News @ M-Media

Category: ေဆာင္းပါး

  • Avoid the Unhappy and Unlucky

    အုိင္ယာလန္မွာေမြးဖြားခဲ႔တဲ႔ ေမရီဂီးဘတ္ ဟာ ကေခ်သည္ အျဖစ္ အသက္ေမြးရန္ ၁၈၄၀ မွာ ပဲရစ္သို႔ေရာက္လာသည္။ လိုလာမြန္တက္စ္ ဟူေသာ နာမည္ကိုယူကာ သူ႔ကိုယ္သူ စပိန္ အကမယ္အျဖစ္ ေၾကျငာခဲ႔ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကေခ်သည္အျဖစ္ မေအာင္ျမင္ေပ။ သူ႔ကိုကယ္တင္ႏုိင္သူမွာတစ္ေယာက္သာရွိသည္။ ထိုသူမွာ ပဲရစ္တြင္ အေအာင္ျမင္ဆံုး သတင္းစာပုိင္ရွင္ျဖစ္ၿပီး အႏုပညာေ၀ဖန္ေရးသမားလည္းျဖစ္သည္။ သူ႔နာမည္က အလက္ဇန္းဒါဒူဂ်ရီယာ။ လုိလာမြန္းတက္စ္ ကသူ႔ကို ခ်ဥ္းကပ္ရန္ဆံုးျဖတ္ခဲ႔သည္။ ဒူဂ်ရီယာမွာ မနက္တိုင္း ျမင္းဆီးထြက္ေလ႔ရွိသည္။ လိုလာ ကိုယ္တိုင္လည္း ကၽြမ္းက်င္ေသာ ျမင္းစီးသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ရာ တေန႔တြင္ ဒူဂ်ရီယာ စီးလာေသာျမင္းႏွင္႔ “မေတာ္တဆ” ၀င္တုိက္မိေလ၏။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ လိုလာႏွင္႔ ဒူဂ်ရီယာတို႔သည္ အတူတကြ ျမင္းစီးထြက္ၾကေလေတာ႔သည္။ သိတ္မၾကာခင္မွာပဲ လိုလာမြန္းတက္စ္ သည္ ဒူဂ်ရီယာ၏ အခန္းသုိ႔ေျပာင္းသြားေလ ေတာ႔သည္။ ဒူဂ်ရီယာ၏ အကူအညီ ျဖင္႔ သူမ၏ ကေခ်သည္ဘ၀ သည္လည္းအေတာ္အသင္႔ေအာင္ျမင္လာေလသည္။ အဆင္႔အတန္းခ်င္းမတူေသာ္လည္း ဒူဂ်ရီယာ သည္ လိုလာ႕ကို ေႏြဦးေပါက္တြင္ လက္ထပ္မည္ဟုဆိုေလသည္။ သို႔ေသာ္ တျခားတဘက္တြင္လည္း ဒူဂ်ရီယာ ကိုသူ႔အသိုင္း အ၀ိုင္းက ၀ုိင္းပယ္လာၾကသည္။ သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားမွာလည္းက်ဆင္းလာသည္။ တရက္တြင္ ပဲရစ္ၿမိဳ႕၏ လူကံုထံတစ္ဦး တည္ခင္းေသာ ဧည္႕ခံပြဲကိစၥႏွင္႔ပတ္သတ္၍သူတို႔ႏွစ္ဦး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရန္ျဖစ္ၾကေလသည္။ လိုလာ က ထိုဧည္႕ခံပြဲသို႔ လိုက္ခ်င္သည္။ ဒူဂ်ရီယာက လိုလာ႔ကို မေခၚလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္းသြားခဲ႔သည္။ ဧည္႕ခံပြဲတြင္ အလြန္အကၽြံမူးေနေသာ ဒူဂ်ရီယာသည္ လိုလာ႔ကိစၥႏွင္႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေရးသမား တစ္ဦးႏွင္႔စကားမ်ားၾကေလသည္။  ေနာက္ဆံုး ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ရန္စိန္ေခၚသည္႕အေျခအေနထိေရာက္လာသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္တြင္ ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ၾကရာ ေသနတ္မွန္၍ ဒူဂ်ရီယာ ေသဆံုးသြားေလေတာ႔သည္။ လုိလာသည္လည္း ပဲရစ္မွ စြန္႔ခြာကာ ျမဴးနစ္ ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္လာသည္။

    ျမဴးနစ္တြင္ လိုလာသည္ ဘာေဗးရီးယားဘုရင္ လဒ္၀စ္ အားစည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းျပန္သည္။ လဒ္၀စ္ မွာကပ္စည္းနည္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း လိုလာ႔အား ျမဴးနစ္ၿမိဳ႕၏ အေကာင္းဆံုးတုိက္ခန္းတြင္ထားရုံမက အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္ေဆာင္ မ်ားကိုလည္း ေပးေလသည္။ သို႔ေသာ္လုိလာ၏ မူလအက်င္႔မ်ားက ျပန္ေပၚလာျပန္သည္။ တေန႔တြင္ လိုလာျမင္းစီးထြက္ရာလမ္း၌ အဘိုးႀကီးတစ္ဦးလမ္းျဖတ္ကူးေလရာ ေႏွးသည္ဆုိ၍ ျမင္းစီးၾကာပြတ္ျဖင္႔ အဘုိးႀကီးအား ႐ိုက္ေလသည္။ တခါကလည္း လိုလာသည္ သူ႔ေခြးႏွင္႔လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာရာ ေခြးမွာ တျခားလမ္းေလွ်ာက္သူတစ္ဦးအား ကိုက္ေလေတာ႔သည္။ ေခြးကိုက္ခံရသူကို ကူညီရမည္႔အစား လိုလာသည္ ထိုသူ႔ကုိ ေခြးလည္ပတ္ႀကိဳးျဖင္႔ ႐ိုက္ေလသည္။ ဘာေဗးရီးယား ျပည္သူတို႔မွာ လုိလာ႔အား အႀကီးအက်ယ္မုန္းတီးလာေလေတာ႔သည္။ သုိ႔ေသာ္ လဒ္၀စ္မွာ ထိုကိစၥမ်ားကို လွ်စ္လ်ဴ႐ူ႕ထား႐ုံမက လုိလာ႔ အား အျပစ္တင္သူမ်ားကိုပင္ ရာထူးမွခ်ထားျခင္း၊ အျပစ္ေပးျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ေလသည္။ အရင္တုန္းက ခ်စ္ခင္႐ိုေသ ျခင္းကိုခံခဲ႔ရေသာ လဒ္၀စ္ မွာ ယခုအခါ ျပည္သူေတြရဲ႕ မုန္းတီးျခင္းကိုခံလာရသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ တုိင္းျပည္႕အႏွံ႔တြင္ မေက်မနပ္ ဆႏၵျပမႈ႕မ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။ တခါတုန္းက ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာခ႔ဲတဲ႔ တုိင္းျပည္ဟာ အခုေတာ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႏႈတ္ခမ္းကိုေရာက္လာသည္။ ၁၈၄၈ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာေတာ႔ လဒ္လ၀စ္ဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ဆႏၵကို လ်စ္လ်ဴ႐ူ႕လို႔ မရေတာ႔ပါဘူး။ လိုလာမြန္းတက္စ္ ကိုတုိင္းျပည္ကေန ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားဖို႔ အမိန္႔ထုတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူေတြရဲ႕ေဒါသက ဒီမွာၿပီးမသြားပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘုရင္လဒ္၀စ္ ကိုယ္တုိင္ ထီးနန္းကိုစြန္႔လိုက္ရပါေတာ႔သည္။

