ဒီဇင္ဘာ ၃ ၊ ၂၀၁၅
M-Media (အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္)
ႏွစ္တစ္ႏွစ္ သစ္ခဲ့ၿပီပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ေတြ မသစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဘ၀ေတြ မသစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေခတ္လည္း မသစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ပန္းတိုင္လား။ ဟင့္အင္း မေျပာင္းလဲဘူး။ အရင္ပန္းတိုင္ေတာင္ ေရာက္မွ မေရာက္ေသးဘဲကိုး။ ဘယ္မွာလာ ပန္းတိုင္အသစ္ေရွ႕႐ႈႏိုင္ပါဦးမလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ မသိုးမသံ့ စိတ္အေဟာင္းေတြနဲ႔ ဘ၀ေဟာင္း၊ ေခတ္ေဟာင္းထဲမွာ ပန္းတိုင္အေဟာင္းဆီ လမ္းေဟာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ျမဲေလွ်ာက္ေနရဆဲပါ။
ကမၻာက ေနကို ပတ္တယ္။ ေန႔နဲ႔ည ျဖစ္တည္လာခဲ့။ ေန႔နဲ႔ညေပါင္းရင္ တစ္ရက္တဲ့။ ၃၆၅ ရက္ကို တစ္ႏွစ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။ တစ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ႏွစ္သစ္ေျပာင္းသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႕ဘာသာသူလည္ေနရင္းက လူေတြကို အလုပ္႐ႈပ္ေစဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာတယ္။ ေမြးေန႔ေတြ၊ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ၊ သက္တမ္းေတြ ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ လံုးေထြးရစ္ပတ္လို႔။ ဟုတ္တယ္။ လူေတြကို အလုပ္႐ႈပ္ရေအာင္လို႔ ကမၻာ ကေနကို ပတ္ေနေလရဲ႕။
ေနကို ကမၻာက တစ္ပတ္ပတ္တယ္။ ပတ္လိုက္တိုင္း လူေတြ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးကုန္ရဲ႕။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ေတာ့မယ္။ လြတ္လပ္ေရးက ၆၇ ႏွစ္ရွိျပီတဲ့။ လက္ရွိျမန္မာအစိုးရလည္း သက္တမ္းေစ့ေတာ့မယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မီးစာကုန္ ေရခမ္း လုၿပီလား။ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း ရပါဦးမယ္။
ေနကို ကမၻာက တစ္ပတ္ပတ္တယ္။ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ကို တစ္လွည့္စီ အကြက္ေဖာ္ခဲ့ေလရဲ႕။ မစားဘဲ စြန္႔ခဲ့ၾကသူေတြနဲ႔ မစြန္႔ဘဲစားခဲ့ၾကသူေတြကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္ဟာ အေမွာင္ဘက္အျခမ္းမွာ ကာလၾကာရွည္ခဲ့သလား။ ဒါမွမဟုတ္ အေမွာင္ႀကိမ္ႏႈန္းမ်ားခဲ့တာလား။
ေနကို ကမၻာက အႀကိမ္ႀကိမ္ပတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ၁၉၄၈ မွာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရတယ္။ လြတ္လပ္ေရး မရခင္ ၁၉၄၇ မွာ လြတ္လပ္ေရး ပိသုကာႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက က်ဆံုးႏွင့္ေလၿပီ။ လြတ္လပ္ေရး သစ္ပင္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္စုိက္ခဲ့တယ္။ အသီးအပြင့္ကိုေတာ့ မစားခဲ့ရရွာဘူး။ အသက္က ၃၃ႏွစ္။ ငယ္ရြယ္ပ်ိဳမ်စ္တုန္း ဆံုးရွာတယ္။ သက္တမ္းတိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အခု ရာျပည့္ေမြးေန႕ပြဲေတြ ဘာေတြျဖစ္လို႔။ မစားဘဲ စြန္႔ခဲ့ျခင္းဟာ သက္တမ္းရွည္ျခင္းအက်ိဳးကို ရေစတတ္သလားပဲ။ ဒီပံုအတိုင္းဆို အႏွစ္ တစ္ေထာင္ျပည့္ ေမြးေန႔ပြဲလည္း ရွိလာဦးမွာ ေသခ်ာတယ္။ လူထုရင္ထဲမွာ သူဆက္လက္ ရွင္သန္ေနဆဲကိုး။
