ႔ က်ေတာ္႔ကို ကင္ေပတုိင္စခန္း ထဲပို႔ေတာ႔မွာပဲ။ က်ေတာ္႔မွာ ကင္ေပတိုင္စခန္းအပို႔ခံရတဲ႔ အသိတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ အႏွိပ္စက္ခံ ရတာနဲ႔ ဆယ္ရက္ေလာက္ေနေတာ႔ ေသတာပါပဲ။ အခု က်ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အဲဒီစခန္းကို အပို႔ခံရမယ္႔ ကိန္းဆုိက္လာၿပီ”

    “က်ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ။ က်ေတာ္ဒီသတင္းကို ၾကားတာက တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လယ္မွာ။ ေၾကာက္လိုက္တာဆိုတာ ေတာ႔ ေျပာစရာကိုမရွိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္႔မွာ ျပသနာကို ေျဖရွင္းတဲ႔ နည္းတစ္ခုရွိတယ္။ က်ေတာ္ အခက္အခဲတစ္ခုခုနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ပူပင္ေသာက ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို လက္ႏိွပ္စက္ နဲ႔ရိုက္ၾကည္႕တတ္တယ္။

    (၁) ငါ ဘာကို ပူပင္ေနတာလဲ (တနည္းအားျဖင္႔ ဆိုရင္ –ျပသနာကဘာလဲ)

    (၂) ဒီျပသနာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ငါ ဘာလုပ္ႏုိင္သလဲ

    ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခု နဲ႔ အေျဖ ကို ခ်ၿပီးရိုက္ၾကည္႕လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီျပသနာကို က်ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေခါင္းေအးေအး နဲ႔ စဥ္းစားႏိုင္လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေတာ္လဲ အခန္းကိုျပန္ လက္ႏွိပ္စက္ကိုထုတ္ၿပီး ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခုနဲ႔ အေျဖကို ခ်ရိုက္လိုက္တယ္။

    (၁) ငါ ဘာကိုပူပင္ေနတာလဲ

    တနလာၤေန႔ မနက္မွာ ငါ႔ကို ကင္ေပတိုင္စခန္း အပို႔ခံရမွာကို ငါေၾကာက္ေနတာ။

    (၂) ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ

    က်ေတာ္အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာစဥ္းစားၿပီးေတာ႔ လုပ္ႏိုင္တဲ႔နည္းလမ္း ေလးခု နဲ႔ ဒါေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို က်ေတာ္ခ်ေရးလိုက္တယ္

    (၁) ငါ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကို သြားရွင္းျပမယ္။ ခက္တာက သူက ငါေျပာတာကို တစ္လံုးမွနားမလည္ဘူး။ စကားျပန္ကေန တဆင္႔ရွင္းျပျပန္ရင္လဲ သူ႔ကို ပိုၿပီး ေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္သလိုျဖစ္လာႏုိင္ေသးတယ္။ အခင္႔မသင္႔ရင္ ခ်က္ခ်င္း ကင္ေပတိုင္စခန္း အပို႔ခံရႏိုင္တယ္။

    (၂) ထြက္ေျပးမယ္။ ဒါေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ငါ႔ကို အၿမဲ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတာ။ အခန္းထဲအ၀င္အထြက္ေတာင္လက္မွတ္ထိုးရတာ။ မလြတ္ခင္ ေသခ်ာေပါက္ျပန္မိမွာ။ အဲဒါမွ တခါတည္း ပစ္အသတ္ခံရမွာ။

    (၃) တနလာၤေန႔ ရုံးမတက္ပဲ အခန္းမွာပဲ ေနလိုက္မယ္။ ဒီလိုဆိုရင္လည္း ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္က ပိုၿပီး သံသယ၀င္လာမယ္။ မေတာ္လို႔ စစ္သားေတြလႊတ္ၿပီး ဘာစကားမွေျပာခြင္႔မရပဲနဲ႔ ကင္ေပတုိင္စခန္းကို တန္းပို႔လုိက္ရင္ ဒုကၡ။

    (၄)တနလာၤေန႔မွာ ပံုမွန္အတုိင္းရုံးသြားမယ္။ ဘာမွ မျဖစ္သလိုေနလိုက္မယ္။ ကံေကာင္းရင္ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ အလုပ္ရူပ္ၿပီးငါ႔ကိစၥကို မစဥ္းစားႏို္င္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တကယ္လို႔စဥ္းစားမိရင္လဲ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆို သူေဒါသေျပေလာက္ၿပီး ငါဘာေၾကာင္႔စာရင္းခ်န္ထားရတယ္ဆိုတာ သူသေဘာ ေပါက္သြားတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကဲ..တကယ္လို႔သေဘာမေပါက္လို႔ငါ႔ကို ေမးလားျမန္းလားလုပ္လာ ရင္ေတာင္ အဲဒီအခ်ိန္မွဆို ငါ ေအးေအးေဆးေဆးရွင္းျပလို႔ ရေသးတယ္။ ဒီေတာ႔ တနလာၤေန႔မွာပံုမွန္အတိုင္းရုံတက္မယ္။ ဘာမွမျဖစ္သလိုေနလုိက္မယ္ဆိုရင္ ငါ႔မွာ ကင္ေပတုိင္စခန္းအပို႔မခံ ရဖို႔ အခြင္႔အလမ္း ပိုမ်ားတယ္။”

    “နံပတ္ေလးအစီအစဥ္ကို လုပ္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ က်ေတာ္ပူပင္ေနတာေတြ သက္သာသြားတယ္ဗ်။ တနလာၤေန႔ရုံးတက္ေတာ႔ ကုိယ္ေတာ္က ထံုးစံအတုိင္း စီးကရက္ခဲၿပီးထုိင္ေနတယ္။ က်ေတာ္႔ကိုလည္း တခ်က္ႀကည္႕လိုက္တယ္။ ဘာမွေတာ႔မေျပာဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေျခာက္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ ဘုရားမလို႔ ေမာင္မင္းႀကီးသား တိုက်ိဳျပန္သြားတယ္။ က်ေတာ္႔ေသာကေတြလည္း ေအးသြားတာေပါ႔ဗ်ာ”

    “က်ေတာ္ ေျပာခဲ႔သလိုပဲ တနဂၤေႏြေန႔ေန႔လယ္မွာ က်ေတာ္လုပ္ႏိုင္တဲ႔ အစီအစဥ္ေတြကိုခ်ေရးတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဒါေတြနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးျဖစ္လာႏိုင္တဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြကိုေရးတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘာလုပ္သင္႔တယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္တယ္။ ဒီလုိလုပ္ႏိုင္တာဟာ က်ေတာ္႔အသက္ကို ကယ္လိုက္ တာပဲဗ်။ ဒီလုိမဟုတ္ပဲ တနဂၤေႏြတေန႔လံုး ဘာဆံုးျဖတ္ခ်က္မွလည္း မခ်ႏိုင္ပဲ ပူပင္ေသာကေတြေရာက္ေနမယ္။ ၊ ညလည္းမအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ ေနမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ေန႔မနက္ ရုံတက္တဲ႔အခါက် က်ေတာ္႔ရုပ္က မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ႔ တစ္ခုခုမဟုတ္တာလုပ္ထားလို႔ ေၾကာက္ေနတဲ႔ပံုေပါက္ေနမွာပဲ။ ဒါတစ္ခုတည္းနဲ႔ကို ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္က ပိုၿပီးမသကာၤျဖစ္ခ်င္စရာ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။”

    “က်ေတာ္႔အေတြ႕အႀကံဳအရဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ေသခ်ာ ခ်ႏိုင္တာ ဟာေတာ္ေတာ္တန္ဖိုးရွိတယ္ဗ်။ ျပသနာတစ္ခုခု ႀကံဳလာတာနဲ႔ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိ ေတာင္ေျပးရမလိုေျမာက္ေျပးရမလုိျဖစ္ေနတာဟာ က်ေတာ္တို႔ကို ပိုၿပီး ပင္ပန္းေစတယ္။ ေသခ်ာတဲ႔ဆံုး ျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္ႏိုင္တာနဲ႔ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပူပင္မႈ႕ေတြဟာ ငါးဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္သက္သာသြားတယ္ဗ်။ ေနာက္အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အ တိုင္း လုပ္လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေလးဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္ သက္သာသြားျပန္တယ္။ ဒီေတာ႔ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပူပင္ေသာကေတြဟာ ဒီအဆင္႔ေလး ဆင္႔ကိုလုပ္လုိက္တာနဲ႔ ကိုးဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္သက္သာသြားတယ္မဟုတ္လား။”