    လိုလာမြန္းတက္စ္ဟာလည္း အဂၤလန္ကို ထြက္သြားပါသည္။ အဂၤလန္မွာ စစ္ဗုိလ္ေလး ေဂ်ာ႔ထရက္ဖက္ဟီးလ္ ႏွင္႔ေတြ႕သည္။ ဟီးလ္မွာ လိုလာ႕ထက္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ငယ္ေလသည္။ အဂၤလိပ္အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ လိုလာ႔ထက္ေခ်ာေသာ၊ ခ်မ္းသာေသာ လူကံုတံ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေ႐ြးႏုိင္ေသာ္လည္း ဟီးလ္မွာ လိုလာမြန္းတက္စ္၏ မာယာ ေက်ာ႔ကြင္းမွ လြတ္ေအာင္မ႐ုန္းႏုိင္ေပ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ၁၈၄၉ မွာ လက္ထက္လိုက္ပါသည္။ တကယ္တမ္းလိုလာဟာ သူမအသက္ ၁၉ ႏွစ္ေလာက္က အဂၤလိပ္တစ္ဦးနဲ႔ တိတ္တိတ္ပုန္းလက္ထပ္ထားဘူးပါသည္။ တရား၀င္လည္း မကြာရွင္းရေသးေပ။ ထိုေၾကာင္႔ ဟီးလ္မွာ လင္ရွိမိန္းမတစ္ဦးကိုေပါင္းသင္းမႈ႕ျဖင္႔ တရားစြဲခံရေလသည္။ ထိုအမႈ႕ကိုေရွာင္ရန္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ စပိန္သို႔ ထြက္ေျပးၾကေလသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း ဆိုး၀ါးလာသည္။ တႀကိမ္တြင္ လိုလာက ဟီးလ္အား ဓါးႏွင္႔ ခုတ္ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးကြာရွင္းသည္႔ အေျခအေနသုိ႔ေရာက္သြားသည္။ ဟီးလ္မွာ သူ႔တုိင္းျပည္တြင္ လည္း အရွက္ကြဲ၍ မ်က္ႏွာ မျပ၀ံ႔ရကား ေပၚတူဂီသို႔ သြားေရာက္ေနထုိင္ရေလသည္။ မၾကာမွီ သေဘၤာေမွာက္၍ ဟီးလ္ ေသဆံုးသြားေလသည္။ ၁၉၅၃ မွာ လိုလာမြန္းတက္စ္ ဟာ အေမရိကန္ သို႔ေရာက္လာျပန္ပါသည္။ အေမရိကန္တြင္ ပတ္ေဟာ ဆိုသူႏွင္႔ေတြ႕ကာ လက္ထပ္လုိက္ျပန္သည္။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း ထံုးစံအတုိင္း အဆင္မေျပျဖစ္ကာ ကြဲၾကျပန္သည္။ ပတ္ေဟာလ္မွာ အရက္သမားလံုးလံုးျဖစ္ကာ ေနာက္ဆံုး စိတ္က်ေရာဂါႏွင္႔ ေသေလသည္။လိုလာမြန္းတက္စ္မွာလည္း လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ကိုစြန္႔ကာ သီလရွင္၀တ္သြားေလေတာ႔သည္။ သီလရွင္၀တ္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ ၁၈၆၁ မွာ လုိလာမြန္းတက္စ္ ေသဆံုးသြားေလသည္။

    လိုလာမြန္းတက္စ္ ရဲ႕ ေယာက္်ားေတြကို ဆြဲေဆာင္မႈ႕ဟာ ရမၼက္ဆႏၵထက္ပိုပါတယ္။ သူမရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ စ႐ုိက္ေတြက ေယာက်ာ္းေတြကို ဆြဲေဆာင္ထားတာပါ။ လိုလာမြန္းတက္စ္ နဲ႔ ပတ္သတ္မိတဲ႔သူေတြဟာ ကူးစက္ေရာဂါ တစ္ခုခု ဆြဲကပ္သလိုပဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀ဒနာဆိုး၀ါးလာၾကပါတယ္။ သူမရဲ႕ မဆံုးႏုိင္တဲ႔ ျပသနာေတြ၊ မေရာင္႔ရဲႏုိင္မႈ႕ေတြဟာ သူမ ခ်စ္သူေတြကိုပါ ကူးစက္ကုန္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူမခ်စ္သူေတြဟာ သံေယာဇဥ္ေၾကာင္႔ လိုလာမြန္းတက္စ္ ကို မစြန္႔ခြာႏုိင္ပဲ ျပသနာ၀ဲၾသဂ ထဲမွာ တလည္လည္ျဖစ္ၿပီး ဘ၀ဆံုးၾကရပါတယ္။ ဒါဟာ ျပသနာရဲ႕ အဓိက အခ်က္ပါပဲ။ လိုလာမြန္းတက္စ္လိုလူမ်ိဳးဟာ ကူညီလို႔မရႏုိင္ပါဘူ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးကို အျမန္ဆံုးစြန္႔ခြာတာဟာ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္း ပါပဲ။ ဒီစ႐ုိက္ဟာ ေယာက်ာ္းျဖစ္တာ၊ မိန္းမျဖစ္တာနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ ဒီလိုမတည္ၿငိမ္တဲ႔စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးရွိတဲ႔သူဟာ ျပသနာေတြ ဒုကၡေတြကို လက္ယပ္ ေခၚေနတာပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ျပသနာေတြဟာ ကုိယ္႔ ကိုတင္မက ပါဘူး။ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္း ကိုပါ ကူးစက္တတ္ပါတယ္။ လဒ္၀စ္နဲ႔ ကိစၥမွာ ဆုိရင္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးကိုပါ ကူးစက္သြားပါတယ္။

    ဘ၀မွာ ကိုယ္ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ႔ ကိုယ္မစီမံႏုိင္တဲ႔ အေျခအေနေတြေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္ရသူေတြဟာ က်ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကူညီမႈ႕ေတြ၊ စာနာေထာက္ထားမႈ႕ေတြနဲ႔ အျပည္႔အ၀ ထုိက္တန္ပါတယ္။ သူတို႔ကို က်ေတာ္တို႔ တက္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီသင္႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေလာကမွာ ေနာက္ထပ္လူတစ္မ်ိဳးရွိပါေသးတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ပင္ကိုယ္မတည္ၿငိမ္၊ မေရာင္႔ရဲႏုိင္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ အပ်က္စိတ္ဓာတ္ေတြေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္ရသူေတြပါ။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးဟာ ကူးစက္တတ္ပါတယ္။  ဒီလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ရွိသူေတြကို က်ေတာ္တို႔ သူတို႔ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚမွာ သက္ေရာက္မႈ႕ကို ၾကည္႕ၿပီး အကဲ ခပ္ရပါမယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အတိတ္က ျပသနာေတြ၊ သူတို႔နဲ႔ သူမ်ားေတြ ဆက္ဆံေရး ဒါေတြကို ေလ႔လာပါ။ ခဏခဏ ျပသနာျဖစ္ေနတယ္၊ ခဏခဏ ကြဲလိုက္ၿပဲလိုက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲလိုလူမ်ိဳးကို ေ၀းေ၀းကေရွာင္ပါ။ ဘ၀မွာ တခါတေလ ျပသနာျဖစ္တာ၊ အဆင္မေျပျဖစ္ဘူးတာကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ အၿမဲတမ္းျပသနာျဖစ္ေနတဲ႔သူမ်ိဳးေတြ တကယ္ရွိပါတယ္။ သူတို႔ျပသနာေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးမယ္လို႔ ေယာင္လို႔မ်ားစိတ္မကူးမိပါနဲ႔။ ကိုယ္ပါ သူတို႔ရဲ႕ ဒုကၡ ပင္လယ္ထဲမွာေမ်ာသြားပါလိမ္႔မယ္။

    ဒီဥပေဒသ ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ဟာလည္း မွန္ကန္ပါတယ္။ ဒါကိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိပါတယ္။ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္တိုးတက္ေနတဲ႔သူေတြ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ႔သူေတြ၊ အျပဳသေဘာျမင္တတ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ႔စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈ႕ကိုဆြဲေဆာင္တတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ဟာလည္း က်ေတာ္တို႔ကို ကူးစက္လာေစႏုိင္ပါတယ္။