ျမန္မာအစိုးရကေတာ့ ၂၀၁၅ ဆိုတဲ့ ပန္းပဲဖိုမွာ နန္းဆြဲၿပီး သက္တမ္းရွည္ေအာင္ မီးကင္ တူႏွက္ဦး မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေရွး လူတို႔ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ကြဲနာကလည္း အခုထိ အကုရခက္ေနတုန္း။ လက္ပံေတာင္းေတာင္လို စီမံကိန္းေတြ၊ သိမ္းဆည္းခံလယ္ယာေျမေတြနဲ႔ အဲဒီရင္ကြဲနာက တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနေလရဲ႕။ လယ္ေျမ၊ အိမ္ဂရံေတြကို ေပါင္ႏွံဖဲ႐ိုက္ပစ္ခဲ့တဲ့ ပေထြးဆိုးရဲ႕ အေၾကြးေမြကို ဆက္ခံေနရတဲ့ သားသမီးေတြလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြအျဖစ္က ရင္နင့္စရာပါ။ ရွယ္ယာပါခဲ့တဲ့ ငေတ အကိုႀကီးတို႔ကေတာ့ သူတို႔ဘာမွမသိခဲ့သလို မွင္ေသေသမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေဘာင္းဘီကိုအျမန္ခၽြတ္၊ တိုက္ပံုနဲ႔ ပုဆိုးစြပ္ၿပီး ႐ုပ္ေျပာင္း႐ုပ္လႊဲ ႏွစ္ကိုယ္ခြဲစ႐ိုက္နဲ႔ မွင္ေသေသ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့ၾကျပန္တယ္။ ဒီႏွစ္ အကယ္ဒမီဆုကို သူတို႔ဆြတ္ခူးအံ့ဆဲဆဲမွာပဲ အက်င့္ေဟာင္းေတြ ဘြားကနဲေပၚၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ခြဲေပမဲ့ တစ္ကိုယ္တည္းစ႐ိုက္ေပၚသြားတာေၾကာင့္ အကယ္ဒမီဆုနဲ႔ ကပ္လြဲသြားၾကပံုရပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ေၾကာင့္ရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ရင္ကြဲနာကို ေဆးၿမီးတိုနဲ႔ႀကိတ္ ကုဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ ေဒါက္တာ ရမ္းကု ေတြျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အပ္နဲ႔ ထြင္းရမယ့္ဟာက ေပါက္ဆိန္နဲ႔ထြင္းရမယ့္ အေျခအေနကို ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးႀကီး လွပါေပတယ္။
၂၀၁၄ ဟာ အာဏာရွင္ေခတ္ကို အလြမ္းေျပ အလည္ေရာက္ရသလိုမ်ိဳး ခါးသက္သက္ အရသာကို ျမည္းစမ္းခြင့္ ျပန္ရတဲ့ကာလလို႔သာ ခ်ီးမႊမ္းေထာပနာ ျပဳထိုက္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူလည္း လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၄ ဟာ သူ႔အမႈိက္ေတြကို သူသယ္မသြားခဲ့ပါဘူး။
ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးက ၆၇ ႏွစ္ရွိၿပီလို႔ ေရွ႕မွာ ဆိုခဲ့မိပါတယ္။ အဖိုးအဖြားေတြရဲ႕ တီးတိုး အမွာစကားအရေတာ့ လြတ္လပ္ေရးဟာ ၁၄ ႏွစ္သားမွာပဲ ဆံုးပါး သြားရွာပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ သူစိုက္တဲ့အပင္ ေသသြားရင္ ေနာက္တစ္ပင္ထပ္ စိုက္ႏိုင္ဖို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ အေမြေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ အေမြပါ။ သူက ဒီမိုကေရစီ သစ္ပင္ကို ပ်ိဳးခဲ့သူပါ။ လြတ္လပ္ေရး ပိသုကာနည္းတူ ဒီမိုကေရစီပိသုကာ ချမာလည္း မစားဘဲစြန္႔မယ့္ မ်ိဳးဆက္ေပပဲလား။ ၀မ္းနည္းစရာပါ။ ဒီမိုကေရစီ သက္တမ္းကေရာ ဘယ္ေလာက္လဲ။ ၅ႏွစ္လား။ ၁၀ ႏွစ္လား။ စကို မစေသးတာလား။ ဘာမွ ေရေရရာရာ မရွိလွ။
ဂႏၵီဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ႕ သေကၤတပါ။ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ပါ။ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး လ မကူးခင္မွာပဲ သူ႕ကို ဟိႏၵဴအမ်ိဳးသားေရး အစြန္းေရာက္၀ါဒီ စစ္ေသြးၾကြ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ နာသူရမ္ေဂါ့ေဆးက အဆံုးစီရင္ လိုက္ပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ျမန္မာတို႔ရဲ႕လူထုေခါင္းေဆာင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ပါ။ ဂႏၵီထက္အရင္ တစ္ႏွစ္ေစာျပီး သူ႕ကို မ်ိဳးခ်စ္ ပါတီေခါင္းေဆာင္ ဂဠဳန္ဦးေစာက အသက္နဲ႔ခႏၶာ အိုးစားကြဲေစခဲ့ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားေရး အစြန္းေရာက္၀ါဒနဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္ဆိုသူေတြဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ေတြအတြက္ နိမိတ္ဆိုး တစ္ရပ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ တိုက္ဆိုင္မႈလား။ သီအိုရီ တစ္ခုလား။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္ပါ။ အခု သူ႔ကို အမ်ိဳးသားေရး အစြန္းေရာက္၀ါဒီေတြ၊ မ်ိဳးခ်စ္ဆိုသူေတြက ပစ္မွတ္ထား တိုက္ခိုက္ေနပါၿပီ။ တိမ္ေတြညိဳေနၿပီလား။ ေတာင္စြယ္မွာ ေနကြယ္လုၿပီလား။ ၂၀၁၄ ကေတာ့ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းသြားခဲ့ပါၿပီ။ ၂၀၁၅ ဟာ အနက္ေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ၿပီး ေရာက္ရွိလာေလရဲ႕။ သတိဆိုတာ ပိုတယ္မရွိ။
တစ္ခုသာ ဆိုစရာ ရွိပါတယ္။ အိုးမဲသုတ္ေပးခံရတဲ့ အိမ္ၾကက္ေတြ အခြပ္ရပ္ျပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မွတ္မိၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူရဲ႕ရင္ကြဲနာေတြ အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒါက္တာရမ္းကုေတြနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္းကိုလည္း သိဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒီေဒါက္တာရမ္းကုေတြကို ေျပာင္းပစ္ၾကမလား။ သခၤ်ဳိင္းေတြကိုပဲ ေနရာခ်ဲ႕ၾကမလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ေရြးခ်ယ္ ရပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ဘက္အျခမ္းက ေမွာင္ႀကီးမည္းႀကီးမို႔ မျမင္ရ။ အေမွာင္ကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အလင္းတိုင္ ကိုယ္စီေဆာင္ခဲ့ၾကေစ လိုပါတယ္။ ၂၀၁၅ ကို ေအာင္ျမင္ျခင္း မီး႐ွဴးမီးပန္းေတြ လႊတ္တင္ၿပီး ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကရေအာင္ပါ။
ဟုတ္ကဲ့။ ၂၀၁၅ မွာ အေမွာင္ႏွင္ပြဲလည္း ရွိႏိုင္တယ္။ အေမွာင္ႏြံနစ္ပြဲလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔လက္ေတြနဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကံၾကမၼာကို ေရးႏိုင္ၾကတာပါ။
M-Media ပရိသတ္မ်ား ပညာအလင္းနဲ႔ ထင္းရွင္းႏိုင္ၾကပါေစ။