    “(၁) ငါဘာကို ပူပင္ေနတာလဲဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းခ်ေရးပါ။ (ျပသနာ အခက္အခဲ ရဲ႕သေဘာသဘာ၀က  ဘာလဲ)

    (၂) ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာခ်ေရးပါ ခ်ေရးပါ။

    (၃) ငါဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္ပါ။

    (၄)ကိုယ္ဆံုးျဖတ္ထားတာကို ခ်က္ခ်င္းစလုပ္ပါ။”

    မစၥတာ ဂါးလန္းလီခ်္ဖီးလ္ အခုအခ်ိန္မွာ အာရွမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ စီးပြားေရးသမားတဦးျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈ႕ေတြဟာ ျပသနာကို ေသခ်ာေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္မႈ႕၊ ရဲရဲ၀ံ႕၀ံ႕ရင္ဆိုင္ႏိုင္မႈ႕ေတြေၾကာင္႔လို႔ သူ၀န္ခံသြားပါတယ္။ မစၥတာလီခ်္ဖီးလ္ ရဲ႕နည္းလမ္းက ဘာလို႔ထိေရာက္တာလဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဒီနည္းဟာ တကယ္လက္ေတြ႕က်တဲ႔နည္း၊ ျပသနာရဲ႕အရင္းအျမစ္ကို ေျဖရွင္းတဲ႔နည္းျဖစ္လုိ႔ပဲဗ်။

    ကဲ…ဒီေတာ႔က်ေတာ္တို႔လည္း က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပူပင္မႈ႕ေတြကို ဒီနည္းရဲ႕ ပထမဆံုးေမးခြန္းကိုေမးၿပီး ေျဖရွင္းလိုက္ရေအာင္။

    ငါဘာကိုပူပင္ေနတာလဲ??????

    (Dale Carnegie ရဲ႕ How to stop worrying and start living မွ ေကာက္ႏုတ္ဘာသာျပန္ပါသည္)

    လူမင္းဟန္

  • အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းအျမစ္မ်ား ရပ္တန္႔ေပးပါ။

    လာမည္႔ တနဂၤေႏြေန႔ -၂၀၁၁၊ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ မွာ ကမ ၻာမွာ လူေထာင္နဲ႔ခ်ီေသခဲ႔ရတဲ႔ အမႊာညီေနာင္ေမွ်ာ္စဥ္ရဲ. ၁၀ ႏွစ္ျပည္႔အတြက္ အမွတ္ရၾကဦးလိမ္႔မယ္။ ဒီလို မႏွစ္သက္၊ မလိုလားဖြယ္ ေသေၾက၊တိုက္ခိုက္ခံရမႈကေန သမၼတ ေဂ်ာ႔ဘြတ္ရွ္နဲ႔ အေပါင္းအပါမ်ားကို အၾကမ္းဖက္မႈေတြအတြက္ဆင္ႏႊဲစစ္ပြဲ- war on terror လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ႔ စစ္ကို စတင္ျပင္ဆင္ဖို႔ ပံုစံတက်စုစည္းမႈျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္။

    ပထမ သူတို႔ရဲ. စာရင္းအရကေတာ႔ အာဖဂန္ရဲ. တာလီဘန္ (အေမရိကန္နဲ႔အေပါင္းအပါမ်ား-သူတို႔ကိုယ္တိုင္ တာလီဘန္ဖြဲ႔စည္းျဖစ္တည္ႏိုင္ရန္ကူညီခဲ႔) ေတြကို ေမာင္းထုတ္ရွင္းဖို႔ပါ။ ႏွစ္ကာလက ၂၀၀၁ ခုႏွစ္။ ဒီေနာက္ သူတို႔ အီရတ္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ျပီး ဆဒၵတ္ဟူစိန္ (အေမရိကန္နဲ႔အေပါင္းအပါမ်ား-သူတို႔ပဲ အေစာပိုင္းက အာဏာနဲ႔လက္နက ္တပ္ဆင္ေပးျပီး အီရန္ကို စစ္ပြဲဆင္ခိုင္းခဲ႔) ကို ဖယ္ထုတ္ရွင္းလင္းဖို႔ လုပ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ သူတို႔က ဆဒၵတ္ဟူစိန္ဟာ အဖ်က္လက္နတ္ၾကီးေတြကို ထုထည္လိုက္ ေဆာက္တည္ေနတယ္ဆိုတဲ႔ စြတ္စြဲခ်က္တင္ခဲ႔တာပါ။

    ဒါဟာလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ တကယ္႔ လိမ္လည္မႈမ်ား ထိပ္ေခါင္အျဖစ္ ေျပာင္းခဲ႔၊ ေပၚလြင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆဒၵတ္ဟူစိန္ဟာ သူ႔လူေတြအေပၚမွာ အႏိုင္က်င္႔ခဲ႔တဲ႔ျပစ္မႈမ်ားက်ဴးလြန္ခဲ႔မႈ၊ အထင္ၾကီးဂုဏ္ေမာက္မႈ၊ မတရားအာဏာရူးကာ ကူဝိတ္ႏိုင္ငံအားနယ္ခ်ဲ.ခဲ႔မႈတို႔ရွိေသာ္လည္း သူတို႔-အေမရိကန္၊ အဂၤလန္နဲ႔ အေပါင္းအပါႏိုင္ငံမ်ားစြတ္စြဲသလို လက္နတ္ေတြ ထုတ္လုပ္ႏိုင္မႈအရည္အခ်င္း အတိုင္းအတာ လံုးဝမရွိတာ အမ်ားသိ ေပၚလြင္ထင္ရွားခဲ႔ပါတယ္။ သူတို႔ စြတ္စြဲသလို သက္ေသမျပႏိုင္ပဲ ရန္လိုရဲတင္းေစာ္ကား သိမ္းပိုက္အႏိုင္ရလိုမႈနဲ႔သာ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္ခဲ႔လို႔ ႏွစ္ရွည္လၾကာစြာ ဘတ္ဂရတ္ျမိဳ.ၾကီးဟာ အပိုင္စီးဝင္ဖ်က္ခံခဲ႔ရတာပါ။ ကတ္ဒ္သူပုန္မ်ားအေရး ဦးတည္မထားပဲ ရွီအာနဲ႔ စြႏၷီ မြတ္စလင္မ္ အုပ္စု ၂ ခုၾကား သေဘာတူညီမႈ မရၾကတဲ႔ ဆူပူထၾကြဖ်က္ဆီးမႈေတြသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆက္ျဖစ္ေနခဲ႔ရပါတယ္။

    ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ဘြတ္ရွ္က သူတို႔ စစ္ဆင္ေရးျပီးေျမာက္တယ္လို႔ ေၾကျငာေလရဲ.။ ေန႔စဥ္ အီရတ္ျပည္သူေတြ မ်ားစြာ ေသေနၾကရတယ္။ အေမရိကန္စစ္သားေတြလည္း သူတို႔က စစ္ပြဲျပီးျပီ ေၾကျငာေနတဲ႔ ေနရာေတြမွာပဲ ေသဆံုးေနရတယ္။ ဒီ စိတ္ပ်က္စရာ၊ ဆိုးရြားလွတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အီရတ္နဲ႔အာဖဂန္မွာ ျဖစ္ေနစဥ္ သူတို႔ အေမရိကန္ရဲ. အိမ္တြင္းေရွ.တန္းမ်က္ႏွာမ်ားျဖစ္တဲ႔ အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္၊ ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔ေတြ၊ အေမရိကန္ျပည္နယ္ဌာန၊ ရဲ နဲ႔ တျခားအစိုးရပတ္သတ္ရာ အဖြဲ႔ေတြကို အသံုးခ်ျပီး သူ (ေဂ်ာ႔ဘြတ္ရွ္)က သူ႔ရဲ. အၾကမ္းဖက္မႈအေပၚဆင္ႏႊဲစစ္အေၾကာင္း အက်ယ္ခ်ဲ.ျပပါတယ္။ သူက လႊတ္ေတာ္မွာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံသားအခြင္႔အေရးေတြကို ကန္႔သတ္တဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္ဥပေဒ ၁ နဲ႔ ၂ ( Patriot Act I & II) ကိုထုတ္ျပန္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ သူက အျမင္႔ဆံုးျဖစ္တဲ႔ တရားစီရင္ေရးကိုလည္း တလြဲအသံုးခ်ကာ အေျခခံဥပေဒ မဟုတ္တာကို အေျခခံဥပေဒအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ဆံုးျဖတ္ေစခဲ႔ပါတယ္။