    လူမင္းဟန္

  • အေမရိကန္၏ အေအာင္ျမင္ဆံုး အစၥလာမ့္ စာေပထုတ္ေ၀သူ အေၾကာင္း

    ေစ်းႏႈန္းခ်ိဳသာေသာ ပါကစၥတန္က အစၥလာမ့္ေရးရာစာအုပ္မ်ားတင္သြင္းရာကေန အေမရိကန္၏ အေအာင္ျမင္ဆံုး အစၥလာမ့္ စာေပထုတ္ေ၀သူအျဖစ္တက္လွမ္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု Liaquat ali တစ္ေယာက္ မေမွ်ာ္လင့္္မိခဲ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိေအာင္ျမင္မႈ၏ေနာက္ကြယ္မွာလွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ရွိေနတာကိုေတာ့ သူကယံုၾကည္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္တို ဘယ္သူကိုမွ လိမ္ညာခဲ့တာ မရွိပါဘူး” ဟု ကာဇီစာေပထုတ္ေ၀ေရးကိုတြဲဖတ္တည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ့သူ Ali က ေျပာပါသည္။ “ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အလုပ္တြဲလုပ္ေနတဲ့ လူေတြဆီက တိုင္တန္းတာ ေစာဒကတက္တာ တစ္ခါမွ မရွိပါဘူး”ဟုု ဆိုသည္။ ႏွစ္ေပါင္း၄၀ေက်ာ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ကိုင္ ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ေျမာက္အေမရိကတစ္ခြင္ နာမည္အၾကိးဆံုး ကာဇီ စာေပထုတ္လုပ္ေရးအျဖစ္ ရပ္တည္လာႏုိင္ခဲ့သည္။အသက္ ၆၄ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္သူ အလီက ၁၉၇၀ဘက္ကို ျပန္ေျပာင္းသတိရေနသည္။

    “အဲဒီတုန္းကဗ်ာ ဇာတိပါကစၥတန္ကေန အႏုပညာပစၥည္းေတြ ၊ စာအုပ္ေတြ ကို အေမ၇ိကန္ဆီ ေယာက္ဖ နဲ႔ အတူ စတင္သြင္းခဲ့တယ္ ။ ခ်ီကာဂိုက မိုဟာမဒ္ ကာဇီ ပိုင္ရဲ႕ ဆိုင္ေသးေသးေလး အတြက္ေပါ့ ” ဟု လုပ္ငန္းစျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာပါသည္။ ၂ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္သူသည္ ခ်ီကာဂိုသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ကာ ကာဇီ႔ဆိုင္ကို ၾကီးၾကပ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကစလို႔ အစၥလာမ့္ေအးရိပ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္႔ အာဖရိကန္ -အေမရိကန္ မြတ္စလင္သစ္လြင္တို႔ လိုအပ္ေနသည္႔ အစၥလာမ့္ ေရးရာစာအုပ္မ်ား ကို ပါကစၥတန္မွတင္သြင္းေရးကို သာအာရံုစိုက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ အေမရိကန္ အထင္ကရ သတင္းစာ တစ္ခု က သူဆိုင္အား အစၥလာမ့္ စာေပေကာင္းမ်ား ရရွိႏိုင္သည္႔ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ ေဖၚျပခဲ့သည္။ “အဲဒီေန႔ကဆိုေတာ္ေတာ္ကို အလုပ္ရႈပ္သြားတာပဲဗ်..ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္မွန္း ေတာင္မသိေတာ့ ဘူးဗ်” ဟု ယခင္ခ်ိန္ကုိ သတိသရ ႏွင့္ေျပာဆိုသည္။၁၉၇၄ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုးအျဖစ္ မြတ္စလင္နာမည္မွည္႔ေခၚပံု စာအုပ္ကို စထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ “ ဒီမွာက လူေတြအစၥလာမ္လက္ခံလာေတာ့သူတို႔က ကေလးေတြကို မြတ္စလင္နာမည္ တိတိက်က် နဲ႕ မွည္႔ခ်င္ၾကတယ္..ဘာနာမည္လဲဆိုတာ သူတို႔ေတြ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္ ”ဟု ေျပာျပသည္။ ကာဇီစာေပတိုက္သည္ ယခင္ဆယ္စုက ေဒၚလာ ၂၅၀၀၀၀ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႔ခ်ိန္မွေတာ့ႏွစ္စဥ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁သန္းခန္႔ ေရာင္းအားရွိေနပါျပီ။

    ၉-၁၁ျဖစ္ရပ္ေနာက္ပိုင္း အေမရိကန္တြင ္အစၥလာမ္ သာသနာ အား စိတ္၀င္စားမႈ တစ္ဟုန္ထိုးျဖစ္လာခဲ့ရာမွ အေမရိကန္ရွိ အစၥလာမ့္ စာေပလုပ္ငန္း သည္လည္း ၾကိးထြာလာခဲ့သည္။ အေမရိကန္တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ေက်ာင္းသာမ်ားက အစၥလာမ့္ ေလ႔လာေရး အတန္းသို႔ေရြးခ်ယ္ တက္ေရာက္ခ့ဲၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကုရ္အာန္က်မ္း၊ တမန္ေတာ္ျမတ္ မုဟမၼ(ဆြ)၏ အထၳဳပတၳိ ႏွင့္အျခားေသာအစၥလာမ့္ က်မ္းစာအမ်ိဳးမ်ိဳး ၀ယ္လုိအားျမင့္တက္လာခဲ့သည္။
    အမွန္တကယ္၌ ကာဇီ အစၥလာမ့္စာေပတိုက္သည္ သာမန္စီပြားေရးထက္ ထူးေနပါသည္။ကာဇီ စာေပတိုက္၏ ပညာရွင္ ႏွင့္ ထုတ္လုပ္ေရး မန္ေနဂ်ာ Laleh Bakhtiar ကေျပာသည္မွာ အေမ၇ိကန္ရွိ မ်ိဳးဆက္သစ္ မြတ္စလင္လူငယ္မ်ားအား အစၥလာမ့္အသိပညာေပးေရးတြင္ ကာဇီစာေပတိုက္ တြင္ အဓိက တာ၀န္ရွိသည္ကို လက္ခံထားသည္။ “အခုခါမွာေတာ့ ဂႏၶ၀င္ အစၥလာမ့္က်မ္းစာေတြကို ဘာသာျပန္ဖို႔ ဦးစားေပးေနပါတယ္။အေမ၇ိကန္မွာရွိတဲ့မြတ္စလင္ေတြမွာ ယဥ္ေက်းမႈ၊သမိုင္းက ေပ်ာက္ဆံုေနပတယ္ ဟု ဆိုသည္။ကာဇီ စာေပက အစၥလာမ့္ဂႏၶ၀င္လက္ယာမ်ားျဖစ္ေသာ ေမာင္လာနာရူမီ၏ မဆ္န၀ီက်မ္း၊အီမာမ္ဂဇာလီ၏ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအႏွစ္သာရ ၊အလ္ရွဘသီ၏ကုရ္အာန္သဖ္ဆီရ္ တို႔ကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုေနပါသည္။ ထို႔ျပင္ ကာဇိ စာေပသည္ ဒအ္၀ဟ္လုပ္ငန္းမ်ားကို အစၥလာမ့္ စာေပျဖင့္ ေဆာင္ရြက္သည္႔အေနႏွင့္ အေမရိကန္အက်ဥ္းသားမ်ားအစၥလာမ့္ကိုေလ႔လာဆည္းပူးႏုိင္ရန္ အစၥလာမ့္ ဒႆနက်မ္းမ်ားကို အခမဲ့ျဖန္႔ေ၀ေပးလ်က္ရွိေနပါ သည္။