    တဖက္မွာလည္း သူတို႔ရဲ.ေအာင္ပြဲလို႔ အေရးမဆိုပင္မဲ႔ အၾကမ္းဖက္သမားေတြဟာ ဆက္လက္ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ ၂၀၀၄ မတ္လ ၁ရက္ေန႔မွာ စပိန္မွာ ဖ်က္ဆီးတိုက္ခိုက္ခံခဲ႔ရတယ္။ ၂၀၀၅ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ အဂၤလန္မွာ ပ်က္စီးထိခိုက္မႈေတြျဖစ္ခဲ႔တယ္။ စာရင္းထဲ အေသးစိတ္မေဖာ္ျပထားတာေတြက ပါကစၥတန္ကို ဗုံုးေတြက်ဲ၊ ေခ်မႈန္းေနတာေတြ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ၾသစေၾတးလ်နဲ႔ ေနာက္ဆံုးကေတာ႔ အိႏၵိယမွာ ေပါက္ကြဲမႈေတြ ေလာင္ကၽြမ္းပ်က္စီးမႈေတြေၾကာင္႔ အျပစ္မဲ႔ အရပ္သားေတြ ေသေၾကဒဏ္ရာရၾကတာအမ်ားၾကီးပါ။ လက္တေလာ ေနာ္ေဝမွာ အျပစ္မဲ႔ ေက်ာင္းသားအရြယ္လူငယ္ေတြ ေသဆံုးခဲ႔ရတာလည္း ထည္႔စဥ္းစားၾကရပါမယ္။

    ဒီျဖစ္ပ်က္မႈေတြၾကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဘာကို သင္ခန္းစာအျဖစ္ေကာက္ခ်က္ဆြဲလို႔ရမလဲ။

    ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေစာဒကတက္လိုတာက အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ရပ္ေတြကို ၾသဇာၾကီး အာဏာရွိ ႏိုင္ငံၾကီးတစ္ခု ဦးေဆာင္တဲ႔ အႏိုင္က်င္႔ခ်ိဳးႏွိမ္မႈေတြနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊  ကိုလိုနီဆန္စြာ ဝင္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ လုယက္ျပီး စီစဥ္မႈေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပိုမိုအင္အားၾကီးတဲ႔ ဖိအားျဖင္႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ဘယ္လိုမွ မေျဖရွင္း၊ မရပ္တန္႔ႏိုင္ပါဘူး ဆိုတာပါ။ ဒါကိုလည္း သမိုင္းက သက္ေသတည္ေနပါတယ္။

    အေမရိကန္၊ အဂၤလန္နဲ႔ အေပါင္းအပါႏိုင္ငံမ်ားလည္း အၾကမ္းဖက္ ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈ လုပ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ အျပစ္ရွိသူေတြပါ။ သူတို႔က တရားမွ်တမႈအတြက္ဟု ဘယ္လိုပဲ ေၾကြးေၾကာ္ေသာ္ျငား အျပစ္က်ဴးလြန္သူေတြနဲ႔ လံုးဝမျခားပါ။ အၾကမ္းဖက္ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈေတြပဲျဖစ္ေစတဲ႔ ပံုစံတူ က်ဴးလြန္ေနတဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ား၊ အျပစ္ရွိသူမ်ားျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

    အေမရိကန္က အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ေျပာတဲ႔ သူေတြအေပၚ လူ႔အခြင္႔အေရးအတြက္ မေလးစားပါ။ အဘူဂါရစ္ဗ္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း သူတို႔ရဲ. သားရဲတိရစၦာန္ဆန္ဆန္၊ လူမဆန္တဲ႔ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္နည္းမ်ိဳးျဖင္႔ အျပစ္ေပးခံခဲ႔ရတာ လူေထာင္နဲ႔ခ်ီရွိခဲ႔ပါတယ္။ တကယ္အမွားအမွန္ မေဝခြဲႏိုင္ပဲ ပါလာခဲ႔တဲ႔ ဆဒၵတ္ဟူစိန္ သစၥာခံေတြ၊ အလ္ေကဒါးအဖြဲ.အား အားေပးသူေတြအျဖစ္ အမ်ားၾကီး ဖမ္းဆီးထားခဲ႔ပါတယ္။

    အေမရိကန္က အၾကမ္းဖက္သမားေတြလို႔ေျပာတဲ႔ သူေတြအေပၚမွာ ဥပေဒနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအဆံုးအျဖတ္ေတြ အေပၚမွာ မေလးစားပဲ ျပဳမူခဲ႔ပါတယ္။ ဒါဟာ အမွန္ပါ။ သူတို႔ အီရတ္ကို စစ္ဆင္ႏႊဲခဲ႔တာက ကုလသမဂၢ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ အလိုနဲ႔ ဆန္႔က်င္ျပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ႔တာပါ။ သူတို႔လုပ္ခဲ႔တာက ကုလသမဂၢဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွတ္ ၁၄၄၁ ကို အတိအလင္းခ်ိဳးေဖာက္ပံုကန္ခဲ႔ျခင္းပါ။

    ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ျပီး ဆက္ျပီးတင္ျပႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အဓိက ကၽြန္ေတာ္ေဖာ္ထုတ္ေပးခ်င္တာက မွားပါတယ္ သက္ေသမျပႏိုင္တဲ႔ အမွန္ဆိုတဲ႔ အခ်က္ေတြကို ထုေခ်ျပဖို႔ပါ။ ကမ ၻာတစ္ခုလံုးက ဒီအျပစ္ရွိသူ ၁၉ ေယာက္လို႔ သူတို႔ကို အမႊာညီေနာင္တိုက္ခိုက္ခံရမႈအတြက္ ရံႈ.ခ်ၾကရမယ္။ သူတို႔ဟာအၾကမ္းဖက္သမားေတြပါ။

    ဒီလိုပဲ ကမ ၻာတစ္ခုလံုးက အေမရိကန္၊ အဂၤလန္နဲ႔ အေပါင္းႏိုင္ငံမ်ားကိုလည္း သူတို႔ လူ႔အခြင္႔အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ျပီး ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ခ်ီပါဝင္ေစခဲ႔တဲ႔အထိ အာဖဂန္၊ အီရတ္၊ ပါကစၥတန္ ျပည္သူေတြရပိုင္ခြင္႔ကို ဆန္႔က်င္ က်ဴးလြန္ခဲ႔မႈေတြအတြက္ ရံႈ.ခ် အျပစ္တင္ရပါမယ္။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားပါ။

    တာလီဘန္နဲ႔ အေမရိကန္တပ္သားေတြဟာ တစ္မ်ိဳးတည္းပဲ၊ အတူတူေတြပါ။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း လူအထင္ၾကီးေအာင္ ပစ္ခတ္ဗံုးၾကဲမိုင္းေထာင္သတ္ျပေနၾကျခင္းမွာ အျပစ္မဲ႔ အရပ္သားျပည္သူေတြ ဒုကၡၾကီးစြာ ေဝဒနာမ်ိဳးစံုရရွိခံစားၾကျပီး အဆံုးမွာ ေသေက်ပ်က္စီး နိဂံုးမလွျဖစ္ၾကရတာသာ စိတ္မေကာင္းစရာအျဖစ္ က်န္ခဲ႔ရပါတယ္။

    ကမ ၻာတစ္ခုလံုးက ပါကစၥတန္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးကိုလည္း အျပစ္တင္ရံႈ.ခ်ရပါမယ္။ သူတို႔က တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ စစ္အေျခစိုက္စခန္းအျဖစ္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကို အခြင္႔အေရးေပးသလို၊ တာလီဘန္နဲ႔ အလ္ေကးဒါးေတြ အတြက္လည္း အေျခစိုက္ ခိုလႈံပုန္းေအာင္ေနစရာဖန္တီးဖို႔ အခြင္႔အေရးေပးထားတာဟာ သူတို႔ရဲ. ၾကီးစြာေသာ အားနည္းခ်က္အမွားျဖစ္ေနပါတယ္။

    ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ တာလီဘန္၊ အလ္ေကးဒါးနဲ႔ ဘယ္လိုနာမည္တပ္တပ္၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ျပျပ၊ ႏိုင္ငံေရးအရမွန္ပါတယ္ေၾကျငာျပီးအလားတူအျပစ္မဲ႔အရပ္သားျပည္သူေတြကို သတ္ျဖတ္ျပဳမူေနတဲ႔ အၾကမ္းဖက္သမားအားလံုးကို ရႈံ.ခ်အျပစ္တင္ၾကရပါမယ္။

    ၉/၁၁ စက္တင္ဘာအၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္ခံရမႈျဖစ္ရပ္ အေမြအေနနဲ႔ ကမ ၻာၾကီးတစ္ခုလံုးအတြက္ သတိရစရာပါ။ ဘာေၾကာင္႔ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔ၾကပါ။(ဘယ္သူေတြေၾကာင္႔ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြ အေျဖသိႏိုင္ၾကပါတယ္) မိုက္မဲေခါင္းမာတဲ႔အၾကံနဲ႔ျပဳမူမႈေတြ၊ ဘာသာေရး၊ႏိုင္ငံေရးအယူသည္းမႈေတြ၊ မုန္းတီးနာက်ည္မႈေတြ၊ ခံယူခ်က္တယူသန္မႈေတြ၊ လူမ်ိဳးေရးအစြန္းေရာက္မႈေတြ၊ တျခားယဥ္ေက်းမႈအတြက္ ဂရုတစိုက္မရွိမႈေတြနဲ႔ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြရဲ.ေနာက္လိုက္ျဖစ္သူေတြေၾကာင္႔ ကမၻာမွာ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြ ျဖစ္ပြားေနရတာပါ။

    ကမၻာၾကီးက အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားအင္အားနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ျခင္းအတြက္ဆင္ႏႊဲေသာစစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚမႈ (လကၡံ) ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ိဳးေအာက္ ေနာက္ ထပ္ မေရာက္ဖို႔ လုပ္ၾကရမယ္။ သူတို႔ရဲ. လြတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ လြတ္လပ္မႈအယူအဆအမွားေတြေၾကာင္႔ ပိုမိုဆိုးရြားတဲ႔ အပ်က္အစီးၾကီးမ်ိဳး ထပ္မျဖစ္ေစဖို႔လိုပါတယ္။

    ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုးက အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္စဥ္အေၾကာင္းအရင္းအျမစ္ကို ေလ႔လာ၊ ရွာေဖြ၊ ဖယ္ရွားရပ္တည္ေစရ ပါမယ္။ ဒါေတြကေတာ႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ စီးပြားေရးကၽြန္ခံရမႈ၊ လ်စ္လ်ဴရႈခံရမႈ၊  စိတ္ဓါတ္ခံစားတက္ၾကြျခင္းမရွိမႈ၊ ဘာသာေရးအေျခခံဝါဒ အယူသီးျပင္းထန္မႈ၊ ကိုယ္႔ကိုမၾကိဳက္သူေတြ အႏၱရာယ္ေပးလာမွာေတြးေၾကာက္မႈနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအသာစီးရလိုမႈေတြေပါ႔။

    တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ႏိုင္ငံတကာလူ႔အဖြဲ.အစည္းဝင္ လူသားမ်ားအျဖစ္ ဒီလို ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ အေရးအရာမ်ား၊ စၾကၤာဝဌာဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ားအေရးကိစၥ မလုပ္ေဆာင္ဘူးဆိုဘူးဆိုပါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ. အခြင္႔အေရးက အၾကမ္းဖက္သမားအုပ္စု ၂ မ်ိဳးၾကားကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ (ဒါဟာ ေနာက္ထပ္ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ႔တာမ်ိဳးျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။)

    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး အၾကမ္းဖက္မႈမ်ိဳးစံုကို လူသားဆန္မႈျဖင္႔လည္းေကာင္း၊

    ဆူပူထၾကြ ေသာင္းက်န္းမႈေတြကို ေၾကာင္းက်ိဳးဆင္ျခင္ႏိုင္မႈေတြျဖင္႔လည္းေကာင္း၊ မုန္းတီးရန္လိုမႈေတြကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင္႔လည္းေကာင္း၊

    ိဲတိရစၦာန္ဆန္စြာ အႏိုင္က်င္႔ႏွိပ္စက္မႈေတြကို လူသားပီပီ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈ သနားဂရုဏာ တုိ႔ျဖင္႔ လည္းေကာင္း ေတာ္လွန္ခုခံတိုက္ထုတ္ျခင္းျဖင္႔ ေျပာင္းျပန္လွန္ၾကရပါလိမ္႔မယ္။

    ါေတြအတြက္ ေရြးခ်ယ္မႈကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္သာပဲျဖစ္ပါေတာ႔တယ္။

    (အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းအျမစ္မ်ား ရပ္တန္႔ေပးပါ။ ကဲ- မိတ္ေဆြ၊ ဘာလုပ္မလဲ။ သင္မွာ အေျဖရွိပါတယ္။)

    ဘာသာျပန္။ ျမတ္ေဇယ်ာ

    News@MMSY

    မွတ္ခ်က္။  ၉ ရက္၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၁ မေလးရွားႏိုင္ငံထုတ္  The Sun  သတင္းစာ၏ စာမ်က္ႏွာ ၁၆ မွတ္ခ်က္ေခါင္းစဥ္အားဆီေလ်ာ္သလိုျမန္မာျပန္ဆိုေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ Jose Mario Dolor De Vega စာေရးသူမွာ   Nilai University College – Department of Social Science, School of Humanities and Social Science မွ ကထိက တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။

  • သုခမိန္ႏွင္ ကင္းျမီးေကာက္

    ျမစ္ကမ္းနံေဘးတေနရာ၌ အိုမင္းမစြမ္း သုခမိန္ တစ္ေယာက္ ပတ္၀န္းက်င္၏ အလွအပ ကိုထိုင္ျပီး ခံစားရင္း ပါစပ္ကလည္း တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနသည္။ရုတ္တရက္ ကင္းျမီးေကာက္တစ္ေကာင္ ေရထဲက်သြားသည္ကို ၀ိုးတ၀ါးေလး လွမ္းျမင္လိုက္သည္။ ထိုကင္းျမီးေကာက္ ေရထဲ၌ အသက္လုေနသည္ကို ျမင္ေသာ္ သူသည္ ေရထဲမွ ဆယ္တင္ေပး ရန္ ဆုံးျဖတ္ျပီး လက္ကိုဆန္.တန္.ကာ လွမ္းကယ္ပါေလေတာ.သည္။ထိုအခါ ကင္းျမီးေကာက္လည္း ကိုက္ထည္.လိုက္ေလရာ ထိုသူ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ျပီး လက္ကိုအျမန္ျပန္ရုတ္လိုက္ရပါေတာ.သည္။ တခဏၾကာေသာ္ ထိုသူသည္ ဒုတိယ တစ္ၾကိမ္ ကင္းျမီးေကာက္၏ အသက္ကိုကယ္ရန္ လက္ကိုျပန္ဆန္.လိုက္ ရာ ကင္းျမီးေကာက္လည္း ကိုက္ထည္.လိုက္ျပန္သည္။

    ထို.ေနာက္ သူ တတိယ တစ္ၾကိမ္ အသက္ကယ္ရန္ ျပင္ဆင္ေသာ္ ၊အနီးအနား၌ ထိုအျဖစ္အပ်က္ ကို ထိုင္ၾကည္.ေနေသာ

    လူတစ္ေယာက္ရွိေလရာ ထိုသူက (အို သုခမိန္ အသင္ သည္ ပထမ အၾကိမ္ ဒုတိယ အၾကိမ္ မွာကတည္း က သင္ခန္းစာ ယူသင္.ပါျပီး ။

    ယခု အသင္ တတိယ အၾကိမ္ အသက္ကယ္ရန္ ၾကိဳးစား ၿပန္ၿပီးလား?) သုခမိန္ လည္း ထိုသူ၏ ေငါက္ငမ္းမႈ ကို ဂရုမမူဘဲ ကင္းျမီးေကာက္အသက္ကို ေရထဲမွ ရေအာင္ဆယ္ယူျပီး ကယ္တင္ေပးလိုက္ေလသည္။

    ထို.ေနာက္ သုခမိန္ သည္ ထိုသူရွိရာ သို.ေလ်ာက္သြားျပီး ပခုံးကို သပ္ ကာ ဆိုေလသည္။

    ( အို ခ်စ္သား ကင္းျမီးေကာက္ ၏ ဗီဇ သည္ ကိုက္ခဲ ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ ၏ ဗီဇသည္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးျခင္း ၊ဂရုဏာထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သို.ျဖစ္ေလရာ ကင္းျမီးေကာက္ ၏ ဗီဇ သည္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဗီဇ အေပၚလႊမ္းမိုး ေအာင္ အသင္မၾကိဳးစားပါေလႏွင္.။)

    (( လူအေပါင္းကို ဆက္ဆံရာ၀ယ္ မိမိ၏ ဗီဇျဖစ္ေသာ ေျဖာင္.မတ္မွန္ကန္ေသာ ဂရုဏာႏွလုံးသားျဖင္. သာဆက္ဆံပါေလ။ လူတို.ဆိုးသြမ္း ယုတ္မာမႈ ေၾကာင္.မိမိ နာက်င္ဆုံးရူံးရသည္.တိုင္ေအာင္ ဆိုးသြမ္းသူတို.၏ ဗီဇ မိမိအေပၚလႊမ္းမိုးျပီး မိမိကိုယ္ကိုမပ်က္ဆီးပါေစႏွင္.))