  • ေဆြးေႏြးျခင္း အႏုပညာ

    ဇူလုိင္-၂၁ ၂၀၁၁
    M-Media
    ေဆာင္းပါးရွင္-သန္းမင္းထိုက္(ျမန္မာစာ)

    နိဒါန္း

    “ေဆြးေႏြးျခင္း”ကို အႏုပညာဟု ကြၽန္ေတာ္က ဆုိခ်င္သည္။ အမ်ားသေဘာကိုေတာ့ မေျပာတတ္။ လက္မခံသျဖင့္ အေၾကာက္အကန္ ကန္႔ကြက္မည့္သူရွိလွ်င္လည္း ေျဖရွင္းရန္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မည္မဟုတ္ပါ။ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲခြင့္သည္ပင္ ေဆြးေႏြးျခင္း၏ အေျခခံမူတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။

    ေျပာသာေျပာရသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲႏွင့္တူေသာ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ဳိး ကြၽန္ေတာ္တို႔ေလာကမွာ အလြန္ရွားသည္။ “ေဆြးေႏြးျခင္း”ဆိုင္ရာ အေျခခံ သေဘာတရာမ်ားႏွင့္အညီ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္ လိုရင္းေရာက္ေသာ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ဳိး ကြၽန္ေတာ္တို႔ေလာကမွာ အလြန္ရွားသည္။

    ပရိသတ္ကေဆြးေႏြးပြဲကိုခ်စ္သည္။ ”ေဆြးေႏြးပြဲေဟ့”ဆိုလွ်င္ေသြးၾကြ၍ ေနတတ္သည္။ အက်ႌလက္ တစ္မမျဖစ္၍ ေနတတ္ သည္။ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း၍ ေနတတ္သည္။ ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးမည့္ဆရာကို အလဲထိုးအေမွာက္ေဆာ္ႏိုင္မည့္ ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ စကားလံုးမ်ားကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၾကသည္။

    ေဆြးေႏြးပြဲ = လက္ေ၀ွ႕ပြဲ ———–ဟု ထင္ေနပံုရ၏။ (more…)

  • HIV/AIDS၊ မြတ္စ္လင္မ္ နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ

    ၁၉၈၁ ခုႏွစ္မွာ စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ AIDS ေရာဂါေၾကာင့္ ကမၻာေပၚမွာ ေသဆုံးသူဦးေရဟာ အခုဆိုရင္ ၂၅ သန္းေက်ာ္သြားပါၿပီ။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရာဂါပုိးကူးစက္ခံရသူဦးေရဟာ ကမၻာ့လူဦးေရစုစုေပါင္းရဲ႕ ၀.၆% ရွိပါတယ္။ HIV/AIDS ဟာ သာမန္ ေဆးပညာဆုိင္ရာ ေရာဂါတစ္ခုထက္ ပုိတယ္လို႔ ေဆးပညာရွင္ေတြက ဆုိၾကပါတယ္။ ကုရာနတၳိ ေဆးမရွိဆုိတဲ့ အသိေၾကာင့္ ေရာဂါ ကူးစက္ခံရသူေတြဟာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ထိခုိက္မႈျမင့္မားတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကုလသမဂၢ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံအမ်ားစု HIV/AIDS ကာကြယ္တားဆီးေရးနဲ႔ ေရာဂါပုိးကူးစက္ခံရသူေတြကုိ ကူညီေထာက္ပံ့ေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္လာၾကပါတယ္။

    HIV ပုိးဟာ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ ေနရာအစြဲမထားတတ္တာမို႔ ဒီေရာဂါဟာ မြတ္စ္လင္မ္ႏိုင္ငံနဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းေတြၾကားမွာလဲ လ်စ္လ်ဴရႈထားလို႔မရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္လာပါၿပီ။ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယားနဲ႔ အီသီယုိပီးယားတို႔လုိ မြတ္စ္လင္မ္လူဦးေရ ၅၀%  အထက္ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ HIV ကူးစက္မႈႏႈန္းဟာ ႏုိင္ငံလူဦးေရရဲ႕ ၈-၁၀% ရိွပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္လုံး HIV ကင္းစင္ပါတယ္လို႔ ဆုိခဲ့တဲ့ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏုိင္ငံဟာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ႏုိင္ငံအတြင္း HIV ကူးစက္ခံရသူ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ရွိေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က HIV ေရာဂါဟာ၊ အထူးသျဖင့္ လိင္မႈဆုိင္ရာကိစၥနဲ႔ ဆက္စပ္မႈရွိတာေၾကာင့္၊ မြတ္စ္လင္မ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ လက္သင့္မခံႏုိင္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကမၻာေပၚက တျခားေနရာေတြမွာ အသုံးျပဳေနတဲ့ HIV/AIDS ပညာေပးနည္းစနစ္ေတြဟာ မြတ္စ္လင္မ္အသုိင္းအ၀ိုင္းမွာ ထိေရာက္မႈမရွိျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

    အေစာပိုင္းကာလေတြက အဲဒီလို အသိေပး၊ ပညာေပးမႈေတြ လုပ္ေနတဲ့ၾကားက HIV ပုိးရွိေၾကာင္းေတြ႕ရွိတဲ့ သားျဖစ္သူကုိ မိသားစု သတိေမ့ေမ်ာတဲ့ထိ ရုိက္ႏွက္ၿပီး အိမ္ကေန ေမာင္းထုတ္တာ၊ ခင္ပြန္းသည္ေၾကာင့္ ေရာဂါကူးစက္ခံရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကုိ အသိုင္းအ၀ိုင္းက သပိတ္ေမွာက္ၿပီး ေနရပ္ကေန ေမာင္းထုတ္တာစတဲ့ ျပႆနာေတြကုိ မြတ္စ္လင္မ္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အထူးသျဖင့္ အာဖရိက မြတ္စ္လင္မ္ႏိုင္ငံေတြမွာ ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။

    အဲဒါေၾကာင့္ မြတ္စ္လင္မ္အသုိင္းအ၀ိုင္းအတြင္းမွာ HIV/AIDS ဆုိင္ရာ အသိပညာေပးေရးအစီအစဥ္ အတြက္ နည္းလမ္းအသစ္ေတြ လိုအပ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစၥလာမ္ သာသနာ့ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ဘာသာေရးအဖြဲ႕အစည္းကုိ ဦးေဆာင္ေနရာေပးၿပီး ႀကိဳးပမ္းႏုိင္ခဲ့တာေၾကာင့္ အခုဆုိရင္ ကမၻာ့မြတ္စ္လင္မ္ အသုိင္းအ၀ုိင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကားမွာ အဲဒီလို မလိုလားအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြကုိ ေက်ာ္လႊားလာႏုိင္ပါၿပီ။

    မြတ္စ္လင္မ္ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမွာ အဲဒီလုိ ဘာသာေရးဆုိင္ရာဦးေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေစာပိုင္းကာလေတြကတည္းက ပညာေပးအစီအစဥ္ေတြ၊ အသိေပးလႈံ႕ေဆာင္မႈ (Advocacy) ေတြ လုပ္ထားၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

    ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံမွာ Islamic Medical Association of Uganda (IMAU) အဖြဲ႕က ကုရ္အာန္၊ ဟဒီးစ္ေတြနဲ႔ ကုိက္ညီတဲ့ HIV ပညာေပးအစီအစဥ္တစ္ရပ္ စတင္ဖို႔  ၁၉၈၀ ေႏွာင္းပုိင္း ကာလေတြမွာ စတင္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အစၥလာမ္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မြတ္စ္လင္မ္အသုိင္းအ၀ိုင္းမွာ ၾသဇာအထိေရာက္ဆုံးဆိုတာကုိ ေတြ႕ရွိၿပီးတဲ့ေနာက္ IMAU က ေရွ႕ေဆာင္ဆရာ (အီမာမ္) ေတြကုိ စုစည္းၿပီး HIV ဆုိင္ရာ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ခုကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲ ကာလအတြင္းမွာ HIV ဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကုိ သိပၸံနည္းက် နားလည္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံရဲ႕ ဓမၼသတ္မွဴးခ်ဳပ္က AIDS ဆန္႔က်င္ေရးဂ်ီဟဒ္ (Jihad on AIDS) အျဖစ္ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ဟာ “အီမာမ္မ်ားဦးေဆာင္ေသာ မိသားစု AIDS ပညာေရးႏွင့္ ကာကြယ္ေရးအစီအစဥ္´´ (Family AIDS Education and Prevention through Imams – FAEPTI) ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ IMAU အတြက္ အဓိက အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။

    အဲဒီေနာက္ အဲဒီ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အီမာမ္ေတြကုိ လူထုၾကား က်န္းမာေရးပညာေပး လုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေသာၾကာေန႔တရားပြဲနဲ႔ တျခားလူစည္ကားတဲ့ေနရာေတြမွာ အဲဒီ အီမာမ္ေတြက ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဟာေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ေ၀ဒနာသည္ေတြရဲ႕ အိမ္ေတြကုိ သြားၿပီး ၀တ္ျပဳဆုေတာင္း၊ ဒုိအာလုပ္ေပးတာ၊ ေ၀ဒနာသည္ေတြကို အားေပးစကားေျပာတာေတြကုိ လုပ္ၾကပါတယ္။ အီမာမ္ေတြကုိယ္တုိင္ဦးေဆာင္တဲ့အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ေ၀ဒနာသည္ေတြကုိ ပစ္ပယ္ထားတဲ့ အေျခအေနကေန ပုံမွန္အတုိင္းဆက္ဆံျမဲဆက္ဆံၿပီး လိုအပ္ရင္ ေဖးမကူညီတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာတယ္ေပါ့ေလ။ ကက္ရွ္မီးယားမွာ HIV/AIDS ပညာေပးလုပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကလည္း တျခားနည္းလမ္းေတြ (IEC၊ ေရဒီယုိ၊ တယ္လီေဗးရွင္း၊ ေဟာေျပာပြဲ စသျဖင့္) အသုံးခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ဆုံး ဘာသာေရးပညာရွင္ေတြကုိ အသုံးျပဳတာက အထိေရာက္ဆုံးျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္။

    ဆုိေတာ့..ဒီစီမံကိန္းဟာ ထိေရာက္မႈရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ UNAIDS အဖြဲ႕က မြတ္စ္လင္မ္အသုိင္းအ၀ုိင္းတြင္း HIV/AIDS ပညာေပးလုပ္ငန္းအစီအစဥ္မွာ အေကာင္းဆုံးစံစီမံကိန္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း မြတ္စ္လင္မ္အသုိင္းအ၀ိုင္းအတြင္း HIV/AIDS အစီအစဥ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ မြတ္စ္လင္မ္ႏုိင္ငံေတြကေရာ၊ မြတ္စ္လင္မ္ႏုိင္ငံမဟုတ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြကပါ ဒီပုံစံ (Model) ကုိ စံထား အသုံးျပဳလာၾကပါတယ္။ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံ၊ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံနဲ႔ အီသီယုိပီယားႏုိင္ငံအပါအ၀င္ တျခားကမာၻ့မြတ္စ္လင္မ္ႏိုင္ငံအမ်ားစုက HIV/AIDS အေပၚဂ်ီဟဒ္ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။

    ဒါ့အျပင္ IMAU က ႀကီးမွဴးၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ HIV/AIDS ဆုိင္ရာ မြတ္စ္လင္မ္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားတုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးပြဲ သုံးခုကို ကမ္ပါလာ (ယူဂန္ဒါ) မွာ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္၊ ကြာလာလမ္ပူ (မေလးရွာ) မွာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္နဲ႔ အက္ဒစ္အဘာဘာ (အီသီယုိပီးယား) မွာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုိ႔မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

    အဲဒီတုိင္ပင္ေဆြးေႏြးပြဲေတြကေန အစၥလာမ့္နည္းက် HIV/AIDS ျပႆနာ ခ်ဥ္းကပ္နည္း လုပ္ငန္းခြင္ဆုိင္ရာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ (Operational Definition of the Islamic Approach to HIV/AIDS) တစ္ရပ္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာလည္း ၁၉၉၈ ခုႏွစ္က အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံမွာ အစၥလာမ္ဘာသာေရးပညာရွင္မ်ား HIV/AIDS ဆိုင္ရာ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခု က်င္းပၿပီး အလားတူ မူေဘာင္ တစ္ခုကို ေရးဆြဲထားပါတယ္။

    အဲဒီ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္နဲ႔ မူေဘာင္ေတြမွာ အဓိကပါ၀င္တာကေတာ့ ေရာဂါသည္ေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးကုိ ျမွင့္တင္ေပးဖို႔ပါ။ ေရာဂါသည္ေတြကုိ ပုံမွန္ဆက္ဆံဖို႔၊ အားေပးကူညီဖို႔၊ အစၥလာမ့္ထုံးတမ္းဓေလ့ေတြကုိ သာမန္လူေတြအတုိင္း က်င့္သုံးႏုိင္ဖို႔ (ဥပမာ – ထိမ္းျမားလက္ထပ္ျခင္း၊ ကေလးငယ္မ်ား အေရျပားလွီးျဖတ္ျခင္း၊ အသုဘအခမ္းအနားစသျဖင့္)၊ လင္မယားကြာရွင္းမႈဆုိင္ရာ (ဖသ္၀ါ) ဥပေဒမ်ား ေၾကျငာျခင္း စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။

    တစ္ဖက္မွာ ကမၻာေပၚမွာ ဒီလုိ စနစ္တက် အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတာေတြရွိရဲ႕နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဒီကိစၥက ဘာသာေရးဆရာေတြ ၾကားမွာ အခုထိ စိမ္းေနေသးတာက အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနပါတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာလည္း ဒီေရာဂါဟာ မြတ္စ္လင္မ္အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ ကူးစက္ျပန္႔ပြားေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံအေၾကာင္းမလွစြာပဲ ကူးစက္ခံရသူေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံ၊ ေဒသေတြက မြတ္စ္လင္မ္ေတြလို အခြင့္အေရးမရရုံမက အႏွိမ္ခံ၊ အပယ္ခံ ဘ၀ကို ေရာက္ၿပီး အေျခအေန ဆိုးသထက္ဆုိးသြားၾကပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ HIV ဆုိင္ရာ အသိခ်ဳိ႕တဲ့ခ်ိန္က အာဖရိကတုိက္မွာ ၾကံဳခဲ့ရတာမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကံဳေနရပါတယ္။

    အဲဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ HIV/AIDS လုပ္ငန္းနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့ မြတ္စ္လင္မ္ လူငယ္ေတြဟာ မြတ္စ္လင္မ္ ေ၀ဒနာသည္ေတြ ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ဆက္လက္ကူညီဖို႔ အခက္အခဲေတြ႕ရပါတယ္။ တျခား ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာအစီအစဥ္ေတြနဲ႔ ကူညီအားေပးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္မြတ္စ္လင္မ္ေတြကေတာ့ ဘာသာေရးအသိုင္းအ၀ုိင္းက ပစ္ပယ္ျခင္းခံေနရတာကုိ ၾကံဳရတာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ညည္းညဴသံေတြကိုလည္း ၾကားရပါတယ္။ လူငယ္ေတြ၊ HIV/AIDS ဆုိင္ရာ ပညာရွင္ေတြဟာ အေတြးအေခၚ၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြရွိေပမယ့္ အဲဒီလို ဘာသာေရးအသိုင္းအ၀ိုင္းက ပြင့္လင္းစြာ လက္မခံမႈေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္မွာ မေႏွာင့္ေႏွးပဲ အရွိန္နဲ႔ဆက္သြားေနတာက HIV/AIDS ေရာဂါသည္ေတြရဲ႕ ေ၀ဒနာပါ။ ခင္ပြန္းသည္ေၾကာင့္ ေရာဂါပုိးကူးစက္ခံရသူအမ်ဳိးသမီးေတြ၊ မိဘက တဆင့္ ကူးဆက္ခံရတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ေလးေတြ၊ ေဆးထုိးအပ္က ကူးစက္ခံရသူေတြ၊ ဘ၀ကုိ ရုိးရွင္းစြာျဖတ္သန္းေနလွ်က္က ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘဲ ကူးစက္ခံရသူေတြ…အမ်ားစုဟာ မိမိကုိယ္တုိင္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေရာဂါပုိး ကူးစက္ခံရသူေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အတၱေတြေၾကာင့္ သူတို႔၊ သူတို႔ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ မြတ္စ္လင္မ္ေသြးသားေတြ ေ၀ဒနာေပၚ ေ၀ဒနာဆင့္ခံစားရမယ္ဆိုရင္…ဒါဟာ..အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္နဲ႔ အလႅာ့ဟ္ရဲ႕ တမန္ေတာ္က လိုလားတဲ့ အစၥလာမ္အသုိင္းအ၀ုိင္းလို႔ ေျပာဖို႔ ခက္သြားပါလိမ့္မယ္။

    သာသနာ့ပညာရွင္ေတြဟာ သာသနာ့အလံကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားသူေတြျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အတုိင္း အဲဒီ ကိစၥကုိ အထိေရာက္ဆုံး ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေပးႏုိင္တာကေတာ့ သာသနာ့ဦးေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာလိုပဲ သာသနာ့ပညာရွင္ေတြ၊ ဘာသာေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ ဒီလုပ္ငန္းမွာ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္လာမယ္ဆိုရင္ အဲဒီေ၀ဒနာသည္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြ တဖန္ျပန္ လန္းဆန္းလာပါလိမ့္မယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ သာသနာရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ေအးျမတဲ့ ဘ၀ေတြကုိ ျပန္လည္ ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္လာပါလိမ့္မယ္။

    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္က်တယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး…..

    ကိုေဇာ္ထက္ စီစဥ္တင္ျပသည္။

  • လူငယ္ေလးႏွစ္ဦး အေၾကာင္း

    ဇူလိုင္-၁၆၊၂၀၁၁
    M-Media

    (၁၆)ႏွစ္ (၁၇)ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလးႏွစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ ထိုလူငယ္ေလးႏွစ္ဦးသည္ မိသားစုအတြက္၊ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္၊ တိုင္းျပည္ႏွင္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရန္အေကာင္းဆံုးအရြယ္၊ ရဲရင္႔ျခင္း၊ ဖ်တ္လပ္ျခင္း၊ တက္္ၾကြျခင္းတို႔ျဖင္႔ ဝင္႔ထည္ေနဆဲအရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ႔ၾကပါသည္။   သို႔ေသာ္ သူတို႔ဘဝကူးပံုခ်င္းေတာ႔ မတူညီၾက​ပါေလ၊ တစ္ဦးက တိုင္းျပည္ႏွင္႔ လူမ်ိဳးအတြက္ အာဇာနည္တို႔၏ အသက္စြန္႔ေပးဆပ္ျခင္းမ်ိဳးျဖင္႔​ ျမန္မာ႔သမိုင္းတြင္ မြန္ျမတ္စြာ စာရင္းဝင္ခဲ႔သည္။ က်န္တစ္ဦးမွာ ရက္စက္ေသာ၊ ယုတ္မာေသာ၊ ပက္စက္ေသာ လုပ္ရပ္ေၾကာင္႔ ျပည္သူတို႔၏ မုန္းတီးရံြရွာမႈ တရားဥပေဒ၏ ျပစ္ဒဏ္ စီရင္မႈတို႔ကို ခံယူ၍ ေသပဲြဝင္ခဲ႔ရသည္။

    ၎တို႔ႏွစ္ဦးမွာ ၁၉၄၇-ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္တြင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင္​႔အတူ လုပ္ၾကံခံခဲ႔ရရွာေသာ ရဲေဘာ္ကိုေထြးႏွင္႔ ၁၉၄၈-ခုႏွစ္ ေမလ ၈ ရက္တြင္ ႀကိဳးေပးစီရင္ခံခဲ႔ရေသာ နိုင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈတရားခံ ရန္ႀကီးေအာင္ တို႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို လူငယ္မ်ားသင္ခန္းစာရယူနိုင္ရန္ သံေဝဂရနိုင္ရန္ နိႈင္းယွဥ္ေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္။

    ကိုေထြးေလးသည္ အဘ ဦးကိုေလး၊ အမိ ေဒၚမင္းရီတို႔၏ ရင္ႏွစ္သည္းျခာ သားရတနာေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဦးကိုေလးသည္ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ႏွင္႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္ေလသည္။ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္က ယံုၾကည္စိတ္ခ် ရေသာ သက္ေတာ္ေစာင္႔ တစ္ဦးလိုသျဖင္႔ ဦးကိုေလးကိုေျပာရာ ဦးကိုေလးက သားျဖစ္သူကိုေထြးကို ဦးရာဇတ္ထံ အပ္နံွလိုက္သည္။ ဦးကိုေလး၏ သားသမီးမ်ားထဲတြင္ ကိုေထြးတစ္ေယာက္သာ လူပိ်ဳလူလြတ္က်န္ရိွေန၍ ကိုေထြးကို ထည္႔ေပးလိုက္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။   ကိုေထြးသည္ ေနရွင္နယ္ေက်ာင္းသား တစ္ဦးလည္းျဖ​စ္၍ ဦးရာဇတ္အား ၾကည္ညိုေလးစားသူလည္းျဖစ္ပါသည္။

    ဦးရာဇတ္ႏွင္႔ လက္ပြန္းတတီးေနထိုင္စဥ္ ကာလအတြင္း ကိုေထြးေလးသည္ ဦးရာဇတ္ထံမွ နိုင္ငံေရးဗဟုသုတ၊ လူမႈေရးအသိအျမင္၊ ဘာသာေရး အဆံုးအမမ်ားကို ရရိွခဲ႔မည္မွာ မလဲြေပ။   အကယ္၍သာ ဦးရာဇတ္ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္ခဲ႔ေသာ ရဲေဘာ္ကိုေထြးေလး မေသခဲ႔လွ်င္ နိုင္ငံေတာ္၏ ယံုၾကည္စိတ္ခ် အားထားရေသာ သားေကာင္းရတနာတစ္ဦး ျဖစ္လာမည္မွာ အမွန္ပင္။   အဘျဖစ္သူ ဦးကိုေလးက ကိုေထြးေလးကို ဦးရာဇတ္ထံအပ္နံွရာတြင္ ”ဦးရာဇတ္သြားတဲ႔ေနရာ ေခၚသြားပါ” ဟု ေျပာခဲ႔ဖူးသည္။ ထိုစကားေၾကာင္႔မ်ား ဦးရာဇတ္သည္ သူယံုၾကည္စိတ္ခ်ရေသာ တပည္႔ရင္းကိုေထြေးလးကို တမလြန္ထိ ေခၚသြားေလေရာ႔သလားဟု က်န္ရစ္သူမိသားစုက လြမ္းတသသႏွင္႔ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေနခဲ႔ၾကပါသည္။   ရန္ႀကီးေအာင္မွာ ဦးေစာ၏ တူဝမ္းကဲြေတာ္စပ္သည္။ နိုင္ငံေရးကိစၥႏွင္႔ အုတ္ဖိုသို႔ ဦးေစာေရာက္လာရာ ရန္ႀကီးေအာင္သည္ အေဒၚျဖစ္သူ၏ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင္႔ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ႔ေလသည္။ ထိုအခိ်န္မွစ၍ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္းဆိုသည္႔ ျမန္မာစကားပံုအတိုင္း ရန္ႀကီးေအာင္၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ႀကိဳးစင္သို႔ ဦးတည္ခဲ႔ရေလေတာ႔သည္။