    قال الله تعالى

    {وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي

    بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ *

    က်မ္းေတာ္ျမတ္ ကုရ္အာန္

    အလိုသေဘာမွာ (35

    المسلم الحق مسلم ذو أخلاق حميدة وخصال طيبة صالحة ، وخاصة

    إذا تعامل مع الناس بجميع أنواعها من الاقارب و الاصحاب وحتى

    الاعداء و الجهلاء ،فالتعامل بين الناس فى الاسلام يحتاج لخلق العفو

    و التسامح و هو الخلق الذى ترتاح به القلوب و تزال به الضغائن

    و الحقود ) မြတ္စလင္မ္ ဟူသည္ သစၥာသမာဓိရွိသူ ကိုယ္က်င္.သီလ ျပည္.စုံသူပင္ျဖစ္သည္။

    လူအေပါင္းျဖင္. ဆက္ဆံရာ၀ယ္ ေဆြးမ်ဳိးသားခ်င္း မွ အစျပဳ၍ ပညာမဲ.သူ ၊ရန္သူပင္ ျဖစ္လင္.ကစား ခြင္.လြတ္တတ္ေသာ ႏွလုံးသာ ျဖင္.လွိက္လွဲရိုက်ဳိးစြာ ေပါင္းသင္းအပ္ရာ၏။

    ျမတ္တမန္ ၏ ရိုက်ဳိးမႈ၊မိမိကိုယ္ကို ထိခိုက္အနာက်င္ခံျပီး ေကာင္းေသာ အက်င္.သီလ ျဖင္.ရန္သူအေပၚ ကိုပင္ ဂရုဏာထား ခ်စ္ခင္မႈတို.ေၾကာင္. အစၥလာမ္ႏွင္.ျမတ္တမန္ အေပၚ အသည္းခိုက္မတတ္ နားက်ည္းမုန္းတီးခဲ.

    ေသာ ရန္သူေတာ္ၾကီး အဗူစြဖ္ယာန္း အစျပဳ၍ အလုံးစုံေသာ ရန္သူ တို.သည္ ၊အဆုံးတြင္ အစၥလာမ္အေပၚအသက္မကခ်စ္ျမတ္ႏုိးၾကေသာ ၊ႏွစ္ကိုယ္.တစ္စိတ္ ရင္ခ်င္းအပ္အေဆြခင္ပြန္း အစၥလာမ္ညီေနာင္၀င္ မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလည္း ကာ ႏွစ္ဘ၀ႏွစ္ငွာန ၏ေအာင္ျမင္သူမ်ားပင္ ျဖစ္လာၾကေပေတာ.သည္။

    ေရးသူ-ကတိုး

  • The Millionaire Mentality

    သန္းႂကြယ္သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ကံေကာင္းမႈ႕၊ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ႕ ဒါေတြ အားလံုးလုိပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ႕ ပိုၿပီးလိုပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါေတြအားလံုးထက္အေရးႀကီးတဲ႔ အရာတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ Millionaire Mentality လို႔ေခၚတဲ႔ သူေဌးစိတ္ဓာတ္ ပါပဲ။ မိမိစီးပြားေရး ရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္ေအာင္ လူတစ္ဦး ခ်င္းစီရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈ႕ေတြ၊ အရည္အေသြးေတြ အသိပညာေတြ အားလံုးကိုစုစည္း ႀကိဳးကိုင္ႏုိင္ေမာင္းႏွင္ ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ဆိုလိုပါတယ္။

    ကာလီဖိုးနီးယားက က်ေတာ္႔ရဲ႕ ေရနံလုပ္ကြက္ ေတြကို စီမံခန္႔ခြဲဖို႔ လူတစ္ေယာက္ကိုငွားဖူးပါတယ္။ သူ႕နာမည္ကို ေဂ်ာ႔မီလာ လို႔ပဲ ေခၚၾကပါစို႔။ သူက ရိုးသားတယ္၊ အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ေရနံလုပ္ငန္းကိုလည္း ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။ သူ႕ကိုက်ေတာ္ေပးတဲ႔လစာဟာလည္း သူတာ၀န္ယူရတဲ႔ အလုပ္နဲ႔ မွ်တပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေက်နပ္ပံုရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေရနံလုပ္ကြက္ေတြကိုသြားၿပီး ေရနံတြင္းေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြကို စစ္ေဆး တုိင္း က်ေတာ္ အားမရပါဘူး။ ေဂ်ာ႕မီလာ ရဲ႕ စီမံခန္႔ခြဲမႈ႕ဟာ ထင္သေလာက္အရာမေရာက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။ မလိုအပ္ ပဲ လူေတြ အမ်ားႀကီးခန္႕ထားတယ္။ ကုန္က်စားရိတ္ေတြ အရမ္းမ်ားေနတယ္။ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြ ေႏွာင္႔ေႏွးေနတယ္။ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြ က်ျပန္ေတာ႔လည္း ျမန္ျမန္လုပ္ၿပီး ေသခ်ာဂရုမစိုက္။ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းကိရိယာေတြ လိုေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက် မလိုအပ္ ပဲ ပံုေနတယ္။ ေဂ်ာ႕မီလာကိုယ္တိုင္လည္း လုပ္ကြက္ ထဲကို ေသခ်ာဆင္းၿပီး မေလ႔လာပဲ ရုံးခန္းမွာခ်ည္းပဲ အခ်ိန္ကုန္ေန တယ္လို႔ က်ေတာ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းဆို ဒါေတြအားလံုးဟာ သူ႕တာ၀န္ပါ။ ဒါေတြေၾကာင္႔ အလုပ္ဟာ စားရိတ္ေတြႀကီး၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကလည္း က်၊ အျမတ္လည္း လံုး၀အားရစရာမရွိျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႔မီလာ ကိုသေဘာက် တယ္။ ေနာက္ၿပီးသူ႕မွာ ဒီအလုပ္အတြက္ လုိအပ္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ အားလံုးျပည္႕စံုတယ္လို႔က်ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ တေန႕မွာေတာ႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႕မီလာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ပဲ သူ႕ကိုေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

    “ငါ ဒီဆိုဒ္ထဲမွာ တစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ယူလိုက္တာနဲ႔ ဘာေတြလုိေနတယ္၊ ဘယ္လို ျပဳျပင္ရမယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္။ အပြင္႔လင္းဆံုးေျပာရရင္ မင္းဘာလို႔ ဒါေတြ မျမင္တာလည္းဆိုတာ ငါနားမလည္ဘူး။ ” က်ေတာ္က သူ႕ကိုေျပာျပသည္။

    “ဟုတ္မွာေပါ႔။ ခင္ဗ်ားက ဒါေတြ အကုန္လံုးပိုင္တယ္ေလ။ ဒီကရတဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ေတြအကုန္လံုးလဲ ခင္ဗ်ားပဲရမွာေလ။ ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားမ်က္စိက ဘာေတြလိုတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ပိုျမင္တာေပါ႔။” သူကလည္း က်ေတာ္႔ကို ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းပဲ သူ႕အျမင္ကိုျပန္ေျပာပါတယ္။
    အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သူေျပာတာကို က်ေတာ္ အရင္က မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ဒါနဲ႔က်ေတာ္လည္း ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ စဥ္းစားၿပီးေတာ႔ စမ္းသပ္မႈ႕တစ္ခုလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္ ေဂ်ာ႕မီလာ နဲ႔ က်ေတာ္စကားေျပာပါ တယ္။

    “ဒီမွာ ၾကည္႕စမ္း ေဂ်ာ႔…. ဒီဆိုဒ္ ကို မင္းကုိ ငါလႊဲေပးလိုက္မယ္။ မင္းကို ပံုမွန္လစာမေပးေတာ႔ဘူး။ ဒီ ဆိုဒ္ က ရတဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္ကို ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ အခ်ိဳးက် ခြဲေပးမယ္။ ဘယ္လိုလဲ။ မင္းလက္ခံမလား။”