    ရန္ႀကီးေအာင္သည္ ဦးေစာ၏ အိမ္ေနာက္ဘက္၌ တိုးခဲ်႕ထားသည္႔အေဆာက္အအံုတြင္ ဦးေစာတပည္႔မ်ားႏွင္႔အတူ ေနခဲ႔သည္။ ဦးေစာအိမ္ဝင္းထဲရိွ တပည္႔မ်ားထဲတြင္ ရန္ႀကီးေအာင္မွာ အသက္အငယ္ဆံုး၊ ဝါအႏုဆံုး လူငယ္ေလးတစ္ဦးပင္။   ရန္ႀကီးေအာင္သည္ သတ္ရဲ၊ ျဖတ္ရဲ၊ ပစ္ရဲ၊ ခတ္ရဲ၊ မိုက္ေသြးရိွေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။ ဦးေစာသည္ ရန္ႀကီးေအာင္၏ သတၱိႏွင္႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကို သူ၏ အာဏာရယူေရးလုပ္ငန္းတြင္ အသံုးခ်နိုင္ခဲ႔ေလသည္။ ရန္ႀကီးေအာင္၏ လူငယ္အားမာန္ႏွင္႔ ရဲရင္႔ျခင္း၊ တက္ၾကြျခင္းတို႔သည္ ေနရာလဲြမွားစြာ အသံုးခ်ခံခဲ႔ရေလၿပီတည္း။   ရန္ႀကီးေအာင္ေနထိုင္စဥ္ ကာလအတြင္​း ေသနတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို မည္ကဲ႔သို႔ အသံုးျပဳပံုကို ဦးေစာကိုယ္တိုင္ သင္ေပးသည္။ ရန္ႀကီးေအာင္မွာ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွစြာ ဆရာတင္မွားမိသျဖင္႔ နိုင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈႀကီးတြင္ ပါဝင္ခဲ႔ရေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လူကိုယ္တိုင္ တစ္ခါမွ်မျမင္ဖူးခဲ႔ပါေခ်။ အတြင္းဝန္႐ံုးကို မည္သို႔ဝင္မည္၊ မည္သို႔ထြက္ရန္ေဝးစြ အတြင္းဝန္႐ံုးဆိုတာ ဘာဆိုသည္ကိုပင္မသိရွာပါ။ နိုင္ငံေရးလည္းဘာမွ်နားမလည္။   အျခားသူမ်ားႏွင္႔ လိုက္သြားၿပီး အျခားသူမ်ားပစ္ခတ္ေသာ လူစုထဲသို႔ ခိုင္းေစညႊန္ၾကားထားသည္႔အတိုင္း​ ဝင္ေရာက္ပစ္ခတ္လိုက္မိျခင္းသာျဖ​စ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူပစ္လိုက္ေသာသူမ်ားမွာ နိုင္ငံေတာ္၏ ဦးေသွ်ာင္၊ နိုင္ငံေတာ္၏ အသည္းႏွလံုးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္က်မွ သိခဲ႔ရေပသည္။     တိုက္ဆိုင္မႈဟုဆိုရမည္လား ပို၍ရင္နင္႔စရာေကာင္းေသာ အခ်က္မွ​ာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို လုပ္ၾကံပစ္ခတ္ၿပီး ေျပးထြက္အလာ ရဲေဘာ္ကိုေထြးေလးကို ထပ္မံပစ္ခတ္  သတ္ျဖတ္လိုက္သူမွာ ရန္ႀကီးေအာင္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။

    ရဲေဘာ္ကိုေထြေးလးသည္ မည္သည္႔ရန္ၿငိဳးရန္စမွ် မရိွေသာ၊ သက္တူရြယ္တူ ညီအစ္ကိုအရြယ္၊ သူငယ္ခ်င္းအရြယ္၊ သူလိုလူငယ္ေလးတစ္ဦး၏ လက္ခ်က္ျဖင္႔ အသက္စြန္႔ခဲ႔ရရွာသည္။ အစားထိုးမရေသာ နိုင္ငံေတာ္၏ ဆံုးရံႈးမႈျဖစ္ရပ္ႀကီးထဲမွ လူငယ္မ်ားအတြက္ လြမ္းဆြတ္ေၾကကဲြဖြယ္ ျဖစ္ရန္မွန္ေလးတစ္ပုဒ္ပင္။     ရဲေဘာ္ကိုေထြး၊ ရန္ႀကီးေအာင္ႏွင္႔ တစ္ဆက္တည္းႀကံဳႀကိဳက္၍ ထပ္မံေဖာ္ျပခ်င္ေသာ လူငယ္တစ္ဦးမွာ နိုင္ငံေတာ္ လုပ္ၾကံမႈတရားခံ စိန္ႀကီးျဖစ္ပါသည္။ စိန္ႀကီးမွာ ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ဇာတိျဖစ္သည္။ စိန္ႀကီး၏ကြယ္လြန္သူအဘမွာ ဦးေစာ၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သည္။ စိန္ႀကီး၏မိခင္က ဦးေစာသည္ မိမိတို႔၏ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ေၾကာင္​း ေျပာျပခဲ႔သည္။   စိန္ႀကီး၏မိဘမ်ားက ဦးေစာကိုၾကည္ညိုၾကသည္။

    ဦးေစာနယ္ထြက္ တရားေဟာ လူစုေသာအခါ စိန္ႀကီးကိုေတြ႔ရ၍ မ်က္စိက်ခဲ႔သည္။ ဦးေစာကလည္း ဆဲြေဆာင္၊ မိဘမ်ားကလည္း တိုက္တြန္းသျဖင္႔ စိန္ႀကီးသည္ ရန္ကုန္သို႔လိုက္ပါလာ ခဲ႔ရသည္။ စိန္ႀကီး၏ ရည္းစားက ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းေနသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ နိုင္ငံေရးအရ ဦးေစာကိုမႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာ္လည္း ရန္ကုန္တြင္ေနရတာကိုေတာ႔ စိန္ႀကီးသာယာလာခဲ႔သည္။ ဤသာယာမႈတြင္ နစ္မြန္းေနခိုက္ ဦးေစာ၏ ပိုက္ကြန္တြင္ စိန္ႀကီးမိမွန္းမသိ အမိခံလိုက္ရသည္။   ဦးေစာသည္ ၎ရာထူးအာဏာရရိွေရးအတြက္ လူငယ္မ်ားကို အသံုးခ်ခဲ႔ေသာ္လည္း တကယ္တန္းအမႈႀကီးႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ တပည္႔မ်ားအတြက္ တံု႔ျပန္ေစတနာမထားခဲ႔ေခ်။ ဦးေစာသည္ သူ႔အတြက္႔ နာမည္ေက်ာ္ေရွ႕ေနႀကီးမ်ား ျဖစ္ေသာ မစၥတာဗာတားနစ္ႏွင္႔ အဂၤလန္ျပည္မွ နံမည္ႀကီးဝတ္လံု ကားလ္တစ္ဘက္နက္တို႔ကို ငွားရမ္းခဲ႔သည္။ တပည္႔မ်ားအတြက္မူ အုတ္ဖိုႏွင္႔ သာယာဝတီမွ ဒုတိယတန္းေရွ႔ေနမ်ားကိုသာ ငွားရမ္းေပးခဲ႔သည္။

    ထိုသို႔ခဲြျခားငွားရမ္းမႈကို တပည္႔မ်ားက စိတ္နာၾကေလသည္။   တရားေရးဝန္ႀကီး ဦးေက်ာ္ျမင္႔က တရားခံမ်ားအား မိမိတို႔အတြက္ ေရွ႔ေနမည္သူလိုက္မည္နည္းဟု ေမးေသာအခါ စိန္ႀကီးက ”ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕ေနမငွားပါ” ဟု ထေျဖလိုက္သည္။ ဦးေစာက စိန္ႀကီးကိုၾကည္႔ကာ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေမာင္စိန္၊ ေမာင္စိန္၊ ေမာင္စိန္ ႏွင္႔ လွမ္းေခၚေသာ္လည္း စိန္ႀကီးကလွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ပါေခ်။​ စိန္ႀကီးသည္ လူငယ္စိတ္၊ လူငယ္ေသြးျဖင္႔ လုပ္ရဲလွ်င္ ခံရဲရမည္ဟူေသာစိတ္ရိွပံုရသည္။ အထူးသျဖင္႔ ဦးေစာကိုလည္း စိတ္နာေနေလၿပီ။   အမႈစစ္ေဆးၿပီးေသာအခါ ေမလ ၈ ရက္ နံနက္အရုဏ္တက္တြင္ ဦးေစာ၊ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္း၊ မံႈႀကီးတို႔ကို အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ႀကိဳးေပး၍ စိန္ႀကီးႏွင္႔ ရန္ႀကီးေအာင္တို႔ကို ရန္ကုန္ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္တြင္ တစ္ခိ်န္တည္းလိုပင္ ႀကိဳးေပးခဲ႔သည္။ စိန္ႀကီးသည္ ႀကိဳးေပးခံရမည္႔ညကတည္းက ”ေနာက္ေန႔က်ရင္ တို႔ခရီးရွည္ႀကီးသြားၾကရေတာ႔မယ္​” ဟု ေနာက္ေျပာင္ေနသည္။ သူ၏ ရိွသမွ် ေငြ၊ ပစၥည္းေလးမ်ားကိုထုတ္၍ သူ႔ရည္းစားထံပို႔ေပးပါဟု မွာၾကားခဲ႔သည္။ အခ်စ္သစ္ ဖန္တီး၍ ဘဝသစ္ထူရစ္ေတာ႔ဟုလည္း အမွာစကားထားခဲ႔သည္။   ဤသို႔ျဖင္႔ ဆရာတင္မွားမိေသာ လူငယ္ေလးႏွစ္ဦး၏ဘဝသည္ အက်ည္းတန္စြာနိဂံုးခ်ဴပ္ခဲ႔ရေလၿ​ပီတည္း—-

    ဤလူငယ္ေလးမ်ား၏ အျဖစ္အပ်က္ကို သင္ခန္းစာယူ၍ လူငယ္တိုင္းဘ၏တြင္ ပတ္ဝတ္းက်င္ေကာင္း၊ ေဆြမ်ိဳးေကာင္း၊ ဆရာေကာင္းတို႔၏ အခန္းက႑မည္မွ်အေရးပါသည္ကို သိသာနိုင္ပါသည္။ လူငယ္မ်ား၏ ရဲစြမ္းသတၱိႏွင္႔ အားမာန္ကို မိမိကိုယ္ကို်းအတြက္ လဲြမွားစြာအသံုးခ်မည္႔ဆရာမိုက္ႏ​ွင္႔ေတြ႔ခဲ႔ပါက ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ ေမွာက္မွား ရေပလိမ္႔မည္။

    ဆရာတင္မွားမိသျဖင္႔ ဖခင္ရင္းကို နန္းခ်နိွပ္စက္ခဲ႔ေသာ အဇာတသတ္မင္းသား၊ မိခင္ကို ဓားႏွင္႔လိုက္ခဲ႔ေသာ အဂၤုလိမာလတို႔သည္ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သင္ခန္းစာယူၾကရမည္႔ လူငယ္ ဇာတ္လိုက္ေလးမ်ားပင္။   ျမန္မာ႔နိုင္ငံေရး သမိုင္းတြင္လည​္း ရဲေဘာ္ကိုေထြးႏွင္႔ ရန္ႀကီးေအာင္တို႔ကဲ႔သို႔ နိႈင္းယွဥ္သင္ခန္းစာယူရမည္႔ လူငယ္ေလးေတြ မ်ားစြာရိွခဲ႔ပါသည္။ တစ္ခိ်န္က ဗမာျပည္ကြန္ျမဳနစ္ပါတီေတာတြင္းလ​က္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား၏ ဝါဒမိႈင္းမိသြားရေသာ လူငယ္မ်ားကို သတိရၾကေစခ်င္ပါသည္။ မိေကာင္းဖခင္သားသမီး၊ မ်ိဳးေကာင္းရိုးေကာင္း ပညာတတ္လူငယ္ေလးမ်ား ေတာတြင္းမွာ ရင္နင္႔စဖြယ္ ဘဝဆံုးခဲ႔ၾကရသည္။ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံခဲ႔ၾကရသည္။   သာဓကမ်ားသည္ ျမန္မာ႔နိုင္ငံေရးသမိုင္းတြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ် ေဖ်ာက္ဖ်က္၍ရေတာ႔မည္မဟုတ္ေသာ လူငယ္တို႔အတြက္ ျဖစ္ရပ္မွန္သင္ခန္းစာမ်ားပင္၊ လူငယ္တို႔သည္ ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေလ႔လာဆင္ျခင္ၿပီး မိမိတို႔၏ စြမ္းရည္ႏွင္႔ သတၱိဗ်တၱိကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္ႏိုင္မည္႔ ဆရာေကာင္းကို ေရြးခ်ယ္တတ္ဖို႔လိုပါလိမ္႔မည္။   မိမိပိုင္ဆိုင္သည္႔ ပညာရည္ႏွင္႔ပင္ကိုယ္ရည္၊ လက္ရံုးရည္ႏွင္႔ ႏွလံုးရည္တို႔ကို မိမိပတ္ဝန္းက်င္အတြက္၊ နိုင္ငံအတြက္၊ လူမ်ိဳးအတြက္ အသံုးတည္႔နိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရပါမည္။   ရဲရင္႔ေျပာင္ေျမာက္ျခင္း၊ ဥာဏ္ပညာႀကီးျခင္း၊ သစၥာရိွျခင္းတို႔ႏွင္႔ ျပည္႔စံုေသာ သူရဲေကာင္းေလးမ်ားျဖစ္ရန္ မွန္ကန္ေသာပိ်ဳးေထာင္မႈ လိုအပ္လွသည္။ မိမိအရည္အခ်င္းကို ေတာက္ေျပာင္ေအာင္ေသြးေပးမည္႔ ဆရာေကာင္းႏွင္႔လည္း ႀကံဳရမည္။ မိမိကိုယ္မိမိလည္း အစဥ္အျမဲေလ႔က်င္႔ပိ်ဳးေထာင္ေနရပ​ါမည္။   ယေန႔လူငယ္တိုင္းသည္ ဘာသာေရးသမိုင္း၊ နိုင္ငံေရးသမိုင္းမ်ားမွ လူငယ္တို႔အေၾကာင္းကို ရွာေဖြဖတ္ရႈေလ႔လာ၍ ဆရာေကာင္းထံနည္းခံ၊ လမ္းမွန္ကိုေလွ်ာက္၊ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ဘဝကို လွပစြာ ဖန္တီးနိုင္ၾကေစရန္ ရည္သန္ျပဌာန္း ႀကိဳးပမ္းၾကဖို႔ အေရးႀကီးေသာ အခိ်န္ေရာက္ေနပါၿပီဟူ၍သာ …..။

    မာမာ (ေရွးေဟာင္းသုေတသန)
    ရတနာပံုသတင္းစာ – အတြဲ (၆) အမွတ္ (ဝ၇၆) ၁၃၅၉ ခုႏွစ္ ဝါဆိုလဆန္း (၁၁)ရက္ (၁၅.၇.၁၉၉၈) အဂၤါေန႔၊ စာမ်က္ႏွာ ၈

    ကိုေက်ာ္မိုးေအာင္ FB စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။