    က်ေတာ္႔ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို သူေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံလိုက္ပါတယ္။
    ေျပာင္းလဲမႈ႕ ကေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပါပဲ။ ဒီဆိုဒ္က ရတဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္ဟာ သူနဲ႔ ဆိုင္တယ္ဆိုတာလည္း သိေရာ၊ ေဂ်ာ႔ ဟာ သူ႕ရဲ႕ အစြမ္းကို အကုန္ထုတ္သံုးေတာ႔တာပါပဲ။ ကုန္က်စားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်တယ္။ ထုတ္လုပ္မႈ႕ေတြတိုး တက္ေအာင္လုပ္တယ္။ အရင္က သူမျမင္ခဲ႔တဲ႔ လုပ္ပံုကုိင္ပံုအမွားေတြကို ခ်က္ခ်င္းျပင္ပါတယ္။ မလိုအပ္တဲ႔ အလုပ္သမားေတြကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းေလွ်ာ႔ပစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက တပတ္ကို သံုးရက္ေလာက္ ရုံးခန္းမွာပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတဲ႔ ေဂ်ာ႔ဟာ အခုေတာ႔ ဆိုဒ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ ရုံးခန္းကို တစ္လ ေလးေခါက္ေလာက္ပဲ လာပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ႏွစ္လ ေလာက္ေနေတာ႔ က်ေတာ္ ေဂ်ာ႕မီလာ ရဲ႕ လုပ္ကြက္ကို ထပ္ၿပီး စစ္ေဆးခဲ႔ပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ႔ ဘာအမွား အယြင္းမွ မရွိပါဘူး။ က်ေတာ္ကိုယ္တုိင္ သူ႔ေနရာ၀င္ၿပီးလုပ္ရင္ေတာ႔ သူ႕ေလာက္ အေပါက္အလမ္း တည္႕ေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ အျမတ္ဟာလည္း  ေျပာစရာမလုိေအာင္ကို  ေတာက္ေလွ်ာက္တိုးတက္လာခဲ႔ပါတယ္။

    စီးပြားေရး႐ူ႕ေဒါင္႔က ၾကည္႕ရင္ လူေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ပထမတစ္မ်ိဳးက ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးသမားေတြပါ။ သူတို႔ ဟာ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ လခစား မလုပ္လိုပဲ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရး လုပ္ခ်င္သူေတြပါ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ နဲ႔ကိုယ္႔ ဘ၀ရဲ႕ အာမခံခ်က္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားခ်င္သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္စြန္႕စားလုပ္ကိုင္မယ္။ ျဖစ္လာမည္႕ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း ကိုယ္႔ဟာကို တာ၀န္ယူရဲတဲ႔သူေတြပါ။

    ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရးေတာ႔ မလုပ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အျမတ္ခြဲေ၀မႈ႕ ပံုစံနဲ႔ သူမ်ားဆီမွာအလုပ္လုပ္တဲ႔ပံုစံမ်ိဳးပါ။ ဒီအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ေကာ္မရွင္နဲ႔ လုပ္တဲ႔အေရာင္း ကိုယ္စားလွယ္ကေန စီးပြားေရးေလာက ရဲ႕ ထိပ္တန္း မန္ေနဂ်ာေတြ၊ စီအီးအိုေတြ အထိပါပါတယ္။ ေဂ်ာ႔မီလာဟာ ဒီ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားထဲမွာပါပါတယ္။

    တတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ႔ ၀န္ထမ္းပဲ လုပ္ခ်င္သူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ ပံုမွန္လစာလိုခ်င္တယ္။ အလုပ္အာမခံခ်က္လိုခ်င္တယ္။ သူတို႔ကိုခိုင္းတဲ႔ အလုပ္ကိုလည္းေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လုပ္မယ္။ ဒီအုပ္စုမွာပါတဲ႔သူေတြဟာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ႔၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ႔ ၀န္ထမ္းေကာင္းေတြပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔မွာ စြန္႔စားလုပ္ကိုင္ခ်င္စိတ္၊ ဦးေဆာင္ခ်င္စိတ္ မရွိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ပထမအုပ္စုနဲ႔ ဒုတိယအုပ္စုက လူေတြလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္လည္းနည္းပါးၾကပါတယ္။

    စတုထၱတစ္မ်ိဳးကလည္း ၀န္ထမ္းေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္အေပၚမွာထားတဲ႔ စိတ္ထားဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုရင္ စာတိုက္ကစာေရးေတြ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာန အေပၚမွာ ထားတဲ႔သေဘာထားမ်ိဳးနဲ႔တူပါတယ္။ စာတိုက္စာေရး ေတြကိုေစာ္ကားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ စာတိုက္စားေရးေတြဟာ သူတို႔ အလုပ္ရွင္ ျမတ္သလား ႐ူံးသလားဆိုတာ သိတဲ႔သူ၊ ျမတ္ေစလိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားအလုပ္လုပ္သူ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္။ စာတိုက္ဌာနရဲ႕ အ႐ူံးဟာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကိစၥပါ။ ဒီအ႐ံူးေတြကို ျပည္ေထာင္စု အစိုးရက က်ခံေပးပါတယ္။ က်ေတာ္႔ အထင္ေတာ႔ စာတုိက္စာေရး ဆယ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ ေတာင္ စာတိုက္ဌာန ႐ူုံးသလား၊ ျမတ္သလားဆိုတာ ဂရုစိုက္သူမရွိဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။
    ဒီလိုစိတ္ထားမ်ိဳးရွိသူေတြကို အလုပ္ခန္႔တာဟာ စာတုိက္ဌာန အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ္႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ မွာေတာ႔ ဒီလိုစိတ္ထားရွိတဲ႔သူကို အလုပ္ခန္႔မိတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဟာ ကုိယ္႔ေသတြင္းကိုယ္တူးတာပါပဲ။

    ဒါေပမယ္႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ စာတိုက္စာေရးစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးရွိတဲ႔ သူေတြ ရာထူးႀကီးႀကီးယူထားတာကို အမ်ားႀကီးေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ဟာ လစာပံုမွန္ရေနသ၍ သူတို႔ကို အလုပ္ခန္႔ထားတဲ႔ ကုမၸဏီ ျမတ္သလား၊ ႐ူံးသလားဆိုတာကို သိတ္ၿပီး ဂရုမစိုက္ၾကပါဘူး။ က်ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို အမ်ားႀကီးႀကံဳဘူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ နာမည္ႀကီး စီးပြားေရးေက်ာင္းေတြက ဘြဲ႕ယူထားတဲ႔သူေတြေတာင္ပါပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ Balance Sheet ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမၾကည္႕တတ္ပါဘူး။ အျမတ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကိုေတာင္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းမျပႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးက်ယ္တဲ႔ ဘြဲ႕ေတြကို ရထားပါေစ။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဟာ စာတုိက္ စာေရးထက္ မပိုပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ကိုယ္႔အက်ိဳးအတြက္ ၾကည္႕တတ္တာကလြဲရင္ သူလုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ အေပၚမွာ တာ၀န္ယူလိုစိတ္မရွိၾကပါဘူး။ သူတို႔ဟာ အျပင္ပန္းအားျဖင္႔ေတာ႔ ရာထူးႀကီးႀကီးအတြက္ ထိုက္တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ရွိသလိုလိုထင္ရပါတယ္။ တကယ္တမ္းက် သူတို႔ရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္ အေတြ႕အႀကံဳဟာ တစ္ႏွစ္အေတြ႕အႀကံဳကိုပဲ ဆယ္ခါ ထပ္တလဲလဲ ရွိေနသလိုပါပဲ။ ဆယ္ႏွစ္အေတြ႕အႀကံဳရွိတယ္ဆိုတဲ႔ စကားနဲ႔တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္း၊ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိၾကပါဘူး။ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ စာတုိက္စာေရးစိတ္ဓာတ္ နဲ႔လူေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ေပမယ္႔ ဘာလို႔ မေအာင္ျမင္တာပါလိမ္႔၊ ဘာလို႔ မႀကီးပြားတာပါလိမ္႔လို႔ ေမးတတ္ၾကပါတယ္။
    ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင္႔ပါပဲ။

    ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ Millionaire Mentality လို႔ေခၚတဲ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ ဆုိတာ တကယ္ရွိပါတယ္။ ဒီစိတ္ဓာတ္ရွိသူဟာ ကိုယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္သူျဖစ္ေစ၊ ၀န္ထမ္း ျဖစ္ေစ ေအာင္ျမင္မႈ႕လမ္းေၾကာင္းမွာ သူမ်ားထက္ ေရွ႕ကေရာက္ ႏုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္အားျဖင္႔ ဆိုရင္ေတာ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ရွိသူဟာ ကုန္က်စားရိတ္ကို တတ္ႏုိင္သမွ်ေလွ်ာ႕ခ်၊ အျမတ္ရရွိဖို႔အတြက္ ေရွ႕ရူ႕ၿပီး လုပ္ကိုင္ႏုိင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းမ်ိဳးရွိသူပါ။ ဒီလို သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးဟာ က်ေတာ္ အေပၚမွာေျပာခဲ႔တဲ႔ လူေလးမ်ိဳးထဲက ပထမတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဒုတိယ တစ္မ်ိဳးမွာ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ တတိယ အုပ္စုမွာ ဒီစိတ္ဓာတ္မ်ိဳး သိတ္မေတြ႕ရတတ္ပါဘူး။ ဒီအုပ္စုက လူေတြဟာ အလယ္အလတ္တန္းစားဘ၀ ေလာက္ နဲ႔တင္ေက်နပ္ တတ္ၾကတဲ႔သူေတြပါ။ စတုထၱအုပ္စုမွာေတာ႔ က်ေတာ္ေျပာတဲ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး လံုး၀ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒီလူမ်ိဳးေတြဟာ နည္းနည္းလုပ္ၿပီးမ်ားမ်ားျပန္လုိခ်င္သူေတြပါ။ သူတို႔ဟာ အလုပ္ခန္႔တဲ႔ကုမၸဏီ ကို တိုးတက္ေအာင္၊ ႀကီးပြားေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းရမယ္႔ အရာလို႔မျမင္ပဲ သူတို႔လုိတာကိုေပးတဲ႔ ပေဒသာပင္ အျဖစ္ျမင္ခ်င္ၾကပါတယ္။

    က်ေတာ္အရင္တုန္းက ေတြးဘူးပါတယ္။ သူတို႔ေတြ မေအာင္ျမင္ရတာဟာ ငါ႔ေလာက္ ကံမေကာင္းၾကလို႔၊ ငါ ပညာေတြ သင္ခဲ႔ရသလို သူတို႔ မသင္ခဲ႔ၾကရလို႔၊ ငါ႔ေလာက္ စီးပြားေရးအေတြ႕အႀကံဳေတြ မရွိလို႔ လို႔ ေဖးေဖးမမ ေတြးဘူးပါတယ္။
    ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္ တျဖည္းျဖည္း နဲ႔သိလာတာက ခုနက စီးပြားေရးအေတြ႕အႀကံဳမရွိပါဘူး၊ ကံမေကာင္းပါဘူး ဆိုတဲ႔သူေတြဟာ သူတို႔အက်ိဳးအတြက္ဆိုပါက အေတာ္ဆံုး စီးပြားေရးသမားေတြထက္ေတာင္ တြက္တက္ခ်က္တတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ က်ေတာ္တစ္ခါ တုန္းက ကုမၸဏီတစ္ခုကို ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီကုမၸဏီဟာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္တဲ႔ အေျခအေနေတြ ၊ အခြင္႔အလမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါလ်က္နဲ႔ မေအာင္မျမင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ က်ေတာ္ အေျဖရွာၾကည္႕ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး ျပသနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကိုသိလိုက္ရပါတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ရွိသူ မန္ေနဂ်ာ သံုးေယာက္ဟာ စာတုိက္စားေရး ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုး။ သူတို႔ဟာ မလိုတဲ႔အသံုးစားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ရမယ္၊ အျမတ္ရရွိဖို႔ ေရွ႕ ႐ူ႕အလုပ္လုပ္ရမယ္ ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး။

    သူတို႔ရဲ႕ တစ္လ လစာဟာ ေထာင္ဂဏန္းရွိပါတယ္။ လကုန္ခါနီးေတာ႔ သူတုိ႔ လစာထဲက ငါးေဒၚလာ ႏုတ္ထားဖို႔ စာရင္းဌာန ကို က်ေတာ္ၫြန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔ဘက္က ေမးလာရင္ က်ေတာ္႔ဆီကို တုိက္ရုိက္လႊတ္လိုက္ ဖို႔လည္း ထပ္ၿပီး ၫြန္ၾကားထားလိုက္ပါတယ္။ က်ေတာ္ထင္ထားသလိုပါပဲ လစာခ်က္ ရၿပီး တစ္နာရီအတြင္းမွာ မန္ေနဂ်ာႀကီးသံုးေယာက္က်ေတာ္ဆီေရာက္လာပါတယ္။

    “ကုမၸဏီ စာရင္းအင္းေတြကို ငါ အကုန္ၾကည္႕ၿပီးၿပီ။ ဒီထဲမွာ မလိုအပ္တဲ႔ အသံုးစားရိတ္ေတြ အမ်ားႀကီးတက္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ မႏွစ္တုန္းက ေဒၚလာေသာင္းဂဏန္းေလာက္ နစ္နာခဲ႔တယ္။ မင္းတို႔ ဒါေတြကို ဂရုမစိုက္ခဲ႔ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ဒီလို အသံုးစားရိတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ဘာလို႔တက္ေနတာလဲဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကို ရွာလည္းမရွာဘူး။ ျပင္လည္း မျပင္ဘူး။ အခု မင္းတုိ႔ လစာ ငါးေဒၚလာေလွ်ာ႔ေနတာက်ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း သိၿပီး complain လုပ္တယ္။” က်ေတာ္လည္းသူတို႔ကို ဆံုးမရပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ က်ေတာ္႔စကားကို နားေထာင္ၿပီး ျပင္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ တျခားမွာအလုပ္ရွာဖို႔ ထြက္သြားပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုဟာ အျမတ္မရပဲ ဆက္လက္ရပ္တည္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ေျပာစရာကိုမလိုပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး စီးပြားေရးတစ္ခုမွာ ပိုင္ရွင္ေရာ အလုပ္သမားေတြေရာဟာ ထုတ္လုပ္မႈ႕တိုးတက္ဖို႔၊ အသံုးစားရိတ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလွ်ာ႔ခ်ႏုိင္ဖို႔၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕အရည္အေသြး တုိးတက္ဖို႔ ဒါေတြကို သတိရွိရွိနဲ႔ အၿမဲႀကိဳးစားေနရမွာပါ။ ဒါမွလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဟာ တုိးတက္လာမွာပါ။ ဒါေတြဟာ စီးပြားေရး ပညာရဲ႕ အေျခခံအက်ဆံုး အပိုင္းေတြပါ။ ဒီသေဘာတရားကို တခ်ိဳ႕ စီးပြားေရးသမားေတြသိတ္နားမလည္ ၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆိုလံုး၀ ကိုနားမလည္တာပါ။

    စီးပြားေရးေလာကမွာ အားလံုးသိတဲ႔ သေဘာတရားတစ္ခု အေၾကာင္းကိုလည္းေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ တခါတုန္းက လူငယ္မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဌာန အသံုးစားရိတ္ခြင္႔ျပဳမႈ႕ကို ေဒၚလာ ၂၀,၀၀၀ ေလ်ာ႔ခ်လိုက္တဲ႔အေၾကာင္း က်ေတာ႔ ကို မေက်မနပ္ ေျပာျပပါတယ္။
    “အဲလို ေလွ်ာ႔ခ်လိုက္တဲ႔အတြက္ မင္း ဌာနရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ ဒါမွမဟုတ္ ထုတ္လုပ္မႈ႕ က်သြားလို႔လား။” က်ေတာ္သူ႔ကို ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။
    သူက ခဏစဥ္းစားၿပီး “အဲလိုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။”
    “ဒါျဖင္႔ ဘယ္ႏွယ္႔ေၾကာင္႔ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာတုန္း။”
    “ဒါေပမယ္႔ က်ေတာ္တို႔ သံုးစရာတစ္ခုခုေတြ႕လာမွာေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ဆို အႀကီးႀကီးစဥ္းစားၿပီး ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားသံုးရမယ္မို႔လား။” သူကလည္း သူ႔သေဘာထားကိုျပန္ေျပာပါတယ္။
    ဒီေကာင္ေလးဟာ က်ေတာ္႔ ၀န္ထမ္း မဟုတ္တာေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေအာက္ေမ႔မိပါတယ္။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ အဲေနရာမွာတင္ သူ႔ကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္မွာ။

    “ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ႀကီးႀကီးစဥ္းစားၿပီး မ်ားမ်ားသံုးရမယ္” ဆိုတဲ႔သေဘာတရားကို က်ေတာ္စီးပြားေရးေလာက ထဲစ၀င္လာကတည္းက ၾကားဘူးပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားေလာက္ နားလည္မႈ႕လြဲမွားခံရတဲ႔ သေဘာထား စီးပြားေရးေလာက မွာ မရွိဘူးထင္ပါတယ္။ စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ စဥ္းစားဥာဏ္ရွိရမယ္။ မ်က္စိတစ္ဆံုးကို ႀကိဳတင္ေတြးေတာႏုိင္ရမယ္ဆိုတာ က်ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေငြေၾကးကိုလည္း လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ သံုးစြဲရမယ္၊ လိုအပ္ရင္ ဆံုး႐ူံးႏုိင္ေခ် ရွိတဲ႔ေနရာမွာေတာင္ ရင္းႏွီးရမယ္ဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမမယ္႔ သံုးတဲ႔ေနရာမွာ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ရမယ္။ ဆံုးရူံးႏုိင္ေခ် ရွိတဲ႔ေနရာမွာလည္း ဆံုးရူံးႏုိင္ေခ် ကို ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီး ျပန္ရမွာနဲ႔ တန္တဲ႔ ေနရာေတြမွာပဲ ရင္းႏွီးရမွာပါ။ ဆင္ကန္းေတာတိုး သလိုလုပ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။

    က်ေတာ္႔ ကိုယ္ပိုင္အျမင္အရေတာ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ရွိသူတစ္ေယာက္ဟာ ႀကီးႀကီးမားမားေတြကိုစဥ္းစားဖို႔ထက္ အေသးစိတ္ကိစၥေတြကို သတိထားဖို႔ ပိုၿပီးလိုတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ မလိုအပ္ေတြအသံုးစားရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔အတြက္ အေသးစိတ္ကိစၥေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ႔လာသင္႔ပါတယ္။ က်ေတာ္ ဒီသေဘာ ကိုေျပာတဲ႔အခါ တစ္ေယာက္က စီးပြားေရးမွာေအာင္ျမင္ဖို႔ ကပ္စီးနည္း ရမွာလားလို႔ ေမးဘူးပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာ ကပ္စီးနည္း တယ္လို႔ ထင္ရတဲ႔ကိစၥေလး ေတြဟာ တျခားတေနရာမွာ ႀကီးမားတဲ႔ကုန္က်စားရိတ္ေတြကို သက္သာေစႏုိင္တယ္လို႔ က်ေတာ္သူ႔ကို ေသခ်ာရွင္းျပရပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက အေမရိကန္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးတစ္ခု ဟာ သူ႔ရုံးခန္းအမႈိက္ပံုးထဲက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို ေလ႔လာ ပါတယ္။ ဒီထဲက အသံုး၀င္မည္႔ ပစၥည္းအေသးအမႊားေလးေတြကို ေရြးၿပီး တန္ဖို႔းျဖတ္ပါတယ္။ ဥပမာ- စကၠဴၫွပ္တဲ႔ကလစ္တုိ႔၊ သားေရကြင္းတုိ႔၊ ခဲတံတို႔ေပါ႔။ ဒါေတြအာလံုး ေပါင္းလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၃၀,၀၀၀ ေလာက္ဟာ အမႈိက္ပံုးထဲေရာက္ေနတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ထရပ္ကား ကုမၸဏီတစ္ခု မွာလဲ အဲသလိုပါပဲ။ ကားသမားေတြဟာ ကားကို ဓာတ္ဆီျဖည္႕တဲ႔အခါ ပိုက္ထဲမွာ က်န္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚက် ကုန္တဲ႔ ဓာတ္ဆီဟာ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၅,၀၀၀ ေလာက္ ရွိပါသတဲ႔။

    က်ေတာ္ပိုင္တဲ႔ကုမၸဏီတစ္ခုက အငယ္တန္းမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ဟာ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကို ေသခ်ာေလ႔လာၿပီး ပစၥည္းတစ္ခုကို ဆင္႔တ၀က္ ထုတ္လုပ္မႈ႕ကုန္က်စားရိတ္သက္သာေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီဆင္႔တစ္၀က္ ဟာ တစ္ႏွစ္လံုးေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ ေဒၚလာ ၂၅,၀၀၀ ရွိပါတယ္။ ဒီပမာဏဟာ သူ႔လစာ ထက္မ်ားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္က်ေတာ႔လည္း အဲဒီ မန္ေနဂ်ာပဲ သူ႔ဌာနမွာ ကုန္က်စားရိတ္ ၂၀ ရာႏႈန္းေလ်ာ႔ခ်ၿပီး၊ ထုတ္လုပ္မႈ႕ ၁၂ ရာႏႈန္းတက္လာ ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီေကာင္ေလးမွာ က်ေတာ္ေျပာတဲ႔ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္အျပည္႕အ၀ ရွိပါတယ္။ က်ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာရဲ ပါတယ္။ ဒီေကာင္ေလး ဟာ အငယ္တန္း မန္ေနဂ်ာအျဖစ္နဲ႔ပဲမေနဘူးဆိုတာ။ မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူ ကိုယ္တိုင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္မွာပါ။

    အခုလို ၿပိဳင္ဆိုမႈ႕ေတြ အရမ္းမ်ားေနတဲ႔ ေခတ္မွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတိုင္းဟာ ကုန္က်စားရိတ္ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔နဲ႔ ထုတ္လုပ္မႈ႕တိုးတက္ဖို႔ကို အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားေနၾကရတာပါ။ ဒီလိုေခတ္ႀကီးမွာ ကုမၸဏီတစ္ခု ရဲ႕ အနိမ္႔ဆံုး၀န္ထမ္းေနရာမွာ ေတာင္ စာတုိက္စာေရးလုိ လူစားမ်ိဳးေတြ အတြက္ ေနရာမရွိပါဘူး။ အဲသလိုပဲ Millionaire Mentality ရွိတဲ႔ မန္ေနဂ်ာေတြ ၀န္ထမ္းေတြ အလြန္လုိအပ္ပါတယ္။

    က်ေတာ္ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာပါရေစ။ သူႂကြယ္စိတ္ဓာတ္ရွိတယ္ဆိုတာ ကပ္စီးနည္းတာ၊ တြန္႔တိုတာကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ မိမိပိုင္တဲ႔ ဒါမွမဟုတ္လဲ မိမိ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ကုမၸဏီရဲ႕ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး မလိုအပ္တဲ႔ကုန္က်စား ရိတ္ေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔၊ အျမတ္ရရွိဖို႔အတြက္ ေရွ႕႐ူ႕လုပ္ကိုင္ဖုိ႔ပါ။ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆိုရင္ မိမိကို ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ ပိုင္ရွင္ေတြဟာ ကုိယ္႔ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ လႊဲအပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ႕နဲ႔တန္ေအာင္ ကိုယ္က ႀကိဳးစားဖို႔လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု ဆက္လက္ရပ္တည္ေနဖို႔ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပဲ အခြင္႔အေရးရတုိင္း ဘယ္လို တိုးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္မယ္ဆိုတာကိုပါ ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားဖို႔လုိပါတယ္။ ။

    ***********************************************************************

    ေရနံသူေဌးႀကီး J. Paul Getty ၏ How to be rich စာအုပ္မွ The Millionaire Mentality ကို က်ေတာ္နားလည္သလို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ Getty ဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကမၻာေပၚမွာ အခ်မ္းသာဆံုးလူ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ Getty Interest ကုမၸဏီဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွာ ေရနံစ တူး တဲ႔ ကုမၸဏီေတြထဲမွာ တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴအတန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ အႏုပညာပစၥည္း စုေဆာင္းရတာကိုလည္း ၀ါသနာပါၿပီး သူစုေဆာင္းခဲ႔တဲ႔ အႏုပညာပစၥည္းေတြကို အခုအခါမွာ Getty Museum မွာ ျပသထားပါတယ္။ Getty ေျပာတဲ႔ Millionaire Mentality စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးရွိဖို႔ က်ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အရာရာကို ေပါ႔ေပါ႔ေန၊ ေပါ႔ေပါ႔စား၊ ဟိုေယာင္ေယာင္၊ဒီေယာင္ေယာင္ ေတာင္မေရာက္ေျမာက္မေရာက္ျဖစ္ေနမဲ႔အစား အလုပ္တစ္ခုခုကို Millionaire Mentality စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ၾကဖို႔လိုမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    လူမင္းဟန္